Banner

Dito Dito

Boumkoeur

Filip Hermans - 15 mei 2002

Theatergezelschap Dito Dito is altijd al een vreemde eend in de bijt geweest. Kiest al vijftien jaar radicaal voor eigentijdse teksten, switcht als een volleerde dronkelap tussen volks, highbrow en Brussels, speelt consequent voorstellingen in het Nederlands en in het Frans, weet op tijd en stond te shockeren. Met Boemkoeur/Cuisine et dépendances maakten ze een voorstelling die op twee vlakken messcherp het doel treft.

In Boemkoeur, naar een boek van de Frans-Algerijns-Soedanese schrijver Rachid Djaïdani, probeert een jongeman te overleven in een Parijse voorstad. Hij praat en praat, in een poging om niet te verzuipen. Spreken om te bestaan. Nochtans doet hij zich niet als een slachtoffer voor, integendeel. Met een bijtende zin voor humor en poëzie eist hij recht op spreken. De monoloog kan je zo transponeren naar een Brusselse context. De zogeheten ‘kansarme probleemjongere uit een achtergestelde buurt’ heeft eindelijk een stem gekregen.

Tegenover die nagelscherpe monoloog maakt Cuisine et dépendances een bocht van 120 graden. Enkele kleinburgerlijke veertigers zien elkaar na jaren terug op iets wat een feestje had moeten worden. Eigenlijk hebben ze niets te zeggen, verhullen ze hun zwijgen in nietszeggende opmerkingen. De gastvrouw is enkel bekommerd om haar verschijning. Een vroege kennis kleedt de hoofdgast uit bij het pokeren. Een vriend des huizes heeft genoeg van al de onzin. Met een nietsontziende ironie legt Cuisine het zielige conformisme van haar protagonisten bloot.

Het knappe van deze voorstelling zit hem in de afwisseling van de twee stukken. Daar waar Boemkoeur alle regels aan zijn laars lapt, een authentieke jongere laat baden in een spraakwaterval, willen de personages zich in Cuisine persé aan conventies houden. Sterker: sociale normen vormen hun laatste vlot in een drijfzand van illusies en mislukte verwachtingen. Guy Dermul, Willy Thomas, Nedjma Hadj, Abdelmalek Kadi en een uitstekende Mieke Verdin spelen het mislukte feestje met zichtbaar plezier in overdrive. Bij de scènes in de hartvormige keuken lach je vaak tot je niet meer bijkomt.

Toch zit de echte kracht van dit stuk in Mohamed Ouachen, de jonge acteur die gestalte geeft aan de Boemkoeur-monoloog. Met kleine gebaartjes, verwonderde ogen, een papieren zelfzekerheid zuigt hij je onherroepelijk mee in zijn universum. Conclusie? Dito Dito heeft een hilarische voorstelling over isolement gemaakt. Bulderlachen bij de eenzaamheid van mondaine veertigers. Herkenning bij de schreeuw om aandacht van een jonge migrant. Een stuk dat zich met weerhaken in je geheugen nestelt.

E-mailadres Afdrukken
 
Dito Dito
http://www.kunstenfestivaldesarts.be
www.kunstenfestivaldesarts.be

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST