Banner

Einstürzende Neubauten

Perpetuum Mobile

10.0
Markus Niementhaler - 19 maart 2004


Einstürzende Neubauten hoeven we u niet meer voor te stellen, tenzij u de afgelopen decennia op een andere planeet verbleef (en zelfs daar was de kans groot dat u het brein van Blixa Bargeld tegen het lijf zweefde.) Einstürzende Neubauten is namelijk zo één van die groepen waarvan de meeste mensen menen te kunnen meespreken, zonder ook maar één seconde van hun platen gehoord te hebben. Maar zij die denken dat de muziek van de Berlijners nog steeds klinkt als 'instortende nieuwbouw', weten niet wat ze missen. Want laten we er geen doekjes om winden: 'Perpetuum Mobile', het laatste bouwwerk van ploegbaas Blixa Bargeld en zijn gasten, is een meesterwerk. Ik kan me best voorstellen dat er fans van het eerste uur zijn die zich het afgelopen decennium bij elke nieuwe plaat steeds meer verraden voelden door hun idolen, en ook bij deze cd zullen zij van frustratie en colère met hun hoofd tegen de muur bonken (tot ze vanzelf klinken als de debuutplaat van E.N.). Ik stel echter voor dat we ons om hen niet bekommeren, want wanneer Bargeld en co volgend jaar met een plaat vol polka's en walsen voor de pinnen komen, dan nog zal het resultaat de moeite lonen. Want sluit tien willekeurige muzikanten op in een wc-hokje en laat hen luidruchtig hun gevoeg doen, dan nog haal je er de leden van Einstürzende Neubauten uit. Dit om maar te zeggen wat een unieke sound deze lieden produceren.
Het instrumentarium waarvan zij zich bedienen op 'Perpetuum Mobile' is nog steeds opmerkelijk te noemen (luchtcompressor en autoband spelen een prominente rol op dit album), de aanpak is meer dan ooit songgericht. En die songs zijn stuk voor stuk af. 'Silence is Sexy'(2000), de vorige studioplaat van de groep, was al een stevige stap in de richting van 'conventionele muziek'. Maar waar gitaren, drums, metalen buizen en lege vaten elkaar vier jaar geleden nog hier en daar voor de voeten liepen, dan valt op 'Perpetuum Mobile' alles in de juiste plooi. 'Ich Gehe Jetzt' en 'Selbsportrait Mit Kater' kregen me al bij de eerste luisterbeurt op de knieën, maar toen moest ik de mooiste parels nog opdiepen. De schoonheid van nummers als 'Perpetuum Mobile' (de 13 minuten durende titelsong, waarin meer gebeurt dan in de volledige setlist van de gemiddelde Marktrockaffiche), 'Ein Seltener Vogel' en 'Paradiesseit' valt echter met geen pen te beschrijven. Dit is geen popmuziek meer... Dit is Kunst. Dit is moderne kunst, die kil klinkt maar warm aanvoelt. Avantgarde die met beide voeten in het eigen verleden staat te trappelen en net daardoor vernieuwender en minder hol en betekenisloos is dan het gros van de hedendaagse kunst.
E-mailadres Afdrukken
 
Einstürzende Neubauten

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST