Banner

John Cale

Circus Live

10.0
Daan Ballegeer - 25 februari 2007

Toen John Cale in 1965 Lou Reed ontmoette bij Pickwick Records (waar deze laatste aan de lopende band hitjes schreef), was dat het begin van wat ongetwijfeld een van de meest roemruchte bands in de geschiedenis van de rockmuziek is geworden: The Velvet Underground. Die band werd het petekind van pop-Art kunstenaar Andy Warhol, de man die The Velvet Underground haar wereldberoemde bananenhoes en fotomodel Christa Päffgen (beter bekend als Nico) schonk.
Jammer genoeg waren Cale en Reed een beetje de Pete Doherty en Carl Barât van hun tijd. Zowel The Velvet Underground in hun originele bezetting als The Libertines bleven amper drie jaar samen (respectievelijk 1965-1968 en 2001-2004). Maar er is meer. Beide groepen stonden bekend voor hun grootschalige druggebruik ('Heroin' was niet toevallig het hoogtepunt van debuutplaat 'The Velvet Underground and Nico' en Doherty en Moss, tja, dat spreekt voor zich) en in beide gevallen was een speciale plaats weggelegd voor een fotomodel.

Nico maakte niet alleen deel uit van Velvet Underground (en had trouwens affaires met zowel Reed als Cale), maar liet ook verschillende van haar platen producen door John Cale. Moss kwam nooit echt in beeld bij The Libertines, maar zong wel mee op een nummer van The Babyshambles, meer bepaald 'La Belle Et La Bête'.
Maar zoals de split van de Libertines ons de Babyshambles en Dirty Pretty Things schonk, leverde ook het einde van The Velvet Underground twee opmerkelijke carrières op. Lou Reed werd ongetwijfeld de bekendste van de twee, met hits als 'Walk on the Wild Side' en 'Perfect Day'. Maar ook Cale bleef niet bij de pakken zitten en timmerde verder aan zijn eigen weg. Hij doorzwom menig muzikaal watertje: zo waren er de Island-years net na de Velvet Underground-periode, maar ook uitstapjes naar de noise, hard rock en zelfs de commerciële sound van de jaren '70.

'Tijd om de balans op te maken', moet de doctor honoris causa van de Antwerpse universiteit gedacht hebben. En dat doet hij op meesterlijke wijze op de dubbel-liveplaat 'Circus Live'.
Cale gooit er op de eerste cd meteen geraffineerd de beuk in met VU-klassieker 'Venus in Furs'. Cale zei ooit dat dit het eerste Velvet Underground-nummer was dat volledig vatte waar het hen om te doen was. Ook 'Femme Fatale', een andere Velvet-klassieker, wordt gestileerd onder handen genomen door er ingenieus 'Rosegarden Funeral of Sores' in te verwerken. Maar ook de eigen nummers 'Buffalo Ballet', 'Look Horizon', 'Magritte' en het funky 'Outta The Bag' zijn absolute pareltjes.
De tweede cd is wat donkerder ('Gun') en cynischer ('Mercenaries (Ready For War)' van toon. Toch is net het nummer dat het minst in dit sombere rijtjepast, wat mij betreft het mooiste. 'Style It Takes' komt oorspronkelijk van de plaat 'Songs for Drella' uit 1990, die Cale en Reed samen opnamen ter nagedachtenis aan Warhol, die in 1987 overleed. Eigenlijk is het intriest dat net de man die hen maakte tot wie ze nu zijn, moest doodgaan voor ze elkaar terugvonden. In het nummer zingt Cale liefdevol uit naam van Warhol:

'I've got a brillo box and I say it's art
It's the same one you can buy at any supermarket
'cause I've got the style it takes
and you've got the people it takes'


Op een perfide manier betekent hun ex-manager ook nu nog iets voor Cale. Zijn beroemde uitspraak 'In the future, everyone will be world-famous for 15 minutes' inspireerde de Amerikaanse schrijver Cullen Murphy om van 'de Warhol' een eenheidsmaat voor bekendheid te maken. Eén kilowarhol betekent tien dagen beroemdheid en met één megawarhol ben je goed voor 28 jaar.

John Cale verdient met deze briljante overzichtsplaat een handvol megawarhols. Bij ons betekent dat de volle tien punten.

E-mailadres Afdrukken
 
John Cale

Advertentie

TEST