Pecau & Kordey

De verborgen geschiedenis: 31. De meesters van het spel

8.0
Eric d'Hooghe - 09 oktober 2017

Met deel 31 zetten we rechtstreeks koers naar het einde van deze toch wel indrukwekkende reeks. “Nine Eleven” moet de Apocalyps inleiden.

Het project van scenarist Jean-Pierre Pécau is intussen serieus uit zijn voegen gebarsten. In eerste instantie moest De verborgen geschiedenis een zevendelige reeks worden, telkens met een ander tekenaar. Intussen staat deel 32 al klaar om uitgegeven te worden. Het concept biedt ook heel wat mogelijkheden. Pécau neemt zijn lezers mee op een reis doorheen het verre en ook meer nabije verleden om verklaringen te zoeken waarom het heden is zoals het is. Er zijn immers sinds de oorsprong van het leven op aarde onbekende krachten aan het werk om de mensheid te sturen. Ondanks dit gegeven, wil Pécau allerminst een nieuwe godsdienst creëren. Daarvoor zitten er net te veel fantasy-elementen in het verhaal verwerkt.

In De meesters van het spel vallen ze met de deur in huis. Al van de inleiding wordt duidelijk dat je dit deel allerminst als onecht kan lezen. Een minimum aan voorkennis is vereist. Even recapituleren: in deel 1, Genesis, bevinden we ons 3000 jaar voor onze jaartelling, ten tijde van de exodus onder Mozes. Vier broers en zusters, Dyo, Reka, Aker en Erlin, krijgen uit handen van hun stervende sjamaan vier ivoren tabletjes toevertrouwd. Ze beloven de ivoren nooit samen, tegelijk te gebruiken. Maar ze begrijpen al snel dat ze met de ivoren tabletten de loop van de tijd en van de elementen kunnen beïnvloeden. Ze breken hun belofte en ze merken meteen wat een geweldige kracht in de tabletten schuilt. Intussen gaan ze door het leven als ‘de Magistraten’. Ze fungeren als een soort Griekse goden: bovennatuurlijke wezens met menselijke trekken en hartstochten.

Intussen hebben ze al heel de wereldgeschiedenis doorkruist. Dit deel brengt hen naar 1 september 2001. Hoewel iedereen er intussen van overtuigd is dat er toen vier vliegtuigen gekaapt werden door terroristen, vertelt deze strip over het onbekende vijfde vliegtuig. Dit vliegtuig heeft de opdracht om het toestel van de president, Air Force One, in de lucht te doorboren. Symbolisch zou Amerika dan onthoofd zijn. De vicepresident maakt deel uit van het complot. Op die manier kan hij als nieuwe president een Derde Wereldoorlog ontketenen. Uiteraard is ook hij maar een marionet van de Zwarte Monniken die op deze manier hun missie, de ultieme Apocalyps, willen voltooien. Het lijkt er in elk geval sterk op dat deel 32, Apocalypto het definitieve sluitstuk van de reeks zal zijn. En hoewel het oorspronkelijk plan slechts uit zeven delen bestond, wordt nu duidelijk dat de plot tot en met deel 32 al vast lag vanaf het prille begin door subtiel een prent van Genesis in dit deel te lassen.

Bezieler van de reeks, Jean-Pierre Pécau, brengt heel zijn kunnen samen in deze reeks. Hij begon als leraar geschiedenis. Vervolgens werd hij in de jaren tachtig vertaler voor games zoals Dungeons en Dragons voor de Franse markt en redacteur voor originele Franse games. De schrijfmicrobe kreeg hem te pakken en na enkele scenario’s voor Franse tv-series, verscheen in 1997 zijn eerste stripscenario voor de reeks Zentak. Een jaar later startte de reeks Nash. Maar De verborgen geschiedenis blijft wel zijn paradepaardje. Het eerste deel was al met zijn semi-vaste tekencompagnon, de Kroaat Igor Kordey. Het duo prijkt intussen al op heel wat delen op de cover. Dat hij Kordey heeft weten te strikken, heeft de reeks geen windeieren gelegd. Hij heeft immers een rijk gevuld Amerikaans tekenverleden bij Marvel en Dark Horse waaronder een aantal delen en covers voor X-Men

Traditiegetrouw zijn de scenario’s van Pécau niet de gemakkelijkste. En dat is ook nu het geval. Omdat de gebeurtenissen van “nine eleven” nog vers in het geheugen liggen, is het deze keer iets gemakkelijker te volgen. Maar eenvoudig is nog steeds iets anders. De tekeningen van Kordey maken het geheel gelukkig ook wat toegankelijker. De cover, ook van Kordey, mag er trouwens ook weer zijn. Vooral de bladschikking houdt het licht. Er worden niet te veel tekstballonnen en zeker niet te veel tekeningen op een blad geplaatst. Het einde is dus nabij. In deze reeks zowel letterlijk als figuurlijk en dat is misschien wel jammer. Maar je kan waarschijnlijk nog terecht bij de spin-offs Major Arcanum en Arcana. We zullen in elk geval nog van het duo horen en dat moeten we toejuichen.

E-mailadres Afdrukken