Pécau, Dellac & Tanco

Man van het Jaar

9. 1848

4.5
Eric d'Hooghe - 06 november 2017

Jean Lafitte: avonturier, kaper, ondernemer en leider, maar vooral heel erg overleden leek in 1823. Toch beleeft hij nadien nog tal van avonturen en zorgt in 1848 voor de uitgave van het eerste Communistisch Manifest van Marx. Een gedroomde stripheld dus.

Het opzet van de reeks Man van het Jaar blijft ongewijzigd. Er wordt een hoofdrol aangeboden aan de onbekenden die toch een voorname rol speelden in de geschiedenis, vaak in de schaduw van de bekende namen. In dit deel gaat het echter over een persoon die bij velen tot de verbeelding spreekt, maar vaak op het tweede plan wordt geschoven: Jean Lafitte.

Jean Lafitte was een Franse kaper en vrijbuiter die historisch gezien echt bestaan heeft, maar gehuld is in mysterie. Vast staat dat hij rond 1780 geboren is, waarschijnlijk in Bayonne. Waar en wanneer hij stierf, is niet bekend. Uit bepaalde geschriften blijkt dat hij als financier Louis-Philippe op de troon hielp in 1830 en dat hij in 1848 de druk van het eerste Communistisch Manifest van Karl Marx bekostigde. Verder is het zeker dat hij in het begin van de negentiende eeuw de anarchistische commune van Barataria opgericht heeft in de monding van de Mississippi. Van hieruit organiseerde hij tal van invallen en hield hij zich bezig met een bloeiende slavenhandel.In 1815 neemt hij deel aan de verdediging van New Orleans en nog iets later trok Lafitte naar Galveston, een eiland nabij Texas, om het te veroveren en een nieuwe basis te stichten. In 1821 veroveren de Engelsen dit stuk land terug waarna Lafitte spoorloos verdwijnt.

Stof genoeg om tal van romans en films mee te vullen, en dat gebeurde intussen ook. Ook in strips komt Lafitte wel eens opdraven, zoals in de reeks Moses Rose uit 2015 door Patrick Cothias, Patrice Ordas en Christelle Galland en de zes jaar eerder verschenen serie De Piraten van Barataria van Mark Bougne en Franck Bionnet. Deze aflevering van Man van het Jaar is eerder gebaseerd op feiten die gerapporteerd werden in de apocriefe memoires van Jean Lafitte, samengesteld door John Laflin in de periode 1945-1947 en in 1969 werden verkocht aan een Londense boekhandelaar.

Het was pas na 1980 dat enkele universiteitsstudenten in staat waren om deze geschriften te onderzoeken omdat ze toen plots opdoken in een onderzoekscentrum. In deze teksten laat Laflin de zogezegde Lafitte vertellen dat hij financieel heeft bijgedragen aan de publicatie van het Manifest van de Communistische Partij nadat hij Marx in Londen ontmoette in 1847. In werkelijkheid, al is dat niet honderd procent zeker, werd Lafitte echter dood verklaard in februari 1823. Hij zou gestorven zijn nadat hij Honduras verliet en twee Spaanse koopvaardijschepen probeerde te kapen die uiteindelijk oorlogsschepen bleken te zijn.

Een tweede ontleend feit in deze uitgave is de allusie op de zeeroverskolonie aan de monding van de Mississippi, die door Lafitte wordt voorgesteld als een voorloper van de communistische samenleving die Marx voor ogen heeft. Ten slotte wordt er ook aangehaald dat Lafitte New Orleans mee verdedigde tegen de Britten begin 1815 en dat hij daarna heel wat moeite deed om hiervoor gepardonneerd te worden door de Britse generaal Andrew Jackson.

Klinkt dit allemaal wat verwarrend? Dat is deze strip ook. Het hoofdverhaal is de actie die Lafitte in 1848 onderneemt om Marx van Frankrijk naar Engeland te brengen en diens manuscript uit te laten geven. Via diverse flashbacks maken we kennis met de feiten die we hierboven aangaven. Maar het verhaal springt van plaats naar plaats en van tijdvak naar tijdvak, waardoor alles één grote verhalenbrij wordt. En ook de tekenstijl van Benoît Dellac draagt niet bij aan enige opheldering. Er wordt een poging gedaan om met een blekere kleurnuance te werken in de flashbacks, maar er zit ook daar geen lijn in. Het geheel oogt ook zeer tweedimensionaal ondanks de verwoede pogingen van inkleurster Morgann Tanco om wat diepte en schaduw in de tekeningen te krijgen. Het scenario van Pécau maakt een verwarrende mix van feit en fictie rond de figuur Lafitte. Op zich kan dit een mooi verhaal opleveren, maar deze keer slaagden ze er niet in.

Geef Lafitte een vierdelige reeks en bouw die chronologisch op. Je moet niet ver zoeken naar inhoud, avontuur en spanning, het ligt allemaal voor het rapen. Jammer dat ze deze kans hebben laten liggen. Hopelijk volgende keer beter.

E-mailadres Afdrukken
 
Pécau, Dellac & Tanco :: Man van het Jaar
Tekeningen: Benoît Dellac
Regie: Jean-Pierre Pécau
geverijdaedalus.be

Uit ons archief
Banner