Banner

Eagles of Death Metal

Death by Sexy

8.0
Didier Vanoverbeke - 07 september 2006

Nu en dan kom je een groep decadente mannen tegen die hun eigen, volledig menselijk afwijkend gedrag weten te bevatten en het met stijl en een zekere schwung in een muzikale vorm kunnen gieten, zonder daarbij zelfs getormenteerde moralisten (that would be me) te doen kokhalzen. Enter Eagles of Death Metal, wiens tweede album 'Death by Sexy' het fijne projectje van Josh Homme stevig op de kaart plaatst.

Joshua Homme moet het wel zeer druk hebben; de lijst van projecten waarin hij actief is/geweest is, oogt gewoon indrukwekkend. Maar hij bewijst telkens opnieuw dat kwantiteit niet nefast hoeft te zijn voor de kwaliteit. Dat is natuurlijk niet enkel zijn verdienste; de Eagles of Death Metal zouden helemaal anders klinken zonder iemand als de gekke zanger-met-pornomoustache Jesse 'The Devil' Hughes, dat staat vast.
Het is zeker niet onredelijk je af te vragen waar een project als dit eigenlijk heen moet. Het concept is en blijft zeer simpel, en met een album als Peace, Love and Death Metal waren de fundamenten niet alleen gelegd, maar werd ook duidelijk dat de manoevreerruimte van de band redelijk beperkt was. Toch is het Homme en zijn trawanten gelukt de basiselementen van het debuut te bewaren, rustig nieuwe elementen te introduceren en - vooral - een evenwicht tussen beide te vinden. Zo vormen directe raketinslagen als 'Cherry Cola' en 'I Want You Soo Hard (Boy's Bad News)' leuke koppeltjes met iets minder evident materiaal, zoals 'Solid Gold', 'Bag o' Miracles' of 'The Ballad of Queen Bee and Baby Duck'.

Toch zijn deze nieuwigheden in zekere zin puur esthetisch van aard, want het doel van de Eagles of Death Metal is na twee jaar niet veranderd: er moet en er zal gerockt worden, en liefst zo hard mogelijk. Het is natuurlijk wel zo dat een nummer als 'Bag o' Miracles' meer iets wegheeft van een Devendra Banhart-bootleg, maar de energie is nooit ver te zoeken. Dat ligt ook deels aan de uitstekende productie - van Homme zelf - die de plaat voorziet van een zekere claustrofobie die de adrenaline des te sneller in werking doet treden.

Hoe lang Homme, Hughes en co. dit nog volhouden, is nog zeer de vraag. Wat wel vaststaat, is dat ze reeds hun wil getoond hebben muzikaal uit verschillende vaatjes te tappen, ook al blijft het, ongeacht de stijl of aanpak, innuendo hagelen. Of ook: de Eagles zijn nog lang niet dood. Deze toch niet.
E-mailadres Afdrukken