Dodier

Jerome K. Jerome Bloks: 26. Het mes in de boom

8.0
Eric d'Hooghe - 18 december 2017

Babette wilde Venetië zien, Jérôme nam haar mee naar de Hauts de France. Als je familie om hulp vraagt, kan je dat niet weigeren, vooral wanneer het gaat over een vermist meisje terugvinden.

De nieuwe Jerome K. Jerome Bloks is gearriveerd! Bijna even regelmatig als een metronoom komt Alain Dodier op de proppen met een nieuw deel van zijn favoriete personage: 26 delen op 35 jaar om precies te zijn. Nog steeds probeert Jerome, weggedoken in een oude regenjas, het hoofd bedekt met de onontbeerlijke vilthoed, zo goed en zo kwaad als het gaat een verwarrend mysterie op te lossen.

Na een teleurstellend 25ste deel, Aïna, leek de rek er wat uit en konden we slechts hopen dat Dodier zich zou herbronnen. En kijk! Om de sleur eruit te krijgen, verplaatst hij het verhaal deze keer van Parijs naar Bergues in Noord-Frankrijk: het decor van Bienvenue chez les Ch’tis. Maar verwacht hier geen pastiche op de taal en gebruiken van de Noord-Fransen. Dodier komt zelf immers van Duinkerke. Gezien Bloks meer en meer op zijn creator begint te lijken, is het evident dat ook zijn roots in Noord-Frankrijk liggen. Voor een tekenaar-scenarist is het aangenaam toeven in je eigen geboortestreek.

We vallen meteen in het verhaal: het Sint-Winokscollege op een regenachtige avond. De kleine Charlotte Demeester is niet thuisgekomen. 's Ochtends heeft haar moeder haar nog afgezet aan de schoolpoort, maar ze is nooit in de klas opgedaagd. Haar vader, de baas van de oom van Jerome, staat op ontploffen. Is Charlotte gevlucht? Ontvoerd? De politie weet niet waar te beginnen. Jerome staat op het punt om op vakantie te vertrekken naar Venetië met eeuwige verloofde Babette, die eindelijk even verlof heeft. Net op dat moment licht zijn oom hem in over de verdwijning. Hij nodigt hem uit om naar Bergues te komen om zelf een onderzoek te starten naar de verdwijning van Charlotte. Jerome bergt zijn vakantieplannen op en trekt samen met Babette uit op onderzoek. Want het is en blijft je familie.

Ter plekke is de sfeer gespannen wanneer de huiszoekingen van de politie nog niets hebben opgeleverd. Daarbij komt dat Jerome, die er op aandringt de moeder van het meisje te ontmoeten, daar niet slaagt. Door het druilerige weer slaat de verveling toe bij Babette en wil ook zij wat detectivewerk ondernemen. Zeker als ze merkt dat de grootmoeder van het verdwenen meisje haar afkeer voor vader Demeester niet echt kan verbergen.

Ondanks alles zet Jerome zijn onderzoek voort en doet enkele verontrustende ontdekkingen: Demeester blijkt een echte tiran te zijn, zowel in zaken als voor zijn gezin. Zijn zoon Adrian, een dierbare jeugdvriend van Jerome, heeft de banden verbroken met zijn vader en wordt als eerste verdacht van de ontvoering van zijn zus. Maar ook de tante en de grootmoeder van het meisje zijn volgens de detective meer betrokken in de zaak dan ze laten uitschijnen.

Het verhaal brengt ons terug naar de sfeer van de eerste avonturen van Bloks. Maar in plaats van dat Dodier blijft stilstaan bij de geboortestreek en familiebanden van Jerome, gebruikt hij dit puur als decorum, zelfs als nevenpersonage voor een spannend en kronkelig verhaal dat door het verleden van Jerome verrijkt wordt.

In het vorige deel was het Dodier niet echt gelukt om zich in zijn onderwerp, de moderne slavernij, in te leven en leverde daardoor een doordeweekse politiekomedie af. Deze keer liet hij niets aan het toeval over en legt hij de focus terug op zijn held, zijn onderzoeken en de dramatische elementen die zich om hem heen vastnestelen. Gaandeweg maken we kennis met de nevenpersonages en de intriges rond Jerome en de familie Demeester om zo tot een verrassende ontknoping te komen.

Bovendien, en daar heeft hij ons nog nooit teleurgesteld, zet Dodier zijn verhaal op prachtige wijze in beeld: zijn stijl is niet flamboyant. Het is een degelijk en attent realisme. Hij wisselt zijn lay-out af met verdelingen in vier of vijf stroken. De eerste wanneer de actie versnelt, de andere om de moeizame voortgang van het onderzoek weer te geven. Het zijn deze technische details waar Dodier meester in is en die het aangenaam maken om zijn verhalen te lezen. Je wordt als lezer meegetrokken. Neem daarbij zijn klare lijn met een zekere nonchalance en de basis voor een fijne strip is gelegd. Deze keer doet ook het verhaal er echter weer toe doet. Zo mag de serie nog 35 jaar doorgaan.

E-mailadres Afdrukken