Banner

Pain of Salvation

Scarsick

6.0
Geert Meys - 25 februari 2007

Waaraan heeft een metalhead een hekel? Ja, inderdaad, oppervlakkige, te gemakkelijke in het gehoor liggende songs. Dat is de reden waarom hitparadegevoelige creaturen als die van Jennifer Lopez of Britney Spears zeer zelden in zijn collectie zullen terug te vinden zijn. "En Manowar, en Hammerfall", hoor ik op de achtergrond, "dat is toch ook 'easy listening?'". En met die stelling zijn we het volledig eens. Maar met de nodige zelfspot wordt veel mogelijk. Moet het dan altijd ongelooflijk zwaar en intellectueel klinken, zoals Opeth bijvoorbeeld? Neen, een moeilijk te doorgronden plaat hoeft niet noodzakelijk zware kost te zijn. De nieuwe Pain of Salvation is daar het beste bewijs van.

Daniel Gildenlöw, het brein achter de band, staat bekend om zijn diepzinnige kijk op de dingen. Even staven met een voorbeeldje: op het vorige Pain of Salvation album ('Be') stond het mysterie van het leven centraal en de drang van de mens om zijn eigen gedrag te begrijpen. Op dat album werden de invloeden van religie, overbevolking, industrialisatie en individualisme op deze vraag uit de doeken gedaan. Zware kost, denkt u? Dat was het zeker en vast, maar al doende leverde de Zweedse progressieve metalband hun beste album tot dan toe af.

Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van 'Scarsick' is dat de dramatische en soms wat depressieve invloeden grotendeels weg zijn. Geopend wordt met het titelnummer, en zowel bij deze song als bij 'Spitfall' zal menig fan even teleurgesteld zijn als een 25-jarige informaticus die geen World of Warcraft abonnement krijgt voor Kerstmis. De nu-metal invloeden zijn hier namelijk zo rijkelijk aanwezig dat men zich zou kunnen afvragen of dit wel degelijk Pain of Salvation is. Gelukkig staat de band gekend om zijn veelzijdigheid, waardoor de luisteraar een waaier aan genres voorgeschoteld krijgt. Maar die gekende veelzijdigheid wordt op dit album toch net iets anders ingekleurd. Zo krijgen we hartverscheurende ballads zoals 'Cribcages', waarin tekstueel een poging wordt ondernomen om de kloof tussen arm en rijk te dichten door de rijken met de neus op de feiten te drukken. Daarnaast krijgen we ook een fout disconummer met de niet mis te verstane titel 'Disco Queen', dat qua diepzinnigheid omgekeerd evenredig is met het hierboven genoemde 'Cribcages'.
Het sarcastische, Red Hot Chili Peppers-achtige 'America', het dansbare 'Disco Queen', de experimentele injecties in 'Kingdom of Loss' en 'Mrs Modern Mother Mary', … Meer dan voldoende variatie om een mens bezig te houden.

Maar toch schort er behoorlijk wat aan 'Scarsick'. Er zijn een paar luisterbeurten nodig om het geheel te doorgronden, maar eens de puzzel gemaakt is, blijkt het totaalplaatje redelijk saai te zijn. Nummers als 'Disco Queen' en 'America' zijn leuk om een paar keer te horen, maar verliezen al snel hun charme. 'Idiocracy' is ook weer iets totaal anders, maar is te weinig consistent om aanspraak te maken op het predicaat 'hoogtepunt'.

Pain of Salvation bewijst met 'Scarsick' zeker dat ze ballen aan hun lijf hebben. Die zullen door sommige fans vreugdevol gelikt worden uit pure dankbaarheid voor dit meesterwerk, maar anderen zullen ze met plezier met een notenkraker bewerken om wraak te nemen voor dit schizofreen gedrocht. Een moeilijke noot om te kraken, dus, deze 'Scarsick'.

E-mailadres Afdrukken