Banner

American Dad

8.0
Raf Njotea - 04 maart 2011



Groening - MacFarlane. MacFarlane - Groening. Klinkende namen in de getekende wereld, die de laatste jaren meermaals haasje-over speelden aan de kop van het lijstje van grappigste cartoonmakers. 'Family Guy' zou verfrissender en gedurfder zijn, 'The Simpsons' stijlvoller en dé oercartoon. Dat Seth MacFarlane de mosterd voor de Griffins minstens voor een deel in Springfield ging halen - dat valt ook voor verstokte fans niet te ontkennen - zorgde al voor wrevel in het Simpsons-kamp. En toen hij in 2005, zes jaar na het ontstaan van 'Family Guy', ook nog eens 'American Dad!' uit zijn potlood schudde, was dat voor Groening reden genoeg om hem in een aflevering van 'The Simpsons' met een kwinkslag te beschuldigen van plagiarismo di plagiarismo.

Heel onterecht was die betichting op het eerste gezicht niet. 'American Dad!' gaat namelijk weer maar eens over een disfunctioneel Amerikaans middenklassengezin - waar hebben we dat nog gehoord? Dan was 'Futurama', Groenings tweede, toch een stukje origineler. Zeker wat de personages betreft, kreeg 'American Dad!' in het begin bakken kritiek over zich voor de gelijkenissen met zijn grote broer. De serie draait rond Stan Smith, zijn vrouw Francine, dochter Hayley en zoon Steve. Daarnaast biedt de familie ook onderdak aan Roger de alien en Klaus, een goudvis wiens brein verwisseld werd met dat van een Duitse skiër. Bij een eerste kijkbeurt sloop een zweem van herkenning onze oogzenuw binnen.

In de pilot gooit MacFarlane bovendien zelf olie op het vuur door een drietal cutaway scenes in te lassen, die zo typisch waren aan 'Family Guy'. Gelukkig zet hij die fout vanaf aflevering twee recht en zoekt hij de humor elders. Hij tekent 'American Dad!' tegen de politieke achtergrond van het tijdperk Bush (Jr.), zodat de serie een eigen stem krijgt. De ervaring die hij heeft opgedaan bij het maken van 'Family Guy' werpt duidelijk haar vruchten af: de verhaallijnen zijn beter uitgewerkt, de personages vanaf het begin duidelijk omlijnd - figuurlijk, bedoelen we dan vooral. Stan is een conservatieve republikein in hart en nieren die een redelijk succesvolle carrière bij de CIA heeft uitgebouwd, Francine de lieve huisvrouw die haar wilde manen doorheen de jaren (grotendeels) heeft afgeschud. Dochter Hayley kan als progressieve linkie-winkie gelden als Stans antipode, zoon Steve is de nerd waarin Stan zijn vroegere zelf herkent en Roger een soort verwijfde E.T. met een fetisj voor kostuums en pruiken. Een potentieel explosieve cocktail dus, waarmee originele verhalen gebrouwd kunnen worden.

De humor in 'American Dad!' moet het vooral hebben van Stan, die met zijn onnavolgbare kortzichtigheid en zelfingenomen opmerkingen ("Francine, that's brilliant! Now rephrase it so it sounds like my idea.") bijna voortdurend op de lachspieren werkt. Roger is bijwijlen ronduit hilarisch en ook Francine, Hayley en Steve kennen zeker hun momenten. De enige die, zeker in de latere afleveringen, soms minder verlichtend is, is Klaus de goudvis. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de intrede van dolle nevenpersonages zoals Greg en Terry, de homoseksuele nieuwsankers, Hayleys hippievriendje Jeff Fischer en Steves vriendengroep Barry, Toshi (die zogezegd enkel Japans spreekt en door niemand begrepen wordt) en Snot.

Nog vaker dan in 'Family Guy' komt de humor niet alleen voort uit wát er juist gezegd wordt, maar ook uit de manier waarop dat gebeurt. Ik geloof graag dat u niet op de grond ligt van het lachen als u het woord uncomfortable hoort, maar wanneer Roger het uitspreekt op een toon die het midden houdt tussen voorzichtigheid, lichte gêne en pure angst, valt iemand met een fijn ontwikkeld gevoel voor humor toch bijna van zijn stoel. In zoverre dat dat daarvoor nog niet geweten was, blijkt uit die details in 'American Dad!' dat MacFarlane naast grapjurk ook de misschien wel meest getalenteerde stemacteur van het moment is. Stan, Roger en Greg het nieuwsanker, om er maar enkele te noemen, klinken zo verschillend (en Peter, Brian en Stewie Griffin trouwens ook) dat je zelfs niet zou vermoeden dat ze allemaal door MacFarlane ingesproken zijn.

Een speciale vermelding dient gewijd te worden aan het geïsoleerde en compleet irrelevante, maar magnifiek uitgewerkte plotlijntje dat ergens in het midden van seizoen één gelanceerd wordt en dat in ware detectivestijl de verwikkelingen van een gouden drol vertelt. Ook de whodunnit-aflevering Star Trek is een fraai stukje tv. Die begint met het beeld van een ondersteboven drijvende Steve aan de oppervlakte van een roos zwembad. Streepje whiskykleurige jazzmuziek. En Steves voice-over: "Funny. I always wanted a pool filled with cherry jell-O. Well, in the end, I got it." Megacool. Samen met de stemacteurs en de verhaallijnen zijn het zulke dingetjes die bijdragen tot het hoge niveau van de serie. In tegenstelling tot 'Family Guy', dat zijn hoogtepunt beleefde in seizoenen twee en drie, wordt 'American Dad!' trouwens ook beter en beter naarmate de afleveringen en de seizoenen vorderen en kan het dat niveau - op enkele uitzonderingen na - handhaven.

'Family Guy'-fans van het eerste uur die zich door de latere seizoenen in de steek gelaten voelen, zullen dit zeker lusten. Maar dankzij het republikeinse decor, de elkaar in evenwicht houdende personages en de vaak inventieve grapjes - Optimist drowns in half-full bathtub - is de humor slimmer en meestal niet gratuite. En dat alleen al geeft 'American Dad!' zonder meer het recht op een bekendheid die verder reikt dan de vertrouwde fanbasis.

E-mailadres Afdrukken
 
American Dad
USA / 2005 - ?
Creators: Seth MacFarlane, Mike Barker, Matt Weitzman
Met: Seth MacFarlane; Wendy Schaal; Scott Grimes; Rachael MacFarlane; Dee Bradley Baker;
Duur: 21 min. / afl.


Uit ons archief
Banner

TEST