Banner

Het Einde Van Gonzo

In Memoriam Hunter S. Thompson (18/7/1937-20/2/2005)

Joris Vanden Broeck - 28 februari 2005

Bijna gelijktijdig met het moment waarop George W. Bush op onze nationale luchthaven neerstreek, joeg in diens thuisland Hunter S. Thompson zich een kogel door het hoofd. Bush en Thompson waren géén vrienden. De schrijver-journalist was een van de weinigen die nog hard én genuanceerd van leer trokken tegen de huidige president van de VS.

"God might forgive you, but I won’t", zei Hunter Stockton Thompson over George Walker Bush.

Thompson had zo een hekel aan Bush dat hij in een stuk dat hij naar aanleiding van de laatste presidentsverkiezingen in Rolling Stone schreef, verklaarde dat hij Richard Nixon een toffe peer vond in vergelijking met Bush. Iedereen die ook maar een klein beetje vertrouwd is met het werk van Thompson weet wat dat betekent. In de jaren zeventig kon Thompson Nixons bloed wel drinken. Dat bleef zo tot aan diens dood in 1994. En daarna. Tot er dus een zekere George W. in het Witte Huis ging wonen. "Richard Nixon looks like a liberal today, compared to a golem like George Bush. Indeed, where is Nixon now that we finally need him?"

De in 1937 te Kentucky geboren auteur begon zijn carrière evenwel in dienst van Uncle Sam. Tijdens zijn dienst bij de Air Force schreef hij de sportbladzijden van het kazerneblad vol. Later in de jaren vijftig bracht hij zijn tijd door als verslaggever in Zuid- en Midden- Amerika. In The Rum Diary beschrijft hij hoe dat in zijn werk ging. De roman staat op het punt verfilmd te worden met Johnny Depp in de hoofdrol. The Rum Diary werd uiteindelijk pas decennia nadat het geschreven was gepubliceerd. Thompson wou vooral als schrijver aan de kost komen, maar vele kortverhalen en zelfs romans bleven in eerste instantie ongepubliceerd. De journalistiek bood een uitweg, er moest tenslotte brood op de plank komen. En niet alleen broodƒ

Eén van de eerste, zij het tamelijk kleinschalige successen, boekte Thompson met Hells Angels, een boek dat best omschreven kan worden al reality-tv avant-la-lettre. Thompson volgde de Hells Angels gedurende maanden, schreef er een boek over en werd vervolgens door de bende in elkaar geslagen. Het boek gaf dan ook een onthutsende kijk op de gang van zaken binnen dit hobbyclubje. Bekendheid verwierf hij met Fear And Loathing In Las Vegas. In die roman beschrijft Thompson hoe hij samen met zijn advocaat naar Las Vegas trekt om de Mint 400, een motorenrace in de woestijn, te verslaan. De race blijkt al snel bijzaak in wat een zoektocht wordt naar het hart van de Amerikaanse Droom. Om de zoektocht te vergemakkelijken hebben de hoofdpersonages een kofferlading drugs bij zich. Het boek, dat zich in 1971 afspeelt, is meer dan een verslag van een krankzinnige drugtrip. Het beschrijft het failliet van de hippiegeneratie en hoe het heersende idealisme omslaat in cynisme.

Bij de jonge generatie geniet Thompson een cultstatus dankzij de verfilming van het boek door ex-Python Terry Gilliam in 1998. Johnny Depp geeft op een geslaagde, zelfs fysiek gelijkende manier, gestalte aan Thompson. De verfilming, waarin Depp in Thompsons eigen rode cabriolet door Vegas scheurt, zorgde voor een vriendschap tussen beide heren, waarbij hun gemeenschappellijke ervaring met illegale substanties en hun afkeer voor het Bush-regime als bindmiddel dienden.

Het gebruik van zowat alles wat God en het wetboek verbieden vormt een rode draad door het werk van de auteur. Het zorgt zelfs mee voor de ontwikkeling van zijn eigen stijl: Gonzojournalistiek, een variant op new-journalism. Het genre ontstond per toeval toen Thompson in het aanschijn van de deadline in een paniekaanval zijn onuitgewerkte nota’s binnenlevert. In plaats van het door hem verwachte ontslag volgen er complimenten. Bij Gonzojournalistiek wordt de auteur een onderdeel van het verhaal. Objectiviteit is van geen tel meer. Gecombineerd met de vlijmscherpe stijl van Thompson levert dit meesterwerken op zoals voornoemde titels. Maar ook Fear And Loathing On The Campaign Trail, een uitgebreid verslag van de verkiezingen van 1972 en zijn laatste werk, Kingdom Of Fear, waarin het einde van de Amerikaanse Eeuw en de mistoestanden van het Bushtijdperk behandeld worden, kunnen daarbij gerekend worden.

De laatste jaren was het rustig geworden rond Thompson. Vanuit zijn thuisbasis in Aspen, Colorado bleef hij de buitenwereld wel bestoken met zijn door middel van een in vitriool gedoopte pen geschreven teksten. Zo verzorgde hij een column voor sporttijdschrift ESPN.com. In zijn laatste stuk is te lezen hoe hij vorige zomer Shutgun Golf uitvond. Het past helemaal in de lijn van wat te verwachten is van een dergelijk figuur. Thompson was een wapenfreak. Hij belegerde ooit voor de grap Jack Nicholsons huis met explosieven om diens verjaardag enige luister bij te zetten. Het gezin Nicholson beleefde de meeste angstige nacht die ze ooit gekend hebben. Maar goed gelachen. Achteraf toch.

Consequent was hij dus wel: hij gebruikte een vuurwapen om er een eind aan te maken. Naar het waarom hebben we het raden. Zoon Juan heeft kort verklaard dat zijn vader, Hunter S. Thompson, om het leven is gekomen door zichzelf neer te schieten. Meer details zijn er niet vrijgegeven. Een groot talent is verloren gegaan. Niet alleen een literair talent, maar ook iemand die dit literaire talent gebruikte om in de aanval te gaan wanneer nodig. Bush zal het een stuk makkelijker krijgen de komende jaren. Dr. Gonzo is niet meer.

"I hate to advocate drugs, alcohol, violence, or insanity to anyone, but they’ve always worked for me."

E-mailadres Afdrukken