Banner

Ernesto Diaz-Infante

Civilian Life

Guy Peters - 04 april 2012

Hoewel multi-instrumentalist Diaz-Infante al goed vijftien jaar een sleutelspeler van de avant-garde in en rond San Francisco is, blijft hij in deze contreien nog altijd een onbekende. Voor een stuk is dat zeker te verklaren door zijn hoogst versnipperde en omvangrijke discografie, waarin samenwerking met anderen vaak centraal staat. Civilian Life, zijn eerste soloplaat in tien jaar, bevat opnames uit de periode 2003-2011 en is misschien wel de ideale introductie tot zijn werk.

Hoewel de man zich in het begin van zijn carrière vaak bezighield met pianomuziek (zowel de minimalistische als de woelige, vrij geïmproviseerde variant), ging hij daarna steeds vaker zijn heil zoeken bij snaarinstrumenten. Dat is dan vaak ofwel een akoestische gitaar of een versterkte bajo sexto, een instrument uit de Mexicaanse norteña, waarmee de muzikant ook terug verwijst naar zijn geografische roots. Zelden blijft het daar echter bij. Talloze op het net te vinden filmpjes laten zien dat hij steeds in de weer is met allerhande effecten en speeltjes om de gemaakte geluiden te manipuleren of in loops te gieten.

De insteek op Civilian Life is ook al zo divers. Hij maakt immers gebruik van field recordings (opener "Welcome To San Francisco" werd zo opgenomen in een station van het lokale metronetwerk), al dan niet verwerkt in zijn hypnotische gitaarstukken. "Sunset mantra rituals" noemt hij deze dertien stukken zelf, en daar valt iets voor te zeggen. Zonder uitzondering, of het nu gaat om het handvol miniaturen dat voorbij is voor je het goed en wel beseft, of langere stukken die maar blijven voortdobberen, is het een en al reflectie, herhaling en resonerende klanken die met engelengeduld gecreëerd en afgewisseld worden.

Gaat het er nu en dan eerder ritmisch aan toe — zo heeft "Sun Hypnotic!" iets van hyperprimitieve blues uitgevoerd door een kind dat net z’n eerste twee akkoorden leerde —, dan zijn andere opnames haast aan new age verwante geluidsgolven. De levendigere stukken vallen alleszins meer op door hun bijna kletterende sound, terwijl het gebruik van de elektrische tanpura doet denken aan Indische drones, waardoor je belandt op het terrein van de trancemuziek uit het oosten. Nu en dan krijg je ook aparte effecten, zoals in "Yerba Buena", waarin Diaz-Infante de snaren ook nog eens percussief gaat bespelen.

Een stuk als "Palais Idéal" valt netjes in het braakland tussen psychedelische muziek waar je je hoofd ritmisch op gaat bewegen en drones, terwijl de balans helemaal naar dat laatste overslaat in het zacht galmende "Easy To Disappear Into This Fog", "Memories, Like Clouds…" of "La Casa Encendida", dat een perfecte metgezel is voor nachtelijke ritten door het Vlaamse land. We hebben het geprobeerd. Dat geldt bij uitbreiding eigenlijk ook voor het volledige album, dat het niet moet hebben van spanning en verrassingen, maar van een rustgevende sfeer en sluimerende variatie aan echoënd geluid.

Hier en daar wordt er een spookachtig moment geschapen ("JT") of zoekt Diaz-Infante de grenzen van het primitivisme op ("Shellacking The Sidewalk"), maar het zijn slechts kleine afwijkingen van de uitgestippelde koers. Civilian Life laat deze boeiende artiest (uit een uitdagende scène waar o.m. ook Kyle Bruckman, Gino Robair, Chris Forsyth en het ROVA-kwartet deel van uitmaken), die zich doorgaans op het raakvlak tussen avant-garde compositie, noise en experimentele folk bevindt, op z’n meest toegankelijk horen zonder ook maar een spatje van die eigenzinnige flair te verliezen.

E-mailadres Afdrukken