Banner

Isobel Campbell & Mark Lanegan

Ballad of the Broken Seas

10.0
Steven Vervaet - 01 februari 2006


Wie verzot is op het betere stemmenwerk droomt waarschijnlijk geregeld van vocale kruisbestuivingen die nooit het daglicht zullen zien. Dat is bij ons niet anders: zo zouden we maar al te graag de feeërieke zang van Hanne Hukkelberg zich als een krolse kat horen aanvlijen tegen de schuurpapieren, door whisky gerijpte stem van Tom Waits, of de breekbare vocals van Cat Power die de grove korrel van Greg Dulli van een troostend randje voorzien, of Shannon Wright en Mark Linkous die hun melancholische krachten verenigen, en zo kunnen we wel nog een tijdje doorgaan. Het moet echter gezegd: soms worden we op onze wenken bediend. Zo waren eerdere samenwerkingen tussen PJ Harvey en Thom Yorke of Conor Oberst en Emmylou Harris akelig mooi en nu krijgen we het unieke rollenspel tussen Isobel Campbell en Mark Lanegan voorgeschoteld. Zij is een zoetgevooisde engel die vroeger bij Belle & Sebastian voor betoverende zangpartijen zorgde, hij heeft met zijn doorrookte, rauwe stem zijn sporen verdiend bij Screaming Trees en Queens of the Stone Age. Een, om het eufemistisch te stellen, niet al te logische combinatie (verwijzingen naar Roodkapje en de boze wolf of de schone en het beest waren dan ook niet van de lucht), maar het resultaat is van een onwereldse schoonheid: hun tegenpolen van stemmen worden ondergedompeld in met stukjes klassieke muziek gelardeerde countryfolk die naar adem doet happen en zich per luisterbeurt verder vasthaakt in het hoofd van de luisteraar.

Al van bij het eerste nummer weten we dat Campbell een intelligente vrouw is: ze weet perfect dat de stem van Lanegan het best tot haar recht komt in naakte, van alle ballast ontdane songs (check vooral 'When Your Number Isn't Up van zijn soloplaat Bubblegum) en die troef speelt ze dan ook helemaal uit. 'Deus Ibi Est' ('God is here' voor de niet-latinisten) is een bijna religieus nummer waarin Lanegan de rol van pastoor op zich neemt, enkel ondersteund door akoestische gitaar, en Campbell zich als een bevallige engel aan hem openbaart en daarmee de belofte van het celibaat wel erg op de proef stelt. Het volgende nummer neemt ze met haar zachte, betoverende fluisterstem alleen voor haar rekening om dan te belanden bij het absolute hoogtepunt van de plaat. In 'The False Husband' meten de twee zich een andere rol aan: Lanegan is de vertwijfelde echtgenoot die zich het volgende afvraagt: "Where have you been, my darling / Where have you been, my friend." Het antwoord van Campbell, bijgestaan door hemelse violen die zo weggelopen zijn uit het oeuvre van Grieg, is echter zo magisch dat alle onzekerheid smelt als sneeuw voor de zon. Ze klinkt als een niet te weerstane sirene terwijl Lanegan als schuurpapieren Odysseus zich van zijn touwen probeert te ontdoen.

In het tegelijkertijd triest maar hoopvol aandoende titelnummer dienen Campbell en Lanegan elkaar niet van antwoord, maar zingen ze samen het hemelse refrein: "Ours was an ocean to swim around in / Ours was an ocean I should have drowned in". Ze klinken als twee geliefden die elkaar nog steeds graag zien, maar, met twee muren van water tussen hen in, nooit meer zullen samenkomen. De melancholie druipt echter niet altijd van de songs: de Hank Williams-cover 'Ramblin' Man' lijkt wel opgenomen in een saloon in het Wilde Westen met Lanegan die al een paar whisky's te veel heeft verzet. Campbell beperkt zich tot zacht geprevel op de achtergrond. In 'Saturday's Gone' staat haar stem echter weer centraal: haar zang is doordrenkt van onschuld en breekbaarheid terwijl prachtige strijkers (een constante op deze plaat) een mysterieuze sfeer creëren. Het lijkt alsof Nick Cave op elk moment met een steen in de hand tevoorschijn kan komen om haar het hoofd in te slaan. Tijdens het beluisteren moesten we meermaals aan zijn 'Murder Ballads' denken.

'Ballad of the Broken Seas' is als een lief, klein kind: het is onmogelijk om er kwaad op te worden. Daar is ook geen enkele reden toe, want zwakke nummers zijn in de verste verte niet te bespeuren. Zelfs het instrumentale 'It's Hard to Kill a Bad Thing' is meer dan de moeite waard. De antipodische interactie tussen Isobel Campbell en Mark Lanegan zorgt voor een ontroerend vuurwerk dat u niet snel zal vergeten. Wie nog eens tot in het diepste van zijn of haar ziel wil geraakt worden, dient dringend een bezoekje te brengen aan de platenwinkel.
E-mailadres Afdrukken