Banner

Kathleen Edwards

Failer

8.0
RoenHetZwoen - 10 maart 2003


Fans van Lucinda Williams moeten nog wachten tot 8 april. Pas dan verschijnt immers 'World Without Tears' de lang verwachte opvolger van het inmiddels ook alweer drie jaar oude, maar nog steeds uitstekende 'Essence'. Tot die tijd kunnen ze zich echter zoet houden met deze zeer mooie debuutplaat van de Canadese Kathleen Edwards. Pas 23 is ze, en toch klinken de tien liedjes op haar debuut 'Failer' erg doorleefd. Edwards heeft dan ook een erg woelige jeugd achter de rug. Als dochter van een diplomaat groeide ze op tussen reiskoffers en vluchtschema's in luchthavens. Pendelend tussen Seoel en Genève vond ze wonderwel toch genoeg vrije tijd om klassieke viool te studeren. Na haar middelbare studies in 1997 keerde ze terug naar haar thuisbasis in het Canadese Ottawa en besloot ze zich volledig in de muziek te storten. Dat leverde in 2000 een eerste resultaat op onder de vorm van de EP 'Building 55', die overigens ons Belgenland jammer genoeg nooit bereikte. Vervolgens nam Edwards een jaar later dan dit volwaardige debuut op, dat eind vorig jaar reeds in haar thuisland verscheen. Nu pas heeft 'Failer' eindelijk ook het Europese vasteland bereikt. Beter laat dan nooit, zullen we maar denken, want dit kleinood is een echte aanwinst voor de cd-collectie van de weinige americana-adepten die dit land telt. Maar ook voor de echte, ruimdenkende muziekliefhebber is 'Failer' een must. 'Failer' opent sterk met het strakke, galopperende 'Six O' Clock News', een song die niet had misstaan op Neil Youngs 'Broken Arrow'. En ook met '12 Bellevue' bewijst Edwards muzikaal over een stel ferme cojones te beschikken. Toch zijn niet alle up-tempo songs hoogvliegers. Meer zelfs, in de niemendalletjes 'Westby' en 'Maria' klinkt Edwards ronduit irritant. Het zijn dan ook vooral de rustige, ingetogen nummers die dit album boven de middelmaat tillen. Zo had het weemoedig klinkende 'The Lone Wolf' de soundtrack bij de afgelopen, uitgeregende herfst moeten zijn. En fake wereldsterren als Faith Hill of Shania Twain zouden met fraaie ballads als het ingetogen 'Mercury' en het radiovriendelijke 'National Steel' wellicht wereldhits scoren. Maar met het intrieste, verstilde 'Sweet Little Duck' bewaart Edwards het absolute hoogtepunt tot op het einde van de plaat. Stilistisch waant zij zich hiermee zelfs eventjes de vrouwelijke evenknie van Bonnie 'Prince' Billy. "One more song the radio won't like" relativeert Edwards haar nochtans voortreffelijke songs ergens in het begin van de plaat. Jammer genoeg moeten we haar nog gelijk geven ook; want inderdaad, de kans dat u één van deze schitterende tien americana pareltjes op de nationale radio hoort voorbij komen, is bijzonder minimaal.
E-mailadres Afdrukken