Banner

Toneelgroep NUNC

Het geslacht Borgia II: Homo fatale

Isabelle Stockmans  - 20 november 2012

De pausenfamilie ontwaakt met een kater. Ze zitten in Rome opgesloten, zoon Césare heeft net zijn schoonbroer en zijn broer vermoord, vader Rodrigo zijn eigen dochter verkracht. Excentriek. Nogal. Welkom bij de Borgias.

Het beginbeeld van Het geslacht Borgia II is sterk. We zien Lucrezia Borgia kronkelend op een houten kist in het midden van een diep uitgerekt speelvlak. Rondom haar staat de rest van de familie, in spaarzaam licht en begeleid door meerstemmige gezangen. De sfeer is elektrisch geladen, met gecomponeerde livemuziek (Jan van Outryve) die een meerwaarde vormt tijdens het volledige stuk.

In Het geslacht Borgia I: Homo Carnale(2008) zagen we hoe Rodrigo Borgia en zijn familie het Vaticaan inpalmden om zich vervolgens te bezatten aan de rijkdom, het geweld en de wellust. Hierbij haalden ze zich vele vijanden op de hals. Voor Homo fatale doorpluist theatermaker Benjamin van Tourhout opnieuw de pauselijke archieven. En wat blijkt? Ondanks de benauwde situatie vliegen de Borgias er weer stevig in. Niet alleen de muziek verzacht hierbij de zeden. Er moet dringend vanalles ‘geregleerd’ worden. Lucrezia gaat bevallen van haar vaders kind -- “nen nieuwen Borgia!” -- en koning Charles de France staat ook weer op de deur te bonzen…

Het spelplezier en de tekst van Van Tourhout zijn de troeven van NUNC. Zwierig en energiek draven de acteurs op scène af en aan. Een eervolle vermelding voor Leen Roels als Lucrezia Borgia en de guitige Anne-Charlotte Bisoux in de rol van koning Charles. Toch is het vooral Dries Vanhegen die de show steelt als een steengoede Borgiapaus. Als enige weet hij het machtsverlangen, de geestigheid en de hulpeloosheid in zijn speelstijl te combineren. Hij draagt hiermee het stuk dat per slot van rekening een persoonlijke tragedie is.

Van in het begin blijkt duidelijk dat het grote probleem niet van buitenaf komt maar van binnenuit, uit de schoot van de familie zelf. Gestuurd door tegenstrijdige verlangens, valt het gezin uiteen. Tragisch en herkenbaar. Of toch, dat zou het moeten zijn…

De Borgiahistorie is een groteske waarin het schone en het lelijke, het verhevene en het banale, de vroomheid en het platvloerse met elkaar de strijd aanbinden. Het verhaal zit propvol overdrijving, maar achter die krachtmeting van uitersten schuilen universele en menselijke gevoelens van angst, liefde en ontroering. Helaas is die inhoudelijke gelaagdheid in het stuk niet altijd in balans. Niet alle acteurs zijn even goed gecast en de humor is vaak wat plat en overtrokken. Als toeschouwer vrees je op sommige momenten dat de karikatuur alles zal verpletteren. Het is dan iets te veel een Vlaamse pensenkermis, waardoor de tragiek verloren gaat. Dat is een beetje jammer, maar niet onoverkomelijk.

Al bij al houdt Het geslacht Borgia II degelijk stand. De snedige tussentaal van Van Tourhout, de muziek, de uitgekiende enscenering en de enthousiaste speelstijl zorgen alleszins voor vuurwerk. Er zit een soort dynamiek in dit stuk waarin geen plaats is voor verveling. Voor een teksttheaterstuk van meer dan twee uur is dat al straf op zich. En ja, we hebben gelachen. En ja, die Borgias zijn zot en geil, en tragisch bovendien.

E-mailadres Afdrukken