Van Broekhoven

Peer de Plintkabouter: 5. De tydfout

7.0
Marc Bastijns - 22 mei 2017

Na enkele jaren nog eens een nieuwe Peer de Plintkabouter, dat moet gevierd worden. Met het nieuws dat zijn uitgever Strip 2000 ermee ophoudt, is er weinig reden tot vieren. Of is het met snikken en grimlachjes?

Net op de dag dat ik het album De tydfout van Peer de Plintkabouter las, liep het bericht binnen dat uitgeverij Strip 2000 de activiteiten stopzette. Wij konden alleszins niet zeggen ‘dat we dit hadden zien aankomen’. De afgelopen jaren had Strip 2000 zich immers opgewerkt tot een geut frisheid en ongedwongenheid in de stripwereld. Eigenlijk moeten we zelfs toegeven dat het vijfde album van Peer de Plintkabouter, een mooie proever vormt van wat Strip 2000 allemaal kon betekenen. Daarom stellen we dit graag aan onze lezers voor, meteen ook een laatste bijdrage over een strip van deze uitgeverij.

Peer de Plintkabouter ontstond uit het zieke (ja, zieke) brein van de heer Marq Van Broekhoven en werd voorgepubliceerd in tal van Nederlandse stripbladen en kranten. De eerste drie albums verschenen bij Silvester, waarna Strip 2000 de fakkel overnam vanaf deel vier (Een toffe Peer!). Absurde misverstanden en een redelijk anarchistisch verhaalverloop kenmerken alle strips van Peer. In De tydfout vormt een typfout de aanleiding voor een hele carrousel aan dwaze vergissingen en spitse vondsten. Tijdreizen was nog nooit zo onnozel en grappig.

Met Peer de Plintkabouter raakt Marq Van Broekhoven een nostalgische snaar bij ons. We groeiden op in de periode dat het informatieblad Zozolala elke twee maanden te vinden was bij elke stripwinkel in Vlaanderen en Nederland. In dat blad maakten we kennis met het werk van Van Broekhoven en zijn collega Anton Damen via de stripjes over De Collectioneur, een venijnige en (alweer) spitsvondige ode aan de passie van het verzamelen van strips. Het is ook dankzij Strip 2000 dat de publicatie van het oeuvre van Van Broekhoven kon voortgezet worden. Zo is zijn Jodocus de Barbaar (dat hij voor Eppo maakt) behoorlijk (euhm) spitsvondig.

Toch is het tekenwerk in Peer de Plintkabouter geen evidente kost. Het zijn geen academisch geschoolde tekeningen die de massa kunnen overtuigen. Tegelijk heeft Marq Van Broekhoven zijn stijl in al die jaren kunnen ontwikkelen, zoals je dat ook ziet bij Michiel Van de Pol. Beide auteurs waren het voorwerp van spot en afkeer bij een deel van de lezers en de critici. Maar tegelijk hebben ze hun expressiviteit (die ze al hadden van bij hun debuut) kunnen verwerken in hun tekeningen. Zo ontstond een eigen en unieke beeldtaal waarmee ze beiden hun verhalen op de beste manier kunnen uitwerken.

In dit vijfde album beleeft Peer voor het eerst een lang, albumvullend avontuur. Van Broekhoven brengt het er prima van af. Hij houdt er niet van om de verrassende wendingen op te sporen en strooit ze dan ook voortdurend uit, het hele album lang. Hij toont in De tydfout dat hij met het personage Peer nog heel wat nieuwe dingen kan uitproberen. Dit houdt de reeks fris, terwijl de humor altijd herkenbaar die van Peer blijft. We hopen dat een andere uitgeverij Peer de Plintkabouter (en ook die talloze andere fijne reeksen van Strip 2000) een nieuwe thuis kan geven, zodat de bron aan absurditeiten en hersenkronkels niet hoeft op te drogen. Maar tot zo lang danken we Marq Van Broekhoven en dit keer eigenlijk nog meer in het bijzonder het hele team van Strip 2000 voor alle plezier en (voor de laatste keer) spitsvondigheden van de afgelopen jaren.

E-mailadres Afdrukken