Canete & Hanna / Sarchione, Ayala & Chauvel:: Zeven: 11. Zeven detectives / Zeven: 12. Zeven pistoleros

7.5
Eric D'Hooghe - 11 september 2017

Sinds 2013 was het midden in de tweede serie plots gedaan met de Nederlandse Zeven. Maar nu zijn er twee nieuwe broedsels en zeker niet van de minste.

We zijn weer vertrokken voor zeven afleveringen. De meesten onder ons hadden de moed al opgegeven na vier jaar van stilte sinds deel tien. In Frankrijk werd er dapper verder gepubliceerd en zitten ze al aan drie volledige delen van zeven strips. Maar plots liggen daar, netjes vertaald, deel elf en deel twaalf te blinken. In de Franse versie waren dit deel dertien en veertien, maar op zich doet de volgorde er niet toe. Want net zoals alle andere delen gaat het om losse, afgewerkte verhalen met telkens andere auteurs en personages. Het enige dat in stand blijft, is dat er steeds zeven hoofdpersonages zijn en dat het getal zeven al eens op een bepaalde manier door het verhaal wil zinderen. Het concept blijft ijzersterk en geeft voldoende ruimte om er een spitsvondig verhaal rond te schrijven.

We moeten er wel niet flauw over doen. Een sterk concept betekent nog niet altijd een sterke strip. Ook niet bij Zeven. Niet alle delen zijn even virtuoos. De ene keer rammelt het scenario, een andere keer de tekeningen. Maar af en toe duikt er een pareltje op. We leggen deze twee laatste delen elk apart even op de rooster.

In Zeven detectives is het getal zeven meer dan prominent aanwezig. Een seriemoordenaar begaat telkens op de zevende dag van de week een moord op een persoon met een achternaam van zeven letters. Als je de plaatsen delict op de kaart van Londen verbindt, vormen ze een zeven. Vervolgens daagt de snoodaard de zeven meest legendarische detectives vanuit verschillende continenten uit om hem te ontmaskeren. Wat volgt, is een soort wedstrijd tussen de verschillende bollebozen waarbij ze steeds op het verkeerde been worden gezet.

De verteller, een kloon van dr. Watson, gebruikt ook de dagboektechniek om de plot aan elkaar te houden. Jammer genoeg hebben de auteurs beslist om dit ook figuratief weer te geven waardoor de strip geregeld onderbroken wordt door een volledige tekstpagina. Dit werkt als een ABS-systeem op een natte weg. De zeven detectives zijn allemaal gebaseerd op beroemde speurders uit de literatuur en ook dit werkt afremmend, want je beschouwt het personage als het personage waar het van afgeleid werd, maar zit toch met een andere naam en enkele andere trekjes. Ze hadden beter de “echte” detectives gebruikt, maar waarschijnlijk zit daar een royalty-addertje onder het uitgeversgras. Het verhaal zit wel knap in elkaar met een verrassend einde en een nog verrassendere epiloog. Er werd duchtig geput uit de film Seven en enkele Sherlock-films voor de modi operandi, maar het wordt zo knap in beeld gebracht dat je dit met genoegen vergeeft. Knap zijn ook de uitgewerkte karakterkoppen in al even prachtige victoriaanse decors. Er is werk van gemaakt.

Zeven pistoleros, en dat is het mooie aan deze reeks, tapt uit een volledig ander vaatje. Deze strip kan je beschouwen als een ode aan de spaghettiwestern uit de jaren zeventig. Dat de auteur zelf Italiaan is, zal er niet vreemd aan zijn. Zeven scherpschutters, ware levende legendes, genieten van hun rust in de buurt van de Mexicaanse grens. Helaas voor hen, besluiten vanuit de oostkust enkele grote industriëlen die het gespuis weg willen uit hun regio’s een prijs op hun hoofd te zetten. Ze bedenken daarvoor een ingenieuze strategie. Ze besluiten alle bandieten en desperado’s die de streek telt tegen de zeven pistoleros op te zetten, zodat ze elkaar afslachten. Wat volgt, is een aaneenschakeling van geweld, antihelden die helden worden en vice versa. De apotheose is een gevecht van zeven tegen honderden met ook hier een onverwacht einde.

Dit deel leest iets vlotter dan het vorige. De tekenstijl doet denken aan strips als Blueberry en Comanche en het verhaal als een getekende Tarantino-versie van een western. Wat Tarantino al zelf aan het zilveren doek had toevertrouwd. Het is in elk geval amusement troef met deze Zeven pistoleros. Benieuwd of ze voor het volgende deel het Franse negende deel gaan uitgeven ( Zeven schipbreukelingen) of verder gaan in de reeks met het Franse dertiende deel (Zeven dwergen). De reeks blijft in elk geval zijn bestaansredenen hebben. Ook in de Nederlandse vertaling.

E-mailadres Afdrukken