Banner

Under Byen

Det Er Mig Der Holder Træerne Sammen

9.0
Markus Niementhaler - 21 juli 2004


In IJsland krijgen ze er al geruime tijd flink het schijt van, van al die clichés die steeds weer uit de kast worden gehaald om de muziek te omschrijven van acts als múm, Sigur Rós en andere Björks. Vooral deze laatste durft zich tijdens interviews wel eens opwinden en haar scherpe hoektanden te laten zien wanneer men het weer eens heeft over de elfjes en de trollen die de boreale wouden bewonen. Het valt natuurlijk moeilijk te ontkennen dat de zweverige, ongrijpbare muziek uit het hoge noorden vaak een hoog "elfjesgehalt"' heeft. En vooral wanneer er zo'n hees, heerlijk kinderlijk klinkend zangeresje bij betrokken is, dan zie ik mezelf (15 jaar jonger en evenveel kilo's lichter weliswaar) ook wel in mijn stoutste dromen met zo'n deerne doorheen die sprookjesbossen hupsen.
In hoeverre kunnen we echter spreken van een typisch IJslandse sound, dachten we na het beluisteren van 'Det Er Mig Der Holder Træerne Sammen' (1) van Under Byen (2) . Deze groep komt uit de buurt van de stad Aarhus, en dat ligt - zoals u wellicht weet - in Denemarken. Hun muziek ligt mijlenver van die van landgenoten als The Raveonettes en Saybia, maar zal veeleer aanslaan bij de fans van, jawel, múm, Björk en Sigur Rós.
Hoewel het grote publiek met deze plaat pas kennismaakt met Under Byen, is de groep met 'Det Er Mig…' niet aan haar proefstuk toe. In '99 verscheen hun debuut 'Kyst', 'Det Er Mig…' dateert van 2002 en wordt dus nu pas, dankzij het Nederlandse Excelsior, ook bij ons verdeeld. Beter laat dan nooit, natuurlijk, en voor één keer zijn we zelfs bereid op onze knietjes neer te vallen en onze noorderburen te danken voor deze sublieme zet. (Een ander wapenfeit is de medewerking van enkele groepsleden aan platenwerk van Howe Gelb, die deeltijds in Aarhus woont.)
De muziek van Under Byen omschrijven als "múm light" zou wat al te gemakkelijk zijn. Natuurlijk zijn er raakpunten, zoals de perfecte mélange van elektronica, minimalistische pop en een vleugje folk. Ook Henriette Sennevaldt heeft zo'n fijn, hees (fluister)stemmetje (al klinkt ze bij momenten meer als Björk), en net als op de originele versies van múms eerste platen zingt zij in haar moedertaal. Bovendien putten de acht eveneens uit een zeer uitgebreid instrumentarium om hun zielenroerselen te vertalen naar muziek. Het grote verschil (naast het feit dat ze met véél méér zijn) is dat hun muziek veel makkelijker te verteren is dan wat hun IJslandse pendant liet horen op hun laatste, 'Summer Make Good'.
Met behulp van stem, zang, bas, piano, drum, strijkers, gitaar, orgel en zingende zaag borstelt Under Byen een prachtig panorama bij elkaar. Negen prachtliedjes staan er op deze cd, die bij een eerste beluistering eerder conventioneel aandoen, maar - zoals dat hoort - pas bij een nadere kennismaking blijken volgestopt te zijn met allerlei verrassende en verstorende elementjes. Uitschieters of dieptepunten aanwijzen, daar beginnen we niet aan. Deze plaat dient in één keer uitgezeten te worden, als één lange trip in hemelse sferen. De negen nummers sluiten perfect bij elkaar aan, als een symfonie van een grootheid uit de klassieke muziek.
En over klassiek en klassiekers gesproken, het zou me niet verbazen als deze 'Det Er Mig Der Holder Træerne Sammen' over enkele jaren hetzelfde statuut zal hebben als 'Agætis byrjun' van Sigur Rós of Finally We Are No One van múm.

(1) Ofte "Ik ben het die de bomen samenhoudt"
(Met dank aan Cucamonga op Radio 1, waar de band onlangs te gast was)
(2) Uit te spreken als "Onna Buun". Het betekent evenveel als "Onder de stad"
E-mailadres Afdrukken
 
Under Byen

Uit ons archief
Banner

TEST