Banner

Shellac

Excellent Italian Greyhound

7.0
Steven Vervaet - 24 juni 2007

Shellac: Excellent Italian Greyhound


Het is altijd een meelijwekkend beeld geweest: een meute windhonden die tot jolijt van een bende homines marginali een onbereikbare pop achterna rent, zich niet bewust van het goedkope vertier dat ze de toeschouwers bieden. In het hoofd van Steve Albini keren de dieren zich echter tegen hun supporters en scheuren ze hen aan flarden. Diezelfde honger naar bloed is eigen aan Shellac: als blaffende ridders van de minimalistische punkrock zet de band de aanval in op hypocriete marketingrock en hun sound vliegt naar de keel als een uitgehongerde rottweiler met gedragsstoornissen. Het tamme karakter van Santa's Little Helper uit 'The Simpsons' heeft dit trio nooit gehad, maar over de afwisselend scherpe en silly humor van onze gele vrienden beschikt Shellac in overvloed. Ondanks de titel en de hoes heeft 'Excellent Italian Greyhound' namelijk niks met windhonden te maken. Wat de eerste plaat van de band in zeven jaar wel biedt: noise-chirurgie zonder verdoving van de scherpste plank en een sound als een afgekloven karkas dat net uit een bassin vol piranha's is gehaald. Albini, Weston en Trainer rukken de tongue uit de cheek om ze dan te fileren en hoewel de plaat niet bepaald consistent is, noopt het compromisloze karakter en het unieke geluid van Shellac tot luisterbeurten in het oneindige.


Door de drukke bezigheden van Weston en Albini als producers, draait Shellac niet mee in het rockcircus waar een plaat om de drie jaar met bijhorende tour een verplicht nummer is. De dwangbuis van het huidige rockbestaan wordt over de haag gesmeten en de band stelt haar eigen wetmatigheden op, namelijk toeren en platen opnemen wanneer daar de tijd en de goesting voor is. De gemiddelde Idool-kandidaat kan het zich uiteraard niet permitteren, maar als je het talent hebt om uit te pakken met tijdloos geknal als 'The End of the Radio' werkt deze aanpak perfect. Deze opener en live-favoriet is er namelijk pal op: terwijl Trainer met snare-aanslagen de verstoorde radiogolven evoceert, kruipt Albini met veel overtuiging en urgentie in de rol van de laatste radio-dj op aarde. Waar 'Farewell Transmission' bij Songs:Ohia nog erg weemoedig klonk, bulkt deze treurmars van de woede en frustratie. "This is a real goddamn emergency", schreeuwt Albini terwijl gitaaruithalen als gekartelde keukenmessen voor de laatste keer het hart van de luisteraars doorboren.

Tijd om de wonden te laten helen gunt Shellac de luisteraar niet. 'Steady As She Goes', 'Be Prepared' en 'Elephant' nemen geen gevangenen en dienen zonder genade het fatale spuitje toe. Trainer zoekt met kurkdroog gehamer naar de aorta terwijl Albini en Weston met vlijmscherpe gitaarpartijen als twee angels of death de veel te enthousiaste aderlating voorbereiden. De verslaving van de eerste plaathelft schuilt vooral in de drive en de gestripte sound van de band. Waar de kamerbrede gitaren van Deftones en slepende stem van Chino Moreno doen denken aan een hond met vetrollen die even opkijkt om weer te gaan maffen, snelt Shellac als een, jawel, windhond die vel over been is naar zijn prooi. In 'Paco' wordt met zacht gepingel even halt gehouden, maar wanneer Trainer plots zijn versnelling plaatst, wordt met de tong uit de bek en snot op het gelaat naar het doel gehold als een luipaard die net de manke ree in de kudde heeft ontdekt.

Soms kan de explosieve, geëlektrificeerde power van Shellac zich echter tegen de band richten. Zo is afsluiter 'Spoke' voor Shellac wat 'Tame' voor Pixies was: Albini schreeuwt zich hees als Frank Black in zijn beste dagen, maar het genadeloze geloei levert echter geen overtuigend nummer op. Het gitaarduel tussen Weston en Albini in 'Boycott' klinkt een pak evenwichtiger zonder de anarchistische geest van de punkmentaliteit met de voeten te treden.
Hoewel 'Genuine Lulabelle' even de vaart uit de plaat haalt met verstilde intermezzo's en enkele voice-overs, is ook dit rustpunt typerend voor deze plaat. 'Excellent Italian Greyhound' is namelijk een vlijmscherpe brok intuïtieve spanning die ongenadig knalt zonder in een overbodige sérieux te vervallen. Shellac doet in een steeds strakker georganiseerde rockwereld nog gewoon zijn goesting en of het u nu bevalt of niet: ze lijken nooit weggeweest te zijn!

E-mailadres Afdrukken