Banner

Mogwai

Mr. Beast

8.0
Steven Vervaet - 07 maart 2006


Voor ons is het adagium 'oorverdovende weemoed' het best van toepassing op Mogwai. De Schotse postrockband kan als geen ander tomeloze melancholie verklanken in enigmatische geluidswerelden die tegelijkertijd voor tuitende oren zorgen. Eros en Thanatos vechten een bitsig duel met elkaar uit op de platen van de groep: Mogwai klinkt lieflijk maar dodelijk, trekt je aan om je dan weer als in een horrorprent de schrik van je leven te bezorgen. Bewijsmateriaal: check eens de versie van 'Like Herod' op Government Commisions en u zal ons gelijk geven. Hun harmonieuze symbiose van subtiliteit en agressie leverde al prachtplaten op als 'Young Team', 'Come on die young' en Happy Songs for Happy People ('Rock Action' vonden we slechts bij vlagen overweldigend) en nu is er 'Mr. Beast'.

Het verschil met voorganger 'HSFHP' is frappant. Terwijl op die plaat de noise langzaam doorsijpelde in de door piano, zachte gitaarlijnen en elektronica gedomineerde songs, maakt 'Mr. Beast' zijn titel meer dan waar. De plaat is een frontale aanval op de zintuigen die met chirurgische precisie zijn doel weet te bereiken. Clusterbommen zijn er niks tegen. Bij momenten gromt, bijt en klauwt de plaat als een aan uppers verslaafde Cerberus. 'Auto Rock' zet ons nog even op het verkeerde been met een atmosferische, door meeslepende pianoklanken bezwangerde soundscape waarop het zalig wegdromen is, maar dan…

'Mr. Beast' is opgenomen in de Castle of Doom Studios: het klinkt als de natuurlijke habitat van Sunn O))) maar 'Glasgow Mega Snake' kiest voor een ander soort intensiteit dan de subsonische drones van dit illustere gezelschap. Het nummer schiet verschroeiend hard uit de startblokken en verslapt op geen moment. Het is als een luipaard die de achtervolging inzet op een prooi en pas tot stilstand komt wanneer het dier in kwestie is gedood. Nog intenser is de sonische aanval op de gehoorwegen die 'We're no Here' is: het langste nummer van een gebalde plaat neemt de tijd om met bijtende distortion en een grijsrauwe sfeer het vuil van ons te schuren dat 'Mr. Beast' ons heeft bezorgd: door die wrange catharsis blijf je als luisteraar half bebloed achter, enkel de ware sadomasochist drukt onmiddellijk weer op de repeatknop. Het mag duidelijk zijn: wie op 16 april naar de AB trekt, neemt beter een paar oordopjes mee.

'Mr. Beast' is echter meer dan directe noiserock: liefhebbers van de epische crescendo's en de geduldige ritmiek van 'Happy Songs for Happy People' blijven wel gedeeltelijk op hun honger zitten, maar deze plaat bevat niet alleen furieuze, withete postrockanthems. Zo komt 'Friend of the Night' in de buurt van prijsbeesten als 'Ratts of the Capital' en 'Take Me Somewhere Nice', zij het dan veel korter: een kabbelend gitaarthema verlaat de haven en wordt al snel vergezeld door drum en piano. Later breekt de noise los als een storm op zee, maar in tegenstelling tot in andere songs haalt de piano hier een klinkende overwinning. Het intermezzo 'Acid Food' zalft eveneens met berustende zang en een elektronische beat, maar net voor we achterover leunen in de zetel houden de gitaarerupties in 'Travel is Dangerous' ons bij de les: de zangpartijen vallen wat pover uit, maar het beoogde effect wordt wel bereikt. De hard/zacht-dynamiek die teruggrijpt naar 'Young Team' houdt de aandacht van de luisteraar vast, waardoor 'Mr. Beast' zich niet tot achtergrondmuziek laat dwingen.

Is deze plaat nu het meesterwerk waarvoor manager Alan McGee ze verslijt? Toch niet, daarvoor beklijven nummers als 'Team Handed' en 'Folk Death 95' te weinig en missen we de mysterieuze, spooky sfeer waarmee een nummer als 'Hunted by a Freak' ons steevast kippenvel bezorgt. 'Mr. Beast' mag dan misschien minder intrigerend zijn, de plaat doet wat ze moet doen: rocken als de beesten en het livegeluid van deze Blur-haters erg dicht benaderen. Mogwai trapt daarmee niet in de wolfsklem van de voorspelbaarheid en daar zijn we, needless to say, erg blij om.
E-mailadres Afdrukken
 
Mogwai

Uit ons archief
Banner

TEST