Banner

Daan

Victory

9.0
Markus Niementhaler - 26 april 2004


Als je de mensen uit het muziekwereldje moest te slapen leggen die verklaren dat plaatjes maken maar één van hun creatieve bezigheden is, dan kom je met twee WTC-torens allicht niet meer toe. Want ofwel zijn ze in de eerste plaats dichter, schrijver, schilder, fotograaf, beeldhouwer, acteur of balletdanser, die muziek komt meestal toch maar op de tweede plaats. Maar o wee als hun plaatjes door de pers of door de fans niet al te enthousiast onthaald worden! Dan lijkt het wel of hun eigen kindjes werden mismeesterd door die vieze 'Snorremans' uit Groot-Charleroi!
Scheren we Daan Stuyven over dezelfde kam? Geenszins! Daan is Daan, een fenomeen als geen ander. Daan is een artiest met evenveel facetten als een vliegenoog. Het is haast niet te geloven dat de zanger van het ernstige gezelschap Dead Man Ray en de solo-artiest die catchy popplaten als 'Profools' en 'Bridge Burner' uit de mouw schudde in één en dezelfde persoon schuilgaat. Bovendien is een beetje tongue-in-cheek hem niet vreemd, denken we maar aan zijn zijstapjes in het Nederlands: 'Geen Franse wagens meer' (met dit nummer haalde hij zelfs Tien Om Te Zien!) en (vooral) 'De koning van Vlaanderen', een sublieme sneer aan het adres van toenmalig minister-president Luc Van den Brande.
En ook hij leeft niet van de muziek alleen. Zo ontwierp de graficus Daan ooit nog een serie telecards voor Belgacom.'
De Daan op de hoes van "Victory' lijkt wel regelrecht te zijn weggelopen van een reclameposter uit de jaren '80, voor mannenkledij of voor rookwaren of iets dergelijks. Ook de muziek op deze plaat lijkt in hetzelfde tijdvak te zijn geboren. Wie de single 'Victory' (tevens de opener van deze plaat) kent, weet echter dat Daan zich niet beperkt tot het kopiëren van gimmicks of het imiteren van vergane gloriën van het Donkere Decennium. In tegenstelling tot de meeste vertegenwoordigers van de eighties-revival is het vertrekpunt van Daan nog steeds De Song. De eighties-sound is niet meer dan een jasje waarmee hij zijn liedjes aankleedt vooraleer hij hen de barre koude injaagt. De songs van Daan zijn dan ook bedrieglijk eenvoudig. Net als op 'Profools' en 'Bridge Burner' geven ze pas na enkele luisterbeurten hun geheimen (en dus hun ware schoonheid) prijs. En wie echt een inspanning doet en de teksten beluistert (of bestudeert op het hoesje) merkt meteen dat we niet te doen hebben met een vrijblijvend, gratuit plaatje. Ook al is Daan in deze de bescheidenheid zelve, het is niet voor niks dat ene Arno Hintjens hem een tijd geleden bombardeerde tot één van de beste songtekstschrijvers ter wereld.
Mensen die van de single hielden, raden we aan zo snel mogelijk de full-cd in huis te halen, want de negen nummers die volgen zijn zo mogelijk nóg beter. 'Lie' swingt als de pest en wordt voortgestuwd door een beest van een baspartij (signé Jeff Anderson). In 'Eternity' (gezongen als een regelrechte sollicitatie om de plaats van Maurice Gibb in te nemen bij de BeeGees) wordt het strijkkwartet geïntroduceerd dat op het gros van de nummers een belangrijke rol zal spelen. 'Galaxy' en 'Addicted' (meer van hetzelfde, maar toch weer onderling sterk verscheiden) zetten ons halfweg de plaat af bij 'Housewife', een instrumental die het niveau van menige dance-compilatie fors de hoogte zou injagen. Wij die dachten dat we na deze 'zes op zes' al ruimschoots waar voor ons geld hadden gekregen, konden niet vermoeden dat het beste nog moest komen. 'Renegade' (dat heel even de golden age van Simple Minds evoceert) en 'Dream' (dat ons een idee geeft van hoe 'View From a Bridge' van Kim Wilde had kunnen klinken, indien ze Daan onder de arm had genomen als componist in plaats van haar broertje) vormen de ideale aanloop naar het langgerekte orgelpunt van deze plaat, het ronduit indrukwekkende tweespan 'Gabriel' en afsluiter 'Neverland', een song die volgens de hoesnota's slechts 4'53" duurt maar pas afklokt na 8'38".
Wie de rit helemaal uitzit, krijgt dan ook een Daan te horen die normaal gezien gereserveerd wordt voor het 'serieuzere' werk van Dead Man Ray, een zanger met een krop in de keel, slechts begeleid door het strijkkwartet. De overmoedige wannabe playboy uit het eerste nummer kreeg in de loop van de plaat immers heel wat deksels op zijn neus en beseft pas op het einde waar hij werkelijk staat: nergens…
(P.S.: het is natuurlijk geen toeval dat het eerste nummer 'Victory' heet en het laatste 'Neverland', als we denken aan de neergang van het jonge negertje M.J. dat ooit met zijn broertjes heel wat hits scoorde (zoals 'Victory') en nu helemaal alleen - in zijn veel te grote Neverland - droomt van sprekende dieren en jonge jongenslijfjes…)
E-mailadres Afdrukken
 
Daan

Advertentie

TEST