Keko & Altarriba

Ik, moordenaar

6.0
Eric d'Hooghe - 21 mei 2017

Een intellectuele seriemoordenaar, we hebben het al vaak zien passeren in boeken en films. Maar in dit geval lijkt het hoofdpersonage opvallend sterk op de auteur. Zou het een bekentenis zijn?

Enrique Rodríguez Ramirez, een hoogleraar kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Baskenland, is een moordenaar. Hij is geen doordeweekse misdadiger die op zoek is naar een habbekrats geld en ook geen ambitieuze man die doodt om er materieel beter van te worden. Ramirez doodt puur voor het plezier. "Doden is geen misdaad. Doden is een kunst." De openingszin van de strip is een intentieverklaring van wat komt. Het hoofdpersonage houdt zich op deze pagina's niet alleen bezig om zijn moorddadige routine en voorbereidingen te etaleren, maar verantwoordt ook volledig zijn lugubere daden. Hij is er zich van bewust dat hij heel wat pijn veroorzaakt, maar het plezier geeft de doorslag. Ramirez wordt beschouwd als een kunstenaar op vlak van moord. Hij is een professional die geniet van wat hij doet en vindt het daarom ook verloren moeite om hier een rechtvaardiging voor te zoeken. Het is absoluut niet de bedoeling van de scenarist om een moreel standpunt in te nemen. Hij laat ons toe om er zelf over na te denken. De moordenaar lijkt vooral een kruising tussen het televisiepersonage Dexter, die zijn moorddrang enkel gebruikt om criminelen te doden en Hannibal Lecter, de intellectuele seriemoordenaar.

Ik, moordenaar gaat niet alleen over moord. Altarriba kan zich duidelijk goed inleven in de rol van protagonist en dat is waarschijnlijk waarom de achtergrond van het hoofdpersonage sterkt lijkt op zijn eigen situatie. Altarriba is hoogleraar Franse letterkunde aan de Universiteit van Baskenland, Enrique is hoogleraar kunstgeschiedenis op dezelfde universiteit. Waar Enrique kunst wil weergeven in zijn moorden, gaat Altarriba op zoek naar het creëren van een wreed en oprecht scenario met de meest verschillende mogelijkheden om te doden. Tekenaar Keko speelt hier gretig op in door de moordenaar ook de looks van zijn scenarist mee te geven. Daarnaast biedt het boek een ruime context met heel wat achtergrondinformatie over de moordenaar en de moorden: het Baskisch nationalisme, familierelaties, de ambitieuze promotieloopbaan en de strijd met diegenen die dezelfde loopbaan ambiëren op de universiteit.

De zwart-witte tekenstijl van Keko geven perfect de schizofrene houding van Ramirez weer. Bloed wordt hel rood weergegeven, net zoals hier en daar een appel omdat die, zegt de tekst ons, de menstruatie van de vrouw symboliseert. Voor de vele kunstwerken wordt gebruik gemaakt van ingelaste fotokopieën, een techniek die intussen meer sfeerbrekend is dan dat ze iets toevoegt aan het verhaal. Keko is bedreven genoeg, dat zie je aan de knappe decors, om de reproducties zelf te tekenen. Nu lijkt het een luie oplossing.

Het verhaal zit vernuftig in elkaar maar Altarriba doet toch wel te veel zijn best om zijn verhaal te stofferen. Om de psyche van de seriemoordenaar te verklaren reproduceert hij hele lappen tekst van Christopher Berry-Dee die tal van bekende seriemoordenaars interviewde. Korter kon ook. Hetzelfde voor de psychologische analyse van de barokke schilderijen die de wrede executies van heiligen verbeelden. Het neemt allemaal te veel weg van de tekeningen en van de vlotheid om het verhaal te lezen.

Het is slim om het hoofdpersonage sterk op de scenarist te laten lijken. Woensdag gehaktdag het boek dat uiteindelijk de bekentenis bleek van de auteur, Richard Klinkhamer, maakt dit gegeven des te luguber. Maar jammer genoeg is het geheel te gekunsteld om je mee te slepen of de dualiteit geloofwaardig te maken. De spanningsboog verslapt iets te vaak en dit kon verholpen worden met kortere teksten en snellere tekeningen. Een gemiste kans.

E-mailadres Afdrukken