Banner

Millionaire

Paradisiac

9.0
Steven Vervaet - 10 juli 2005


Lofbetuigingen en door superlatieven gekenmerkte recensies resulteren vaak in een verraderlijke tweesprong in het carrièreverloop van een band. Mogelijkheid één: men bezwijkt onder de immense druk die nieuw verworven roem met zich meebrengt of men kweekt een dikkenek die zelfs Gary Hagger met verstomming zou slaan. Beide fenomenen zullen hetzelfde gevolg kennen, namelijk het betreden van de voorspelbare paden der platte pop/rock met een schrijnend gebrek aan diepgang. We moeten hierbij spontaan denken aan de neerwaartse spiralen die groepen als Black Eyed Peas en Live naar een niveau heeft gedreven waarmee ze in Tien om te Zien niet zouden misstaan. Voor wie dit pad inslaat, is er geen weg terug, aangezien de voorheen opgebouwde credibility verdwenen is als sneeuw voor de zon. Mogelijkheid 2: Men laat zich niet uit zijn of haar lood slaan en vergeet door middel van een gezonde dosis relativeringsvermogen het belangrijkste niet uit het oog, namelijk straffe muziek maken. We hoeven u waarschijnlijk niet te vertellen welke richting Millionaire is ingeslagen na het succes van 'Outside The Simian Flock', een verslavende injectie funkrock waar we nog steeds niet van bekomen zijn. Wie dacht dat 'Tim Vanhamel en zijn bende crapuul' (dixit Mauro Pawlowski) de ingeslagen weg verder zouden bewandelen, komt bedrogen uit. Ze doen lekker waar ze zin in hebben en 'Paradisiac' is dan ook een plaat waarbij velen de wenkbrauwen zullen fronsen: nietsontziende en compromisloze noiserock die kerft en snijdt als een roestig keukenmes.

'I'm On A High', het openingsnummer, maakt de intenties van Millionaire onmiddellijk duidelijk: met krakende en dwarse electronica doorspekte rock maken die smeriger klinkt dan ooit tevoren. Aldo Struyf heeft de drumcomputers en poppy synths, die zo bepalend waren voor 'Outside the Simian Flock', achterwege gelaten en de gitaar ter hand genomen. Er wordt spaarzamer met samples omgesprongen maar wanneer ze opduiken, functioneren ze als venijnige stoorzendertjes die veel slaan en weinig zalven. Luister maar naar het bijtende 'Love Is A Sickness' waar dissonante gitaren een gemene strijd uitvechten met lappen elektronische noise die het nummer een ongekende drive verlenen. Wanneer we, een aantal blauwe plekken rijker, aan het einde van de plaat komen, blijkt dat de genoemde nummers slechts kleine stootjes waren die de genadeslag aankondigden. Voor de volledige k.o. zorgen 'We Don't Live There Anymore' en vooral 'Wake Up the Children', pure punkrock die zo vervaarlijk klinkt dat ze wanna-be punkers als Simple Plan en Good Charlotte zonder problemen de kast op jagen. Nog nooit hebben twee toeken op ons bakkes zo lekker aangevoeld. 'A Face That Doesn't Fit' geeft ons nog een gemene schop onder de gordel wanneer we uitgeteld tegen het canvas liggen, maar het nummer klinkt te hermetisch om er echt van te kunnen genieten.

Men hoeft zelfs geen goede verstaander te zijn om door te hebben dat 'Paradisiac' niet bepaald makkelijk verteerbaar is. De plaat bulkt van de prachtige melodieën maar die gaan verscholen achter donderende drums (Dave Schroyen is opnieuw in grote vorm), elektronische noise en door de mangel gehaalde gitaren. Daarenboven zijn de songstructuren behoorlijk complex waardoor de draad van Ariadne zich slechts na ettelijke luisterbeurten aandient in het labyrint dat 'Paradisiac' is.
Zijn er dan geen welgekomen rustpunten te vinden die de luisteraar enige ademruimte gunnen? Toch wel, 'Ballad of Pure Thought' bewijst dat Vanhamel in staat is om een glashelder, intiem popnummer te schrijven dat menige ziel zal beroeren. Daarnaast neemt enkel 'Rise and Fall' soms gas terug. De overige nummers zijn stuk voor stuk venijnige, weerbarstige en verslavende stroomstoten die bij elke luisteraar littekens zullen achterlaten.

Als u niet bereid bent om een inspanning te leveren, raden we u ten stelligste aan 'Paradisiac' links te laten liggen. De sadomasochisten onder ons die niet vies zijn van een flink pak slaag mogen echter niet twijfelen. Millionaire bewijst met hun tweede plaat dat ze nog tot grootste dingen in staat zijn. We zijn blij dat we aan de zijlijn mogen toekijken.
E-mailadres Afdrukken
 
Millionaire

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST