Banner

Eels

Blinking Lights & Other Revelations

10.0
Hendrik Delnat - 19 mei 2005


Ik ken geen enkele artiest die zijn persoonlijke leed en verdriet zo in creativiteit weet om te zetten dan Mark Everett. Het boegbeeld van Eels, die zich het liefst laat aanspreken met 'E.', werd dan ook niet meteen door het lot gespaard. Na een moeilijke jeugd als zoon van twee briljante wetenschappers werd Everetts leven overschaduwd door verlies in zijn familie. De dood van zijn moeder, na een slopend gevecht tegen kanker, gaf hem de inspiratie om in 1996 het sublieme 'Beautiful Freak' te maken. In de hand gewerkt door de eerste schuchtere successenvan de alternatieve muziek was de naam van E. meteen gemaakt. Op 'Electro Shock Blues' ondernam hij een (deels mislukte) poging om het trauma eindelijk van zich af te schrijven. Ook dit leverde een uitstekend, donker album op, dat 'Beautiful Freak' in kwaliteit zelfs voorbij stak. Later volgden nog 'Daisies Of The Galaxy' en 'Souljacker', en ook deze platen droegen niet bepaald bij tot de feeststemming ten huize Delnat. E.'s succes en goedkeurend geknik bij het recensentengild hadden evenwel niet te lijden onder al die droefenis. Het was pas met Shootenanny! dat Eels niet over de gehele lijn voldoening verschafte. Meteen ook de kans die vele criticasters aangrepen om luidkeels te declameren dat het creatieve vuur van Eels eindelijk gedoofd was.

Met zijn zesde langspeler snoert hij die boosdoeners abrupt de mond. Langspeler mag bovendien zeer letterlijk genomen worden: met 33 nummers, verspreid over anderhalf uur, is 'Blinking Lights & Other Relevations 'een plaat van epische proporties geworden. Ook de onvermijdelijke term 'conceptplaat' komt hier om de hoek kijken, maar meer dan voor een verhaal is de centrale rol weggelegd voor overkoepelend gevoel. Op 'Blinking Lights…' laat E. namelijk weten dat hij nog steeds hoopvol naar de toekomst kijkt, nog steeds van het leven houdt, ondanks de ellende die ermee gepaard gaat.

33 tracks op een album zetten, daar is lef voor nodig. Dan ook nog eens de aandacht van de luisteraar de volle rit weten vast te houden, daar is een pak talent voor nodig. Onvermijdelijk genoeg leek de lengte van 'Blinking Lights…' ook de achilleshiel. Het is waar dat de terugkerende muzikale thema's wat variatie uit de plaat wegnemen. Het lijkt me ook onrealistisch dat alle 33 liedjes even veel zouden aanspreken. Er bestond een kans dat de Eels' nummers ons na een tijdje zouden gaan vervelen. Gelukkig is E. zich daar ook van bewust en wisselt hij de reguliere tracks af met enkele frisse instrumentals. Het maakt het in elk geval stukken moeilijker om hoogtepunten aan te doen.

Om toch een poging te doen: voor mij persoonlijk zijn 'Trouble With Dreams' en 'Old Shit/New Shit' de absolute hoogvliegers. Beiden zijn typisch Eels, maar klinken desalniettemin verfrissend. Het eerste wordt sfeervol in de luren gelegd door een legertje bellen, het laatste bevat een gezonde portie goed ouderwets gitaarwerk, geslaagd in zijn eenvoud. Bovendien laat E. de luisteraar geregeld alle kanten van het muzikale spectrum zien. Zo mag er rustig gerockt worden op het vinnige 'The Other Shoe', terwijl 'Son Of A Bitch' een integere pianoballad is. Er zijn op de plaat ook enkele gastrollen weggelegd. Tom Waits draagt enkele vreemde geluiden bij aan het leuke 'Going Fetal', maar het zijn vooral Peter Buck van R.E.M. en John Sebastian van The Loving Spoonful die daadwerkelijk iets aan een nummer toevoegen, respectievelijk aan 'To Lick Your Boots' en 'Dusk: A Peach In The Orchard'.

Enige tijd geleden bombardeerde ik Picaresque van the Decemberists nog tot de beste popplaat van 2005. Dat bleek nu misschien iets overhaast te zijn, want hoewel 'Picaresque' nog steeds een steengoede plaat is, blijkt Blinking Lights toch net iéts sterker te zijn. Eindelijk haalt Eels nog eens het niveau van 'Electro Shock Blues'. Natuurlijk kan gezegd worden dat er enkele nummers best van de plaat gelaten mochten worden. Als we de nummers apart gaan bekijken, valt namelijk op dat niet alle 33 liedjes hetzelfde hoge niveau halen. Maar dat is een slechte manier om deze plaat te bekijken. Dit is een collage van liedjes, en die mogen nu eenmaal niet uit hun context gehaald worden. Om die reden geef ik 'Blinking Lights…' dan ook koppig een 5 op 5. Als afgewerkt geheel is de plaat namelijk een topper, het meesterwerk dat er al die jaren zat aan te komen. Voor mij maakt het ook niet veel meer uit of Everett hierna niets meer van belang aflevert. 'Blinking Lights…' zal steeds als een ijzersterke prestatie gelden, zijn magnum opus. Ik twijfel er dan ook niet aan dat Blinking Lights de tand des tijds zal weten te overleven.
E-mailadres Afdrukken
 
Eels

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST