De Ronde

7.0
Raf Njotea - 09 juni 2011



De 94ste Ronde van Vlaanderen, die op 4 april 2010 gereden werd, zal waarschijnlijk nog meer dan die van andere jaren als een specialleke in het collectieve geheugen blijven hangen. Niet zozeer omdat een ijzersterke Cancellara Boonen toen ferm het nakijken gaf, wel omdat de wedstrijd het decor vormde van wat waarschijnlijk het meest megalomane tv-project was dat Vlaanderen tot dan toe had gekend. Een tv-serie die fictie met realiteit vermengt: het is op zich al een straf idee. Maar laat die fictie bovendien bestaan uit meer dan tien verhaallijnen waarin zo goed als alle Vlaamse topacteurs hun plaatsje hebben en de realiteit uit een massa-evenement dat zich op welgeteld één dag afspeelt en je kunt alleen maar verbaasd zijn dat de hele onderneming niet faliekant gekapseisd is.

Een gewone sterveling zou waarschijnlijk neerbuigend op zijn plaats zijn gezet, was hij met het idee gekomen om een fictiereeks te draaien tegen de achtergrond van de Ronde van Vlaanderen (en grotendeels opgenomen tijdens de ene dag waarop die gereden wordt). Maar de koker die 'In de gloria' en 'Het Eiland' bedacht, behoort natuurlijk niet toe aan een gewone sterveling. Als Jan Eelen iets zegt, wordt er geluisterd. Bovendien werd de Ronde van Vlaanderen in 2010 toevallig opgekocht door De Vijver (de holding boven Woestijnvis), wat voor Woestijnvispoulain Eelen waarschijnlijk niet meteen een grote onoverkomelijkheid zal geweest zijn. En zo kwam het dus dat er op de morgen van die vierde april 2010 een stuk of tien busjes met cameraploegen uitreden om tussen het gejuich en gejouw van Vlaanderens Mooiste enkele kleinmenselijke verhalen te vereeuwigen.

Verschillende bekende acteurs zwierven de hele dag onopgemerkt tussen de toeschouwers rond onder het nauwlettende oog van 46 camera's. Overaandachtige kijkers die de koers op tv volgden, hadden al nattigheid kunnen voelen dankzij een stuk of wat kleine anomalietjes die tijdens de wedstrijd de kop opstaken. Zo bijvoorbeeld het bloemenmeisje dat Cancellara een proficiat mocht kussen en met tranen in de ogen op het podium stond. En dacht u echt dat iemand het zou wagen zijn gras te maaien op het moment dat het hele Vlaamse wielercircus langs zijn voordeur komt gezoefd? Met Pasen wel, maar toch niet op de dag van de Ronde van Vlaanderen!

Dat de vertelde tijd maar één dag beslaat, maakt dat 'De Ronde', erg traag gaat. Dat geldt a fortiori in het begin, dankzij de waaier aan verhaallijnen waarvan de personages stuk voor stuk gezet en voorgesteld moeten worden. Het gebrek aan snelheid verklaart waarom de reeks niet bij iedereen in de smaak viel. De kijkcijfers spreken boekdelen. De eerste aflevering werd bekeken door 1.891.021 mensen, een absoluut record: nooit eerder keken er zoveel mensen naar de startaflevering van een fictiereeks. Voor de tweede aflevering stemden nog steeds 1.818.036 mensen af op één. Toen bleek dat de plot ook in die tweede aflevering niet veel sneller ging, haakte opeens een deel kijkers af: de derde aflevering kon nog maar 1.652.848 kijkers verlokken.

