Banner

Efterklang

Parades

8.0
Steven Vervaet - 26 december 2007


Laat een misantropische sadist zijn gang gaan met de virtuele Sims-familie en na een paar uren staan de personages op het punt om elkaar Tony Montana-gewijs met de mitrailleur tot bloederige hoopjes vlees te herschapen. Niet zo bij de Denen van Efterklang, met een brede waaier aan instrumenten als controllers schept dit Scandinavische collectief als überpacifisten een dromerige utopie die een plaat lang haar virtuele karakter verlaat om werkelijkheid te worden. Geen ellende, wispelturige politici of Janjaweed die een spoor van vernieling en pijn door Darfoer trekken: Efterklang transformeert zijn heimat tot een universeel paradijs waar ze in 'Vlaanderen Vakantieland' een heel seizoen voor nodig zouden hebben om de weelde aan natuurpracht en idyllische tafereeltjes te tonen. Op de opvolger van Tripper trekken de Denen als een sprookjesfanfare door hun zelfgeschapen locus mirabilis en ze laten niemand onbetoverd. Als 'Heima' al een lange reclameboodschap voor IJsland was, dan doet dit filmische pareltje ons zowaar nog meer hunkeren naar het iets zuidelijker gelegen Denemarken.

Blonk Tripper nog uit in een glaciale stilering, dan is de sound van Efterklang op 'Parades' aan het dooien gegaan. We krijgen niet enkel een melancholisch ijsballet met stervende zwanen, maar ook vreugdedansjes op hoog gelegen weiden. Tijdens opener 'Polygyne' kan de luisteraar zich al meteen warmen aan het nieuwe lentegeluid van de Denen. Onder impuls van wulpse koren en feeërieke strijkers- en blazersarrangementen transformeert het gletsjerijs zich tot regenboogkleurig bronwater. De opwarming van de aarde had nooit zo'n sprookjesachtige bijklank. Ook in 'Horseback Tenors' ontvouwt een brede instrumentatie al haar toverkracht: de vele muzikale bouwstenen vormen een brugje over de ijsrivier van 'Tripper' waar blazers, strijkers en koren triomfantelijk over paraderen. 'Caravan' hint eveneens naar de grootse romantiek die 'Hoppípolla' van Sigur Rós haar volheid verleende.

Ook veel andere songs op 'Parades' lijken wel door het prisma van 'Dark Side Of The Moon' gejaagd, maar de veelkleurigheid profileert zich via een ingetogener klankenpalet. Zo marcheert de fanfare tijdens 'Him Poe Poe' eerst zachtjes naar de eindige horizon van het vliegende eiland van genres dat 'Parades is, om dan met een parachute van speelse maar melancholische strijkers de grote sprong te wagen. Met 'Mirador' landt de band weer op vertrouwd terrein, want de succulente vervlechting van engelenkoren, elektronica en pianoriedels draait sierlijk pirouettes als een ballerina uit een muziekdoosje. 'Maison De Réflexion' schetst dan weer grilliger figuren door dwingende drums en ingetogen, door de strijkers gedomineerde passages met elkaar af te wisselen. Ondanks deze grote variatie aan stemmingen, tempi en schakeringen ontbreekt het 'Parades' echter nergens aan coherentie.

Hoewel een song als 'Cutting Ice To Snow' het tegendeel lijkt te bewijzen door in het gecreëerde wak kleurrijke creaturen op te vissen, vriest de sound van deze plaat ook af en toe dicht met een nachtelijke, dreigende sfeerschepping. Tijdens 'Illuminant' priemen de sterren nog net door het diepste zwart van melancholische strijkers en verdwaalde stemmen en 'Mimeo' is een aan Max Richter refererend miniatuurtje dat aan enkele eenzame pianoklanken genoeg heeft om te ontroeren. Ook 'Frida Found A Friend' klinkt een pak duisterder dan de titel laat vermoeden.

Efterklang is erin geslaagd om hun klankenpalet aanzienlijk te verbreden zonder hun sprookjesachtige sound te verraden. Waar het Deense collectief op zijn vorige werk door glaciale landschappen schaatste met vloeiende, minimale bewegingen, vinden de Scandinaviërs nu eenheid in verscheidenheid. Nog veel meer dan de bevroren Elfstedentocht van de vorige plaat, is 'Parades' dan ook een staalkaart van het grote kunnen van Efterklang.

http://www.myspace.com/efterklang

E-mailadres Afdrukken
 
Efterklang

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST