Banner

The Rapture

Pieces of the People We Love

7.0
Kristof Vande Velde - 24 september 2006

Met ogen wijd open stonden we enkele jaren geleden op de openingsdag van Werchter te kijken naar de megaprestatie van die vier jongens die onder de naam The Rapture de Marquee in lichterlaaie zetten. Drie hits, 'Sister Savior', 'I Need Your Love' en vooral 'House of Jealous Lovers' hadden van deze New Yorkers terecht een hype gemaakt. Pitchfork Media deed zijn duit in het zakje door Echoes tot plaat van het jaar te bekronen. Vijf lange jaren had het The Rapture gekost voor ze dat succes konden bereiken en nog eens drie jaar later proberen ze dit met 'Pieces of the People We Love' te herhalen. Hierbij zal één probleem hen zuur opbreken: een knaller als 'House of Jealous Lovers' hebben ze niet op plaat gekregen. Toch is 'Pieces of the People We Love' verre van mislukt. Laten we het woord 'degelijk' gebruiken voor dit album waarop een aantal frisse, sterke songs worden afgewisseld met een aantal minder frisse, minder sterke.

Post-post-punk, of de herwaardering van de post-punk, een meer complexe en experimentele maar minder politieke variant op de eigenlijke punk van de jaren zeventig, ontstond in het begin van deze eenentwintigste eeuw en kent met The Rapture via hun tweede langspeler 'Echoes' een van de grote, sturende vertegenwoordigers. Ach, schrap 'een van de grote' en maak daar maar 'de grootste' van, want elke dance punk band van vandaag is beïnvloed door dit viertal rond Luke Jenner. Jammer voor hem is de overgave en explosiviteit van het vorige album op 'Pieces of the People We Love' veel te weinig tot nauwelijks te bespeuren. De onmiskenbare stijl van The Rapture - hoge kreetjes, de alomtegenwoordige beat en een saxofoon om het wat vuriger te maken - is intact gebleven.

Het begint allemaal zeer prima met het grammaticaal bijzonder interessante 'Don Gon Do It', wat zoveel betekent als 'vergeet maar dat ik het zal doen'. Het nummer trekt zich op gang met vier achtereenvolgende reeksen van a-klanken, vier keer luider tot de normale sterkte bereikt is. Er is duidelijk over deze intro nagedacht. Een lekker basritme in de strofen maakt plaats voor een catchy refrein dat deze opener het nodige hitpotentieel bezorgt.
Minstens evenveel van datzelfde potentieel bezit single 'Get Myself Into It', waarin Jenner het heeft over iemand die er eens goed wil invliegen. Dat je voor de vindingrijke teksten nooit bij The Rapture hoefde te zijn, bewijst deze "Gotta get myself into it / wanna help me do it?" eens temeer, maar kom, om te dansen heb je geen mooie woorden nodig. En op deze punky beats zal gedanst worden, van de hipste clubs van New York tot op de chirofuif in uw stedelijk ontmoetingscentrum.

Omdat we ook wel eens graag een gitaar horen rocken, en wij niet alleen, verdient 'The Sound' onze aandacht. Even lijkt het zelfs of we een metalnummer voorgeschoteld krijgen, maar na dertig seconden komt het besef: dit is toch The Rapture. Vooral de aanloop naar het refrein is zeer bekoorlijk, waarin Jenner zijn schreeuw "oh come on" ondersteund ziet door een zwelling van elektrische gitaarklanken. Meer van deze vernieuwende nummers en de plaat was een stuk aantrekkelijker geweest.
De award voor meest originele titel gaat naar 'Whoo! Alright-Yeah... Uh Huh'. Ook muzikaal haalt het de top-4 van dit album. Gitaarstoten van een seconde, met telkens een seconde stilte, vormen de belangrijkste basis tot de helft van het nummer, wanneer het ritme wordt opgetrokken en Luke Jenner een uiterst dansbare dialoog aangaat met enkele meiden.

Vermeldenswaard zijn 'Pieces of the People We Love' en 'Callin Me'. Beide zijn niet de meest dansbare nummers op dit schijfje en hebben ook niet de pretentie dit te willen zijn. Vooral 'Callin Me' toont Jenner als een meer klassiek zanger, en het moet gezegd, het gaat hem goed af. Dat we vier songs nog niet vermeld hebben, zou er wel eens kunnen op wijzen dat ze de moeite van de bespreking niet waard zijn. En ja hoor, zo blijkt. Meer nog, ze halen het niveau naar beneden. Vooral afsluiter 'Live in Sunshine' is een sof van jewelste, die ze beter in de studio hadden achtergelaten.

Ja, we zijn ietwat teleurgesteld over 'Pieces of the People We Love' dat niet voldoet aan de hoge verwachtingen die na 'Echoes' werden gecreëerd. Laat ons toch het goede onthouden, want niet alleen klinkt het geheel een stuk professioneler dan het vroegere werk, ook het niveau van de nummers ligt wat dichter bij elkaar. Graag hadden we dat nog iets hoger gezien.
E-mailadres Afdrukken