Nochthans haalt Eelen enkele slimme trucjes uit de kast van zijn ervaring om de spanning er vanaf het begin in te houden. Over sommige verhaallijnen licht hij in de eerste paar afleveringen alleen maar een tipje van de sluier op, zodat je als kijker begod niet weet wát er zich nu eigenlijk aan het ontrollen is. In andere zorgt hij van meet af aan voor voldoende pijnlijke, grappige of confronterende momenten om het meteen interessant te maken. Vergelijk even: een voor zich uit starende Wim Helsen in een niet nader bepaalde ruimte versus de pijnlijk komische spanning tussen Lasse en Dieter in de reclamewagen. Of nog: het oude koppel in hun claustrofobisch aandoende huis versus het vieze sfeertje in de regiekamer van de VRT. In een later stadium tracht Eelen voldoende schwung in 'De Ronde' te brengen door de climaxen van de verschillende verhalen te spreiden. Daar staat tegenover dat sommige verhalen in de laatste aflevering al over hun hoogtepunt heen zijn, maar gelukkig blijven ook die verhalen (meestal, niet altijd) relevant doordat ze zich met andere verweven. Op het einde vloeien ze dan samen in een mooie, én climactische, symbiose.

De verhalen van 'De Ronde' zijn onder te brengen in het tweeledige belevingskader van de Ronde van Vlaanderen zelf. Enerzijds is er het live-publiek, dat samenkoekt aan de banen waarover de renners door Vlaanderen slingeren, anderzijds is er tv-kijkend Vlaanderen, dat de koers vanuit haar luie zetel aandachtig volgt. Buiten versus binnen. In het begin zorgt die tweedeling ervoor dat 'De Ronde' vaak als erg hermetisch aanvoelt. De panoramische helikopterbeelden van de Ronde van Vlaanderen contrasteren sterk met de gesloten binnenhuisverhalen, waar de camera's de personages op de huid lijken te zitten. Naarmate de serie vordert, wordt de scheidingsmuur tussen beide belevings-, respectievelijk verhaalvormen steeds meer gesloopt, al ebt het donkere gevoel nooit helemaal weg. Dat gevoel wordt nog versterkt door de beklemmende muziek, die je het gevoel geeft dat een of andere duistere macht - de voorzienigheid? het lot? - voortdurend boven de personages en verhaallijnen zweeft.

Officiële recensenten prezen 'De Ronde' als gedurfd en vernieuwend, terwijl een niet verwaarloosbaar deel van tv-kijkend Vlaanderen de serie om in principe dezelfde redenen de grond inboorde: een trage ontwikkeling van de verhalen en het feit dat er (zeker in het begin) "niets gebeurt". Eelen beheerst inderdaad de kunst om van kleine, soms banale zaken grote verhalen te maken. Niet zelden vormt een simpele ruzie of ontmoeting de climax van een verhaal, waarbij het dan vooral de onderhuidse spanningen en onuitgesproken frustraties zijn die je aan de tv gekluisterd houden. Voeg daar enkele spitse dialogen, pakkende thema's en wacky gebeurtenissen bij en je hebt een onderhoudende tv-serie van een niet onaardig niveau.

Naar mijn aanvoelen kreeg 'De Ronde' soms te weinig, maar even vaak te veel krediet. Sommige verhaallijnen liepen een beetje flauwtjes af en het feit dat de serie natuurlijk helemaal rond de koers draait, begint wieleronverschilligen als mezelf - hoewel ik me kan inbeelden dat het voor wielerfanaten leuk moet zijn eens de achterkant van de koers te kunnen zien - na verloop van tijd een beetje te vervelen. En al hoef ik de serie niet per se een tweede keer te zien, toch zat ik elke week voor de buis - ja, zelfs in spanning. Eén groot voordeel: op de volgende sportquiz zal ik me vanaf nu altijd minstens één winnaar van de Ronde van Vlaanderen voor de geest kunnen halen. Score!

E-mailadres Afdrukken
 
De Ronde
België / 2011
Creators: Jan Eelen
Met: Koen De Graeve; Jaak Van Assche; Sien Eggers; Wim Helsen; Bruno Vanden Broecke; Tom Van Dyck; Johan Heldenbergh; An Miller; Frank Focketyn; Dirk Roofthooft; Warre Borgmans; Lucas Van den Eynde; Stefaa
Duur: 9 afleveringen van c


advertentie
Banner

TEST