Banner

Mogwai

The Hawk Is Howling

8.0
Kristof Vande Velde - 29 september 2008



Een havik die huilt als een wolf en dan een zeearend op de cover zetten; de Schotten van Mogwai hadden beter wat meer naar 'Beestenbos Is Boos' gekeken. Ach, om een grapje of woordspel is het vijftal nooit verlegen. De titels die Mogwai in hun twaalfjarige carrière al bedacht heeft, zijn soms grappiger dan de beste uithalen van Raf Coppens en ook nu hebben de post-rockers een aantal keer blijk gegeven van hun gortdroge humor.

Humor is natuurlijk niet de hoofdreden waarom we de nieuwe Mogwai kopen want we willen goede post-rock horen en de rockers van Mogwai hebben hun stiel nog niet verleerd. Ja, vroeger was alles beter. Verwacht geen grote vernieuwingen, niet in het genre - uiteraard, noch binnen het geluid van Mogwai zelf. Wie vertrouwd is met de soundtrack die Mogwai twee jaar geleden voor de biopic over Zinedine Zidane maakte , zal horen dat de Schotten dezelfde lijn verderzetten. Wie houdt van de sferische, subtiele Mogwai mag juichen, want 'The Hawk Is Howling' is beter dan de soundtrack waarvan sprake. Wie eerder de Mogwai van bombast en contrast verkiest, graait beter terug in ouder materiaal.

Ze hadden ons eigenlijk een beetje liggen, want hun vooruitgeschoven single 'Batcat' is niet echt representatief voor de rest van het album. We zagen het eigenlijk wel hard zitten toen we dit voor het eerst hoorden want 'Batcat' is snediger en harder dan we van Mogwai gewoon zijn, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Het heeft de gretigheid van Explosions In The Sky op hun best en de stevigheid van Isis zonder als metal te gaan klinken. Het enige nummer dat wat robuustheid betreft ergens in de buurt komt is afsluiter 'The Precipice'. Na een verkenningsronde van een kleine twee minuten wint het nummer gestaag aan kracht. De spanningsboog blijft steeds traag en zorgt voor een geslaagd effect, al heeft Mogwai al heel wat straffere toeren uitgehaald dan dit.

Straffer bijvoorbeeld zijn opener 'I'm Jim Morrison, I'm Dead' en 'Scotland's Shame'. 'I'm Jim Morrison, I'm Dead' valt niet alleen op door zijn ietwat vreemde titel, het is ook een zeer doordachte song met een sterke, dominante piano-ondergrond waar een bij momenten fantastische, erg geladen gitaarlijn rondcirkelt. Zeer traag komt een climax in zicht, terwijl het geheel filmisch en mysterieus blijft. Uiteindelijk zorgt een dartele pianostroom voor de geruststellende ontlading. 'Scotland's Shame' staat in de tweede helft van dit album en ademt dezelfde sfeer van de Zidane-soundtrack uit. Gitaren zorgen voor een wall of sound van enkele noten, terwijl warme toetsen de neerslachtige melodie tevoorschijn toveren. Ook hier wordt de spanning langzaam opgedreven, zij het zonder climaxvorming. Het is eerder één lange, donkere zweeftocht boven helse, verlaten gebieden die van geen ophouden weet.

'I Love You, I'm Going to Blow up Your School' is misschien de meest klassieke Mogwai-song van deze release. Wat zeer bescheiden opbouwt, mondt namelijk uit in een plotse eruptie, zoals hier geen andere te vinden is. Een beetje zoals in Mogwais vroege dagen dus. 'The Sun Smells too Loud' - van een synesthesie gesproken - teert op een aanstekelijk melodietje maar brengt dat zo veel dat het op de duur gaat vervelen. 'Thank You Space Expert' en 'Danphe and the Brain' vallen dan weer in dezelfde overheersende sfeer van 'The Hawk Is Howling' maar leveren geen substantiële bijdrage.

Mogwai heeft zichzelf op 'The Hawk Is Howling' niet heruitgevonden maar heeft het verhaal dat ze twee jaar geleden via de Zidane-soundtrack wilden vertellen naar een hoger niveau gebracht. Hoewel dit niet de geschiedenis in zal gaan als een van Mogwais betere platen, is 'The Hawk Is Howling' toch een aanrader voor de postrockliefhebber. Het blijft een Mogwai natuurlijk.

http://www.mogwai.co.uk
http://www.myspace.com/mogwai

E-mailadres Afdrukken
 
Mogwai

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST