Jacamon, Willocks & Legrand

De Orde: 2. Orlandu

8.0
Eric d'Hooghe - 01 mei 2018

Waar deel 1, Tannhauser, een wat zweverige inleiding was, worden we in deze Orlandu volop in het wapengekletter en extreem geweld gedropt. Een korte bocht van saaiheid naar ultieme spanning.

We vinden Tannhauser, Carla, Bors en Amparo terug op de laatste boot om de blokkade van Malta te doorbreken. Maar nu zitten ze vast. De grote armada van de Turkse Suliman heeft haar zinnen gezet op het eiland en de eerste gevechten woeden. Teruggetrokken in hun bolwerken verdedigen de Ridders van de Orde van Sint-Jan met man en macht elk van hun buitenposten, zoals het Sint-Elmofort. Ze moeten zo lang mogelijk stand zien te houden onder de herhaalde aanvallen en de aanhoudende regens van vuur. Maar het wordt steeds moeilijker om de vijand tegen te houden. In het hart van deze hel pakt Mathias al zijn sluwheid en moed bij elkaar om zijn drie opdrachten uit te voeren: infiltreren in het Turkse frontgebied, vechten naast Bors, maar in de eerste plaats de zoon van Carla terugvinden en hun ontsnapping plannen.

Benjamin Legrand en Luc Jacamon zetten hun stripadaptatie van de bestsellerroman van Tim Willocks voort met dit tweede deel in een serie die er vier zou moeten tellen. De plot speelt zich af in 1565. Malta wordt belegerd en de Ridders van de Orde van de Hospitaalridders of Orde van Sint-Jan, ook wel “De Orde” genoemd, verzetten zich met de moed der wanhoop tegen de Ottomaanse strijdkrachten die vijf keer talrijker zijn. In deze chaos gaat de huurling Mathias Tannhauser op zoek naar Carla's zoon.

Het eerste deel, Tannhauser, was eerder een ietwat saaie inleiding. Maar Orlandu dropt ons recht in het hart van de actie en er is nauwelijks tijd om te ademen gedurende de 80 pagina's van het album. De spanning is permanent aanwezig, de gevechten domineren de bladspiegel en tussen al dat grafisch lawaai vervolgt Mathias zijn weg, doorheen het geweld en de explosies. En aan geweld ontbreekt het in dit album niet. De mystiek van deel 1 verandert hier al snel in fanatisme, en dit in de twee concurrerende kampen. Maar de auteurs slagen er in om enkele rustigere momenten in te lassen. Dat maakt het geheel wat "humaner" en geeft het soms zelfs een poëtisch kantje. Zo wordt het ook wat boeiender om de lotgevallen van de belangrijkste personages in de beide legers in deze oorlog te volgen.

Na Cycloop en vooral De Killer (beide met een scenario van Matz), hadden we niet verwacht om Luc Jacamon in een historische reeks tegen te komen. De tekenaar verfijnde zijn lijn en keert de relatieve kilte van de Killer de rug toe om hier een geweldig spektakel van kleur en vorm af te leveren.

Veldslagen, troepenbewegingen, rijk gevulde decors... de tekeningen van Jacamon volgen de hartslag en de grandeur van de gelijknamige, ietwat langdradige roman van Tim Willocks Ergens in het midden van de strip krijgen we twee dubbele pagina’s die het geheel wat doen stil vallen (of is het een rustmoment) waarna gelukkig op een bijzonder indrukwekkende manier terug wordt overgegaan tot de orde van de dag: geweld en de gruwel van de gevechten. De kleurkeuze is echter niet altijd geslaagd, ze tast geregeld de leesbaarheid van bepaalde platen aan.

De meedogenloze context en het alomtegenwoordige geweld in Orlandu kunnen sommige lezers wat afschrikken. Maar de reis van Mathias en zijn metgezellen zal voor de liefhebbers van queesteverhalen en wat middeleeuws avontuur heel wat plezier opleveren en voldoende nieuwsgierigheid om de volgende delen ook te verslinden. Het is een aanrader zowel voor de fans van de originele roman als voor een eerste kennismaking.

E-mailadres Afdrukken
 
Jacamon, Willocks & Legrand
Casterman / 2018
Tekeningen: Luc Jacamon
Scenario: Benjamin Legrand; Tim Willocks

Advertentie
Banner
Advertentie