Banner

The Wire

Seizoen 2

8.0
Dennis Van Dessel - 24 januari 2010




Bedenker David Simon heeft ooit gezegd dat zijn reeks 'The Wire' in essentie over het falen van de Amerikaanse Droom gaat. Wat klinkt als een verschrikkelijk algemene noemer, waaronder je zowat alles kunt stouwen dat je maar wilt. Maar toch, als je de verschillende seizoenen van de serie er op nakijkt, blijkt dat we telkens opnieuw met onze neus op één simpel feit gedrukt worden: eerlijk zijn en hard werken, zijn meestal niet genoeg om een gelukkig en welvarend leven te leiden. De zwarte jongeren uit the projects worden geboren in een milieu waarin drugs dealen het enige realistische alternatief is voor een leven in totale armoede. En zoals we zien in reeks twee, hebben ook de havenarbeiders nauwelijks een andere keuze dan hier en daar al eens de occasionele wet te overtreden. Simon en co verleggen gedeeltelijk hun focus naar een andere omgeving, maar hun boodschap blijft hetzelfde.

We maken kennis met Frank Sobotka (Chris Bauer), een vakbondsafgevaardigde in de haven van Baltimore, die met lede ogen moet toezien hoe er steeds minder schepen aanmeren en zijn mannen dan ook de eindjes aan elkaar moeten knopen met slechts enkele dagen werk per maand. Hij probeert enkele politici zo ver te krijgen een vaargeul te verdiepen en zo voor meer schipsverkeer te zorgen, maar dat kost natuurlijk handen vol geld. Geld dat hij verdient door samen te werken met de bende van The Greek, een mysterieuze crimineel die van alle markten thuis is: drugs, drank, smokkelwaar en zelfs illegale prostitutie. Wanneer The Greek een lading verwacht, laat Frank de container in kwestie verdwijnen, zonder te weten wat er in zit en zonder het te willen weten. Dat gaat een tijdlang goed, totdat één van de containers door de politie wordt onderschept - er blijken 13 dode jonge vrouwen in te zitten. McNulty en zijn team beginnen een onderzoek naar de corruptie binnen de vakbond en langzaam maar zeker gaan alle domino's aan het wankelen.

Zoals het hoort in 'The Wire', houdt het daar natuurlijk niet bij op. We krijgen subplots rond de zoon en de neef van Frank Sobotka, die elk op hun eigen manier proberen om hun mager loon aan te dikken, en tussen de bedrijven door wordt ook het verhaal rond de bende van Avon Barksdale in leven gehouden. Avon zit in de gevangenis, waardoor het nu zijn rechterhand Stringer Bell is die moet proberen om de drughandel gaande te houden. En bovenop dat alles zijn er ook nog eens de politieke intriges tussen de flikken en hun oversten, én gewoon de dagelijkse beslommeringen van de agenten rond hun thuisleven (of het gebrek daar aan). Nog meer dan seizoen één, zit de tweede reeks van 'The Wire' overvol met personages en plotlijnen.

Dat houdt in dat de eerste twee afleveringen soms chaotisch aanvoelen. Er moet een horde nieuwe personages worden voorgesteld, nieuwe verhaallijnen moeten worden geïntroduceerd en tussendoor moeten de makers ook nog eens duidelijk maken welke intriges ze meenemen uit de vorige reeks en wat daar dan de stand van zaken is. Bijgevolg focust zowat elke scène van die eerste twee episodes zich op een ander personage. Bovendien zijn de leden van het team uit seizoen één allemaal ergens anders terechtgekomen: McNulty zit dik tegen zijn zin bij de havenpolitie, Daniels werd verbannen naar het kot met bewijsmateriaal, Greggs zit achter een bureau en ga zo maar door. Je merkt dat de makers er op aan sturen om het team opnieuw bij elkaar te brengen - misschien deze keer permanent - maar het duurt tot ongeveer halverwege de reeks vooraleer het zover is.

Kortom: 'The Wire' is en blijft een reeks die geduld en volharding vergt van de kijker. In plaats de instant pay-off die zo gebruikelijk is geworden op tv, laten David Simon en co je wachten. De eerste drie afleveringen moet je er je aandacht bijhouden en wachten tot de schrijvers alle puntjes met elkaar verbinden. Maar wie dat kan, wordt beloond met een aangrijpende, veelgelaagde serie die nog steeds tot het beste behoort dat er ooit op tv te zien is geweest.

De manier waarop de makers al die verschillende balletjes tegelijk in de lucht weten te houden, is weinig minder dan fenomenaal. Hoe ingewikkeld het allemaal ook wordt, uiteindelijk klikken al die verhaallijnen toch verrassend soepel in elkaar, zonder dat het geforceerd overkomt. En net zoals eerder, krijgen we via al die verhalen over corruptie, geheime deals, moorden en overvallen een weinig flatterende blik op de keerzijde van de Amerikaanse samenleving, waar het wemelt van de goedbedoelende mensen die verplicht worden om de regels te breken, omdat ze anders simpelweg nergens raken. Die morele ambiguïteit maakt tragische personages van figuren die in andere, meer simplistische reeksen, eenvoudige slechteriken zouden zijn. Frank Sobotka is zo corrupt als hij groot is, maar hij is misschien ook het meest sympathieke personage uit de hele serie tot nu toe, omdat zijn intenties zo zuiver zijn: hij wilt zijn mannen werk bezorgen, meer niet.

Meer nog dan in de eerste reeks, speelt Simon hier in op het tragische aspect van zijn scenario. We weten eigenlijk vanaf het begin al wel dat dit niet goed komt - we zien de personages keer op keer foute keuzes maken, die onvermijdelijk naar hun eigen ondergang zullen leiden, maar we begrijpen ook dat ze niet anders kùnnen. Seizoen 2 van 'The Wire' valt dan ook te bekijken als de kroniek van een aangekondigd unhappy end. De laatste twee afleveringen, waarin we te weten komen hoe groot de schade is, behoren dan ook tot de beste van de hele reeks, omdat we begrijpen dat het zo heeft moeten zijn. Dat elk ander einde een leugen zou zijn.

Wat het tempo betreft nemen Simon en co duidelijk gas terug tegenover seizoen één. Het gaat allemaal net wat trager en omdat de reeks zich ditmaal op meer verschillende settings afspeelt - enerzijds de dokken, anderzijds nog altijd de mean streets waarop de Barksdale-bende zaken doet - valt ook de claustrofobische intensiteit van de vorige reeks grotendeels weg. Maar dat gestage tempo geeft de schrijvers wel de kans om hun personages en thema's nog verder uit te diepen, waardoor we een sterkere emotionele link krijgen. Tegen het einde van de reeks krijg je zowaar oprecht medelijden met sommige van hen.

De acteerprestaties hebben daar ook veel mee te maken. Onder de nieuwkomers zijn het vooral Chris Bauer als Sobotka en Ben Affleck-lookalike Pablo Schreiber als zijn neef Nicky die opvallen, met genuanceerde vertolkingen die de nadruk leggen op de getroebleerde menselijkheid van hun personages.

Wie niet de zelfdiscipline kan opbrengen om dergelijke veeleisende televisie uit te zitten, heeft het waarschijnlijk sowieso al niet gehaald tot het einde van reeks één. Wat dus wilt zeggen dat je haast automatisch een fan bent als je je waagt aan deze tweede serie. De moeite die je erin moet steken is ditmaal nog groter, maar de beloningen zijn alweer fantastisch groot.

E-mailadres Afdrukken
 
The Wire

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST