Banner

James Blackshaw

The Cloud of Unknowing

9.0
Didier Vanoverbeke - 21 juni 2007

De akoestische gitaar als solo-instrument is de laatste tijd weer in zwang. U hoeft het muziekwereldje niet al te nauwgezet te volgen om Rodrigo y Gabriela te ontdekken (oplettende lezers stellen hier mijn these in vraag, gezien het aantal groepsleden); zij brengen voornamelijk zwiepende flamenco-composities met de glimlach. Daar houdt het echter niet op. De laatste jaren kijken heel wat Amerikaanse muzikanten terug op gitaarmuziek van de glorieuze jaren '60. Oude Tacoma-artiesten worden afgestofd en weer aan het publiek gepresenteerd, of opnieuw geïnterpreteerd door hun jonge discipelen. Het zijn deze jongere gitaristen die zich stilaan bewezen hebben, en dan niet enkel als solo-artiesten. De bekendste voorbeelden zijn vast Glenn Jones (die dit jaar ook nieuw materiaal uitbracht) en Jack Rose. De ene maakt excentrieke post-rock met Cul de Sac, de andere heeft zich overgegeven aan het maximalisme bij het steengoede Pelt.
Op een van de Imaginational Anthems-compilaties - uitgebracht om oude Tacoma-artiesten en nieuw talent op één cd te verenigen - is ook een Brits talent te horen. Met 'River of Heaven' hoorden we meteen een van de mooiere gitaarcomposities op de verzamelaar. Sindsdien zit James Blackshaws artistieke carrière danig in de lift; hij zou dit jaar zelfs een eigen compilatie van hedendaags talent bij mekaar rapen, wat wel op enige verworven credibiliteit duidt. Blackshaw maakt ook aan de lopende band nieuwe composities. Amper een jaar na het fenomenale 'O True Believer' is de jonge Brit weer van de partij, ditmaal met een wervelende gitaarcompositie bestaande uit vijf delen, aangevuld met strijkers en Glockenspiel.

'The Cloud of Unknowing' heeft een zandloperstructuur, wat misschien nog maar eens het symbolisme in Blackshaws muziek tentoonstelt. Net als de grote Robbie Basho voor hem, bezit Blackshaw een zekere fascinatie voor het oosten en het mystieke, en dat klinkt ook bij de jongeling door in de uiteindelijke composities. Dat wil niet zeggen dat Blackshaw per definitie ook echt als Basho klinkt; het gestorven gitaarwonder maakte destijds muziek die veeleer van een spiritueel vuur uitging, terwijl men bij 'The Cloud of Unknowing' veel sneller aan een meditatieve neutraliteit zou denken. De speelstijl is hierdoor hoorbaar anders, al bezit Blackshaw ook het gevoel voor alomvattende grootsheid die op 'Bashovia' en 'Venus in Cancer' zo overweldigend waren.

Blackshaw opent met de titeltrack, een van zijn befaamde plingelfestijnen in 3/4-maat, waarbij hij zijn 12-snarige gitaar ten volle benut om een warm, omarmend geluid te produceren. Met één gitaar zo'n groots geluid produceren, heeft ook als gevolg dat de onvolmaaktheden duidelijk hoorbaar zijn, maar eigenlijk kunnen we daar nauwelijks punten voor aftrekken. Deze gitarist slaagt er simpelweg in een eigen klank voort te brengen, terwijl hij zich niet in al te diepe dalen graaft. 'The Mirror Speaks' is dan weer een erg capabel stukje fingerpicking, terwijl 'Running to the Ghost' op meerdere vlakken rust uitstraalt. Geen capriolen der virtuositeit, en dat hoeft heus niet negatief te wezen.
Het meest indrukwekkende stuk blijft echter 'Stained Glass Windows', een waardige afsluiter voor een eindeloos mooie plaat. De opbouw is even gezapig als die van 'The Cloud of Unknowing', maar Blackshaw verrast hier door zijn intense choreografie te doorspekken met smaakvolle strijkers. Uiteindelijk vervaagt de melodie en lijken we een luchthaven binnen te wandelen. In feite zijn we bij het schertsende slot van dit album beland. Na een status quo van enkele minuten, wordt er naar één schreeuw van strijkers opgebouwd, die misschien net iets té plots in het niets verdwijnt.

'The Cloud of Unknowing' zou in de toekomst wel eens als Blackshaws standaardwerk gezien kunnen worden. De cohesie en compositorische grandeur zijn alvast aanwezig, en er werd waarschijnlijk ook voor het juiste label gekozen. Tompkins Square staat wel bekend voor zijn beperkte catalogus en releases van enkele gitaarlegenden (o.a. Peter Walker en Robbie Basho). U kunt er alvast donder op zeggen dat we nog veel van deze briljante muzikant te horen zullen krijgen, en tevens is deze plaat geen slecht vertrekpunt voor een intrigerende reis door Blackshaws discografie.

E-mailadres Afdrukken