The Pacific

6.0
Raf Njotea - 04 maart 2011



Soms is het leven niet eerlijk. De soldaten en mariniers die op 6 juni 1944 op de Normandische kust landden, groeiden in het collectieve geheugen uit tot iconen van de verbeelding. Helden die na een jarenlang aanslepende strijd de wereld van het dreigende juk van de nazi's redden en Europa haar democratische ziel teruggaven. Is dat effe balen voor de honderdduizenden soldaten die elders op de aardbol aan het werk waren. Niks helden. Niks mythevorming. Niks grafzerktoerisme.

Hoog tijd voor een rechtzetting van al die miskende glorie, moeten Steven Spielberg en Tom Hanks gedacht hebben. Nadat ze met het Oscarwinnende 'Saving Private Ryan' (Spielberg als producer, Hanks in de hoofdrol) en de sublieme miniserie 'Band of Brothers' (beiden producer) hadden meegeschreven aan de Normandische heldenmythes, besloten ze hun spots te verstellen. Het resultaat: 'The Pacific', opnieuw een tiendelige miniserie over de tweede wereldoorlog, maar dit keer een die inzoomt op de Amerikaanse strijd tegen Japan. Daarmee geeft de zusterserie van 'Band of Brothers', zoals ze vaak genoemd wordt, de chronisch ondergewaardeerde Amerikaanse troepen op de vele eilandjes in de Stille - what's in a name? - Zuidzee eindelijk een stem.

Op 7 december 1941 voert het keizerrijk Japan een preventieve luchtaanval uit op de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor, waarmee het de de facto intrede van de Verenigde Staten in WO II bewerkstelligt (een dag later verklaart Amerika de oorlog aan Japan en niet lang daarna volgen oorlogsverklaringen aan Italië en Duitsland). 'The Pacific' begint in de nasleep van de bombardementen. Onverschrokken vertrekken hordes jonge Amerikanen naar het onbekende om het trauma van Pearl Harbor te wreken. Maar in tegenstelling tot hun collega's in Europa, komen ze terecht in een totaal versplinterde strijd op strategisch belangrijke, maar pietluttige eilandjes waarvan ze nog nooit gehoord hebben. (Of zeggen Pavuvu, Banika en Peleliu u wél iets misschien?)

De serie volgt drie mariniers op en naast het slagveld: John Basilone, Robert Leckie en Eugene Sledge. De drie vochten trouwens ook in het echt mee; de reeks is bijna volledig gebaseerd op de memoires van Sledge (With the Old Breed: At Peleliu and Okinawa) en Leckie (Helmet for My Pillow). Via die verhaallijnen krijgen we een indringend beeld van de onnoemelijk uitputtende oorlog die de Pacific War moet geweest zijn. In tegenstelling tot de vaak moegestreden Duitse troepen aan het West-Europese front, was het Japanse leger fit, goed getraind, taai en niets ontziend. De Amerikanen vochten tegen een ander soort vijand in een ander soort klimaat. Ze waren niet voorzien op de zwoele hitte en moessonregens. Bovendien was ook de manier van oorlogvoeren in niets vergelijkbaar met die waarvoor ze getraind waren. Eerder dan van een front, was immers sprake van een vaak ook voor de officieren onoverzichtelijk strijdtoneel, verspreid over de vele kleine eilandjes.

Die chaos wordt al meteen treffend in beeld gebracht tijdens de warrige landing op Guadalcanal aan het begin van de eerste aflevering. Met een dikke knipoog naar de beruchte scène in 'Saving Private Ryan' maken de makers duidelijk dat de Amerikaanse oversten op z'n minst gezegd een inschattingsfout maakten in hun voorbereidingen. Dit is wel degelijk een andere oorlog dan die in Europa.

Dat de sfeer van de oorlog prima wordt overgebracht, lijdt geen enkele twijfel. De chaos en de versplintering worden via het scherm recht naar je toe geblazen. In de eerste aflevering ga je daar als kijker graag in mee, vind je het zelfs een applaus waard voor de makers. Maar wie die chaos als een rode draad door zijn dramaserie wil laten lopen, komt daar als maker enkel mee weg als hij ook uitgediepte personages en duidelijke verhalen aanbiedt ter houvast. En net daar wringt het schoentje. Met uitzondering van goed een tweetal afleveringen, drukt het oorlogsgeweld een eventuele inkijk in de ontwikkeling van de personages volledig weg. We zien weliswaar hoe Sledge als angstig groentje steeds beter zijn gevoelens kan uitschakelen, we realiseren ons dat Basilone na zijn vroegtijdige thuiskomst niet helemaal goed in zijn vel zit, we merken hoe de belezen Leckie de oorlogsgruwel een plaats probeert te geven. We registreren het allemaal wel, maar veel meer als afstandelijke getuigen dan als echte betrokkenen. Nooit heb je het gevoel dat je ook maar een beetje een band opbouwt met de personages. En dat vind ik alvast doodjammer.

Het voelt erg aan alsof Spielberg en Hanks de drie verhalen koste wat het kost in tien uur geduwd wilden krijgen, terwijl de serie naar mijn gevoel dubbel zo lang had moeten zijn. Omdat de drie protagonisten allemaal in andere regimenten zitten en daardoor niet tijdens dezelfde periodes aan het front zijn, duurt het lang voor je als kijker beseft wie wat waar wanneer. Bovendien ligt het niet voor de hand al die soldaten in uniform, weggestoken onder hun helmen, uit elkaar te houden. Komt daar nog bij dat de gevechten meestal 's nachts plaatsvinden en je dus vaak weinig kunt ontwaren buiten kletterende machinegeweren en wat geschuifel in de duisternis. Wanneer je dan eindelijk fatsoenlijk mee bent met de verhalen van de personages, ben je aan de laatste aflevering gekomen.

Ondanks de prachtige beeldvorming, de magistrale muziek - Zimmer für immer! - en het waanzinnige productiebudget (van 150 miljoen dollar, gespendeerd aan o.a. 700 acteurs en figuranten, tonnen wit zand voor de strandscènes en plastieken decorflora dat zo levensecht leek dat er zich na verloop van tijd inheems fauna in nestelde), kan 'The Pacific' dus niet echt overtuigen. Had de serie meer tijd genomen om de persoonlijke ontwikkeling van haar protagonisten te schetsen en interessante personages meer vlees te geven - van de om en bij de dertig noemenswaardige nevenpersonages zijn de enigen die ik min of meer onthouden heb Sledges boezemvriend Sidney Phillips en Snafu, de korporaal met een hoek af - dan had ze een topper kunnen zijn die de vergelijking met 'Band of Brothers' zonder twijfel zou doorstaan. Nu zal ze door het leven gaan als het zwakkere zusje van. Ik zei het al: doodjammer.

E-mailadres Afdrukken
 
The Pacific
VS / 2010
Creators: Steven Spielberg, Tom Hanks
Met: James Badge Dale; Jon Seda; Joseph Mazzello;Ashton Holmes;William Sadler; Jon Bernthale.a.
Duur: 10 afl. van 60 min.


advertentie
Banner

TEST