Banner

Einstürzende Neubauten

Alles Wieder Offen

9.0
Steven Vervaet - 25 oktober 2007


Vele bands hebben een misleidende naam. Een onwetend iemand die een plaat van Pixies in de cd-lader schuift in de hoop te kunnen drijven op een vlot van Scandinavische elfjespop, zal nog geen beetje schrikken wanneer Frank Black begint te schuimbekken als een vergiftigde hond. Niet zo bij Einstürzende Neubauten, deze band doet z'n naam eer aan. Dit Duitse collectief schopt namelijk niet tegen heilige huisjes, maar ze dynamiteren de gepolijste en zielloze nieuwbouw binnen de muziekindustrie om dan dada-gewijs met het puin een hoogst eigen en bijzonder geluid te scheppen. Als Blixa Bargeld en co moeten vergeleken worden met een gebouw, dan zou het een statig kraakpand met industriële allures zijn waaruit even wonderlijke en bevreemdende klanken opstijgen als uit de pas opnieuw geactiveerde chocoladefabriek van Willy Wonka.

Na 25 jaar mag Einstürzende Neubauten dan lijken op een niet in te nemen vesting, maar de financiële fundamenten zijn ondertussen weggeërodeerd, waardoor dit zelf uitgebrachte album de plaat van de laatste kans is. Met hun geringe financiële injecties proberen de platenbonzen de band dan wel kapot te krijgen, maar 'Alles Wieder Offen' klampt zich als Homer Simpson vast aan de loden bal van de sloopmachine. Na het fantastische Perpetuum Mobile is deze plaat immers opnieuw een ijzersterke release van de Neubauten.

"Bleibst du jetzt hier?/Bleibst du jetzt hier, oder was?", het zijn de laatste woorden van opener 'Die Wellen', een prachtig staaltje crescendo-dreiging dat je als een gestadig hoger wordende golf overspoelt. Bargeld smeekt de frasen op een bijna dreigende manier alsof hij de luisteraar voor altijd aan hem wil binden. Niet onlogisch, want het voortbestaan van Einstürzende Neubauten hangt namelijk van de fans af. 'Alles Wieder Offen' is betaald met het geld van de abonnees van www.neubauten.org en de band verzorgt zelf de promotie en marketing om de hand uit te steken naar het laatste sprankeltje licht in de economische duisternis. Om de luisteraar van de noodzaak van de band te overtuigen, bewerkt Einstürzende Neubauten de gehoorwegen niet met metalen buizen tot er bloed uit de oorschelpen druipt. Het industriële vuur en de militaristische oorlogsmarsen worden op 'Alles Wieder Offen' gedoofd door het zweverige, intimistische geluid van Perpetuum Mobile, dat alle kansen krijgt om te verleiden en bedwelmen.

Enkel in het dreunende 'Weil Weil Weil' weerklinkt de metalen oorlogstrom en trekken de Duiters als een geolied Spartaans leger ten strijde met Bargeld als vastberaden Leonidas. In 'Let's Do It A Dada' is het dan weer de Marcel Duchamp in de Duitsers die de overhand neemt. Met huishoudelijke apparatuur, elektronische manipulaties en de onvolprezen electric drill record player eert de band het dadaïsme met een stuwende percussieve mantra in de trant van Liars. 'Unvollständigkeit' documenteert de frustratie van mentale leegte dan weer met een verstilde dreiging. "Aber bin ich noch vollständig genug/hab ich noch alle beisammen?", fluistert Bargeld vertwijfeld, waarna hij aan een opsomming van verschillende objecten begint om zich uit de psychische diepte te trekken. Om zijn strijd te onderstrepen komen macabere strijkers als een sprinkhanenleger uit de afgrond gekropen. Onze gedachten gingen onmiddellijk uit naar The Drift, waarop Scott Walker de zeven plagen op noten zette.

Toch zijn deze songs slechts koortserige momentopnames, want hoewel de experimenteerdrift van deze band nooit aan banden zal gelegd worden, straalt 'Alles Wieder Offen' een grote rust en ingetogenheid uit. De band verklaart alles weer open en de drammerigheid van het vroegere werk verlaat als een nest schichtige vleermuizen de habitat van de Neubauten. De band klinkt complexloos en speelt met veel focus zonder het spelplezier uit het oog te verliezen. Die bevrijding komt helemaal tot uiting in 'Von Wegen'. "Sehnsucht ist die einzige Energie", zingt Bargeld terwijl grote metalen drums en meeslepende strijkers (een prachtige constante op deze plaat) een verslavend dansje uitvoeren op het puin van de financiële onzekerheid.

Nog meer bedaarde pracht valt te horen in het gestroomlijnde 'Nagorny Karabach' dat aan de late dEUS doet denken en 'Ich Hatte Ein Wort', waarin een enthousiaste Bargeld zich zelfs Thor-gewijs aan een 'di di di…'-zanglijn waagt. Het titelnummer bulkt van de details, maar klinkt erg atmosferisch. Hetzelfde geldt voor het bijna religieuze 'Susej' waarin de symfonische arrangementen voor prikkelingen zorgen. De band laat de plaat echter zonder catharsis eindigen met het sublieme 'Ich Warte', waarin Bargeld met veel gevoel voor berusting een opsomming geeft van de vragen waarop hij nog steeds een antwoord zoekt.

Zo, alle songs zijn vermeld en zwakke schakels zijn er niet aan te pas gekomen. 'Alles Wieder Offen' is een geoliede ketting waarmee Einstürzende Neubauten de luisteraar niet als een sm-slaaf pijnigt, maar kiest voor zachtjes strelen. Het koude ijzer op de huid zorgt voor aanhoudende rillingen en de verslaving is bij deze plaat dan ook al snel een feit. Wie 'Alles Wieder Offen' in huis haalt, slaat twee vliegen in een klap. Uw cd-kast heeft er weer een fantastische bewoner bij en u zorgt voor het voortbestaan van een van de meest interessante collectieven in de 21ste eeuwse muziekwereld.

E-mailadres Afdrukken
 
Einstürzende Neubauten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST