Banner

Daan

The Player

7.0
Steven Vervaet - 20 november 2006



Vele dingen zijn fout fout: hooliganisme, het nationaal-socialisme, Crazy Frog of het uitwerken van seksuele driften op huisdieren en enkel het laatste zal straks wettelijk verboden zijn. Het is dan ook een kunst om muziek te scheppen die goed fout is. De camp van Scissor Sisters is aanstekelijk, de licht verwijfde trekjes van Mew worden goedgemaakt door hun klassesongs en ook bij Daan valt het doek van de stijve sérieux om een schouwspel van kinderlijk enthousiasme te onthullen dat geen enkele Studio 100-productie kan bereiken bij een ouder publiek. Dead Man Ray-fans die vonden dat de glimmende kitsch-pop van Daan al flirtte met de wansmaak, blijven best mijlenver uit de buurt van 'The Player'. Op deze plaat laat Daan namelijk alle teugels van de ernst vieren en is 'losgehen' het sleutelwoord. Op zijn paard rijdt Daan als een cowboy die lak heeft aan alle conventies en verwachtingen naar the Far, Gay West en niemand houdt hem tegen. Beware, Nicole en Hugo!

Daan profileert zich op deze plaat niet als een stoere player aan de West- of Eastcoast van de VS, maar als een door en door Europese glamourboy met komische, aanstellerige en zelfs misantropische trekjes. Deze Daan zou in de Bronx waarschijnlijk ferm op zijn muil krijgen. Toch zijn wij geen playerhaters want op dit album is verdomd fijne muziek te vinden. De single kent en adoreert u waarschijnlijk al. Smerige beats, lekkere synths, zanglijnen die zich als bloedzuigers vastzetten en een trompetsolo die het nummer heerlijk doormidden klieft. 'Mirror' en 'Deserter' refereren nog enigszins aan Victory, maar laten de donkerte die deze plaat diep in zich droeg achterwege. Op 'The Player' heerst de uitgelatenheid van ABBA maar dan met vettere synths en beats en krijgt het meest poppy werk van Depeche Mode een hilarisch randje aangemeten.

In bepaalde songs gaat Daan nog verder. In 'Promis Q' flirt hij niet met de grens, maar valt hij vol overtuiging én met Duitse tongval het land van de kitsch binnen. Geen Blitzkrieg, maar een verovering van de camp met Sturm und Drang-allures is het resultaat. "Komm in mein Kino, come drive my road", zingt Daan terwijl het vuur van de artistieke sérieux een paar emmers knipogen over zich heen krijgt. Ook 'Type Ex' klinkt even naïef als Joke Van De Velde die net een fles waarheidsserum achterover heeft geslagen, maar het refrein is er niet minder onweerstaanbaar om.

Alles op 'The Player' mag dan wel blinken als gepoetste discoballen, soms komen we toch ook doorzichtig plastiek tegen. Kitscherigheid gaat niet altijd gepaard met kwaliteit en wie een plaat vol klassiekers als 'Jamais Neutral' of 'Swedish Designer Drugs' verwacht, komt bedrogen uit. Zo is 'OK' lekker over the top, maar tegelijkertijd ook een draak van een nummer en afsluitende songs als '1969', 'Mountains of Time' en 'Drama' kunnen niet de fenomenale catharsis van 'Neverland' als coda teweegbrengen.

Hoewel 'The Player' niet evenveel parels telt als Victory, is het opnieuw een verslavende plaat geworden, die zelfs houten klazen als Yves Leterme een glimlach op het gelaat kan toveren. Net als David Bowie beschikt Daan over het talent om de verschillende gradaties van muzikale sérieux als een toonladder af te lopen en telkens met een schitterend resultaat uit de bus te komen. Wij hebben ons alvast geamuseerd met 'The Player' en we hopen van u hetzelfde!

E-mailadres Afdrukken
 
Daan

Advertentie

TEST