Banner

Ivo Victoria

Billie & Seb

5.5
Matthieu Van Steenkiste - 30 maart 2017

Wanneer het tienermeisje Billie een doodsmak van de trampoline maakt en in coma belandt, vragen zijn ouders angstig af wat er van haar beste vriend Seb moet worden. Met op de achtergrond een oud Wereldoorlog Twee-verhaal, zoekt de jongen het antwoord bij vrienden en een luchtdrukgeweer. Waarom Ivo Victoria dit verhaal wil vertellen, komen we helaas nooit te weten.

Het lijkt haasje over: een pseudo-autobiografisch verhaal wisselt af met fictie die verder van de auteur staat. En dus zijn we na Dieven van vuur toe aan een vervolg op Gelukkig zijn we machteloos. Ivo Victoria neemt dat vrij letterlijk. De Billie uit de titel lijkt namelijk wel heel hard op de Billie uit dat vorige boek, en nog opvallender: net als in dat verhaal, treedt ook hier een oom (deze keer is het een echte) aan die als buitenstaander de boel vanaf de zijlijn aanschouwt.

Niet dat de auteur hier verder iets mee aanvangt, of er bewust op doelt. Het is wat het is. Misschien zijn Aziatische Billies van veertien jaar die graag een baseballpet dragen eigenlijk zijn favoriete personages. Misschien is nonkel-zijn een obsessie. Het lijken lukrake gelijkenissen., want verder draait dit verhaal vooral om Seb, die nooit goed is geweest in het sociale spel en niet helemaal begrijpt dat zijn leeftijdsgenoten "hangen". Laten we hem voor het gemak maar als autistisch beschouwen. En nu het enige wezen waarmee hij een beetje een band heeft ergens in een niet eens zo veraf gelegen hospitaaltoren in coma ligt, loopt hij er wat verloren bij. Zijn ouders geven hem dan maar een sniper, een luchtdrukgeweer. Het vraagt wat suspension of disbelief: een jongen van zeventien jaar die als een kind nog met zijn vrienden oorlogje speelt. Weliswaar met behoorlijk realistische geweren, maar toch.

Zoals dat gaat, is het leven van een handjevol tienerjongens verre van boeiend. Dus weeft Victoria onder die plot een tweede verhaal, dat de vader van Seb en zijn broer vaagweg bezighoudt: hoe hun vader en een vriend in de Tweede Wereldoorlog een poging tot heldendom ondernamen. Die poging mislukte, maar voor de twee tienerjongens was het vooral van belang dat ze een initiatief hadden genomen, alsof hun leven toen pas begon.

Natuurlijk ligt daar een mooi bruggetje naar de doelloosheid van Seb en zijn vrienden, die nu eenmaal geen oorlog om handen hebben en er dan maar zelf eentje simuleren. Victoria slaagt er helaas nergens in om die link relevant te maken, of zin te geven. Wat hij precies wil zeggen met zijn dubbel verhaal is nergens echt duidelijk. Het voelt even richtingloos als die lange zomer die de cesuur tussen middelbaar en later vormt.

De auteur vertelt het nochtans allemaal zwierig. Victoria weet hoe hij in mooie zinnen een scène moet schilderen en zet zijn personages herkenbaar neer. Maar eenmaal ze op de juiste plaats staan, weet hij niet meer waar ermee heen. De spanning die hij naar het einde van het boek weet op te bouwen, laat hij uiteindelijk ontsporen op een manier die met de haren bij de rest van het verhaal gesleurd is. Het voorspelbare heeft hij daarmee netjes ontweken, maar daarmee is alles ook gezegd. Het onvermijdelijke eindpunt van Billie & Sebs band voelt meteen als een nagedachte in plaats van de logische ontknoping van de roman.

Na 318 bladzijden sla je vooral een boek dicht waarvan je hoopte dat er meer in had gezeten. Victoria is een schrijver die kan vertellen, en je ook deze keer – zij het langzamer dan anders – op sleeptouw krijgt. Hij blijkt echter een luizige gids, die midden in het woud eigenlijk had moeten durven toegeven dat hij zelf het spoor bijster is. Hopelijk is de volgende expeditie bevredigender.

E-mailadres Afdrukken