Banner

Explosions In The Sky

All Of A Sudden I Miss Everyone

7.0
Steven Vervaet - 18 februari 2007


Weinig bands leveren zonder woorden een krachtig statement over de locus horribilis die onze wereld steeds meer aan het worden is. Explosions In The Sky is echter een filmische uitzondering op de regel. Op de hoes van 'All Of A Sudden I Miss Everyone', hun vierde worp, is een man op zoek naar de laatste restjes schoonheid na de zondvloed en tegelijkertijd reflecteert hij over zichzelf in de narcistische waterspiegel. Of is hij op zoek naar de laatste overlevenden na de schipbreuk van de originele postrock? Op dat vlak liggen de wrakstukken van EITS op de bodem van de zee hun onvervulde geheimen met de vissen te delen. Vernieuwend zijn deze Texanen nooit geweest en een nieuwe plaat heeft bij de band nooit een nieuw geluid betekend. Hun sound is even voorspelbaar als een tsunami na een onderzeese aardbeving, maar de emotionele golf is zo overrompelend en intens dat deze lacune grotendeels wordt weggespoeld. 'All Of A Sudden I Miss Everyone' is zeker niet zo goed als zijn twee voorgangers, maar vanuit onze sloep zien we toch weer verschillende lichtpuntjes flikkeren in de diepte. Wie echter op zoek is naar de kapseizende schoonheid van 'The Only Moment We Were Alone' zal bot vangen.

Op hun vorige plaat probeerde EITS ons ervan te overtuigen dat de wereld geen kille, dode plaats is, maar de dramatische songtitels van de nieuwe plaat laten weinig ruimte voor hoop. De tranerige, epische sfeer van hun postrockcomposities is nochtans dezelfde gebleven. Opener 'The Birth And Death Of The Day' brengt onmiddellijk een kolkende melancholie teweeg die geen spaander heel laat van de reddingsbootjes van het scepticisme. Conventionele, maar oerdegelijke instrumentale pracht met sprankelende intensiteitscontrasten kondigt een meeslepende catharsis aan, maar het wassende water wordt vertroebeld door het tegenvallende 'Welcome, Ghosts'. Dit is EITS op automatische piloot. Melodielijnen meanderen als vanouds, maar het geheel klinkt te makkelijk en draagt het artificiële van een Ikea-fonteintje in zich.

Na een middelmatig intermezzo laten de Texanen echter het pronkstuk van hun nieuwe album op de luisteraar los. 'It's Natural To Be Afraid' maakt zijn titel helemaal waar met een weldoordachte, onrustige sfeerschepping en sluimerende noise die de atmosferische melodie beloert als een uitgehongerd roofdier. Het valt ook op dat de hard/zacht-contrasten in vergelijking met vroeger nog geïntensifieerd zijn. Nauwelijks hoorbare gitaarnoten worden vaak als stuifmeel weggeblazen door golvende baslijnen, aanhoudende drumroffels en snijdende gitaarnoise.

Op de tweede plaathelft wordt de sfeer er niet meteen luchtiger op, maar de band breidt zijn poëtische palet wel uit met subtiel aangebrachte toefjes piano. In het ingetogen 'What Do You Come Home To?' klinkt de dialoog tussen gitaren en piano erg vlot en natuurlijk, alsof de twee gesprekspartners elkaar al jaren kennen. Afsluiter 'So Long, Lonesome' reserveert zelfs nog een grotere rol voor het instrument. Pianonoten introduceren een eenvoudige, maar treffende melodie en de gitaren houden zich als figuranten op de achtergrond met sfeervol gepingel. Tussen deze twee intrieste geluidsdekentjes staat gelukkig nog het stevigere 'Catastrophe And The Cure' dat met koppig drumwerk, nukkige gitaren en een grimmigere sfeer naar een krop in de keel solliciteert. Het nummer borduurt echter net iets te lang op hetzelfde thema voort om zijn ambities waar te maken.

'All Of A Sudden I Miss Everyone' is zo'n plaat waarbij de critici een punt hebben, maar het argument van de liefhebbers overtuigender is. De gitaarrivier van EITS vloeit als vanouds, maar wel met een beklijvende weemoed die zelfs Charon op de Styx niet onverschillig kan laten. In tegenstelling tot The Earth Is Not A Cold Dead Place is deze plaat geen kandidaat voor de eindejaarslijstjes, maar de eerste teleurstelling van 2007 is dit album zeker niet geworden.

E-mailadres Afdrukken
 
Explosions In The Sky

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST