Banner

Satellite City

Map & Guide

9.0
Markus Niementhaler - 14 november 2004


Toen we deze 'Map & Guide' voor het eerst beluisterden, moesten we meteen terugdenken aan de tijd dat we elke week braafjes onze persoonlijke top drie doorbelden naar Studio Brussel, in de hoop die de zondag daarop te kunnen horen in De Afrekening. Het waren de jaren van 'Suds & Soda' van dEUS, 'April & June' van The Sands, 'Scared' van de Dildo Warheads en - natúúrlijk - 'Orange' van Metal Molly.
Metal Molly (het blijft een fantastische groepsnaam) schonk ons in 1995 'Surgery for Zebra' (met daarop 'Flipper' en 'Orange' en nog veel meer "grave liekes" waarop we flink uit de bol gingen) en 'The Golden Country' (2000), één van de beste Belgische platen van de afgelopen tien jaar. Het werd ons dan ook een beetje triest te moede toen we hoorden dat Molly na amper twee levens weer voor even in haar mand vloog.
Wat Pascal Deweze intussen uitvoert met Sukilove, Chitlin' Fooks en Shadowgraphic City vinden wij al straffer dan straf, maar wat dan gezegd van Allan Muller? Die verraste als Cabbage in '98 al met 'The Miraculously Winking Jesus', maar lijkt zijn songschrijverstalent nu pas echt te ontplooien in Satellite City, de band rond de gewezen Metal Molly-voorman en toetsenman-pianist Olaf Janssens. De tweede Satellite City-plaat is sterk, héél sterk, maar we hadden dan ook niet anders verwacht van een muzikale veelvraat die zijn voorliefde voor Beatles en Beach Boys niet onder stoelen of banken steekt.
Het gaat plots heel erg snel voor Muller en co. Vorig jaar nog debuteerde de groep met wat gemeenzaam "een zeer fijn plaatje" wordt genoemd, dat met de singles 'Men of Repression' en 'Paralyzed' de aandacht trok die het verdiende. De mensen die weg waren van die eerste plaat zullen met 'Map & Guide' ongetwijfeld het delirium nabij zijn. Diegenen die het titelloze debuut niet echt je dat vonden, zullen nu hun mening moeten herzien. Vijftien tracks krijgen we hier voorgeschoteld, en dat is er niet één te veel wanneer je tijdens de luisterbeurten het ontzettend leuke stadsplan van het fictieve Satellite City (een amalgaam van Brussel, Gent en Antwerpen) wil bestuderen.
'Map & Guide' laat zich vooral beluisteren als een bloemlezing uit het beste wat pop en rock te bieden hadden tijdens de jaren '60 en '70. Toch zijn Muller en Janssens geen inspiratieloze copycats, het zijn in de eerste plaats natuurlijk Mulleriaanse liedjes, en die gedijen het best in het hier en nu.
De cd opent met het instrumentale 'Hum', niet echt een song, eerder een kort stukje dat ons, citytrippers, de kans geeft een plaatsje uit te kiezen op de autobus waarmee we langs de bijzonderste bezienswaardigheden zullen toeren. Het eerste monument waar we halt houden is het bruisende 'Do It', een song als een venijnig pekineesje dat in je enkels probeert te bijten. 'Under the Trees' wordt gedragen door de Hammond van Olaf Janssens, die ons heel even doet terugdenken aan de gloriedagen van Guy Van Nueten en The Sands. "We hebben geluk met het weer!", merkt één van mijn medepassagiers op. "Neenee!" zegt de gids resoluut. "In Satellite City is het élke dag mooi weer!" Een kleine vijftig minuten duurt onze trip. We geven onze oren en ogen de kost, maar weten nu al dat we nog een paar keer zullen moeten terugkeren om al het fraais dat hier wordt tentoongespreid, te absorberen.
Hoogtepunten aanduiden is haast onmogelijk, want er staat niks op 'Map & Guide' dat echt uit de toon valt. Een keer of tien hebben we deze cd intussen beluisterd en telkens weer waren het andere songs die ons kippenvel bezorgden. De schitterende single 'Friend' kent u waarschijnlijk al, net als 'Break & Burn', de meeslepende song die de flauwe tv-serie 'Rupel' nog enige recht van bestaan geeft. 'Nothing to Me' geeft ons een beeld van hoe The Beatles hadden kunnen klinken indien ze de jaren '70 hadden overleefd. 'Evangeline' slingert heen en weer tussen Steve Miller en Counting Crows. 'Ocean Floor', voorzien van een prachtige, lekker uitgesponnen intro, klinkt tegelijk helder en een beetje zweverig, en bewijst dat milieu wel degelijk een prioriteit is voor het stadsbestuur van Satellite City. 'One Dimensional Man' klonk aanvankelijk ook als eendimensionale rock, maar ontpopte zich ondertussen tot een potige hymne die FC Satellite City elke week naar de overwinning stuwt. En als we dan toch, met de loop van een geweer tegen ons hoofd, drie tracks moeten opsommen die de rest overklassen, dan kiezen we voor 'Welcome', 'Outro' en 'Life = A River'.
Afijn, het wordt afgezaagd, maar we kunnen weer niet anders dan besluiten met "Dit is Belgisch, dit is klasse…"
E-mailadres Afdrukken