Banner

Cie De Koe

Een Gelukkige Verjaardag

Isabelle Stockmans - foto's: Koen Broos - 08 juli 2009

Compagnie De Koe heeft iets te vieren. Twintig jaar geleden stond het gezelschap met Peter van den Eede en Bas Teken voor het eerst op de planken. De productie die ter ere van dit jubileum in première gaat, is gebaseerd op een documentaire van Albert en David Mayles en luistert naar de veelzeggende titel Een Gelukkige Verjaardag. Maar wie een spetterend geheel verwacht, is aan het foute adres.

Net zoals in de film loodst Een Gelukkige Verjaardag ons binnen in de wereld van Grey Gardens, een vervallen landhuis waarin twee aristocratische vrouwen, moeder en dochter, elkaar het leven zuur maken. Hun goede naam is hun trots en tegelijkertijd is het een last geworden. In bijna complete afzondering proberen ze te ontsnappen aan zichzelf en aan elkaar. Wederzijdse verwijten worden heen en weer geslingerd en er heerst een constante competitie om de aandacht. Maar tussen de chaos van kranten, katten en wasberen ligt de waarheid verborgen: ze kunnen elkaar niet missen.

Matthias de Koning ontwerpt het decor. We zien een bosrijke omgeving die zich uitstrekt op de achtergrond en die nauwelijks gescheiden is van het interieur: enkele laag bungelende gloeilampen en een hypermodern zitmeubel temidden van ruwe planken. De worsteling die Eggers hier spoedig mee zal leveren, is hilarisch. Het zijn de uitstekende vertegenwoordigers van de aan lager wal geraakte adel.

Regisseur van den Eede wist voor dit stuk een handvol zeer bekwame mensen bij elkaar te sprokkelen. Sien Eggers speelt big Edie Beale, die tachtig wordt. Sigrid Vinks vertolkt de hyperactieve dochter die ondertussen ook al in de vijftig is. De relatie met de buitenwereld wordt nog enigszins onderhouden door de trouwe huisvriend (Nico Sturm), terwijl een sigarenrokende Jan Decorte hier en daar een opmerking maakt.

Ondanks de vele mogelijkheden en de getalenteerde cast zorgt Een Gelukkige Verjaardag echter niet voor vuurwerk. Het resultaat is eerder vergelijkbaar met een voetzoeker die wegstuift zodra je de lont aansteekt en dan weer uitdooft in plaats van te ontploffen. Er zit voldoende potentieel in, maar het komt niet volledig tot zijn recht.

Het ligt niet zozeer aan de acteerprestaties, eerder aan de combinatie waarin ze zijn neergezet. Wie naar een Jan Decorte gaat om hem en zijn vrouw Sigrid Vinks aan het werk te zien, weet wat te verwachten. In de huidige setting, en in contrast met de speelstijl van Eggers en Sturm, mist het kinderlijke theater echter haar doel. Hou daarbij in gedachten dat in het verhaal nauwelijks een zichtbare evolutie zit. Beide dames zitten ‘gevangen’ in het landhuis, door hun eigen schuld en op een verdraagbare manier en als het doek valt zitten ze er nog steeds. Uiteraard is die uitzichtloosheid de bedoeling, maar het is wel moeilijk om te blijven boeien. We wachten voortdurend op een soort van climax, een uitbarsting, of een geweldige grap.

Wanneer niets van dat alles gebeurt, verslapt de aandacht en dwaalt de blik verveeld de zaal in. De hoop dat het stuk overeind zal blijven, is volledig gericht op de personages, maar hen glipt het uit handen.

De Koe maakt al twintig jaar ‘oprecht’ toneel dat breekt met de codes en het repertoire. In Een Gelukkige Verjaardag is dat niet anders. Helaas ziet het ernaar uit dat het gezelschap dit keer niet alleen de norm, maar ook zichzelf omver haalt.

Een Gelukkige Verjaardag gaat op tournee in het najaar van 2009. Voor de speeldata in Vlaanderen en Nederland kan je terecht op de website van De Koe www.dekoe.be.

I
E-mailadres Afdrukken