Banner

Prison Break

Seizoen 3

5.0
Jonathan Deleener - 13 januari 2009






Prison Break. Hoe vaak zou Paul Scheuring zijn titel al niet vervloekt hebben? Hij klinkt mooi zolang je een mini-serie in gedachten hebt over een ontsnapping. Maar wanneer die mini-serie uitgroeit tot een heuse reeks met meerdere seizoenen, en de verhalen dus verder gaan na de fameuze "prison break", dan wordt die titel natuurlijk een probleem. En wat doe je dan? Tja, je personages opnieuw in de gevangenis gooien natuurlijk.

Zo is het uiteraard niet gegaan, maar het vat de indruk die ik over dit derde jaar 'Prison Break' heb wel mooi samen. Het eerste seizoen had een oerdegelijk en spannend concept, dat daarna wel opgebruikt was. Het tweede seizoen ging daardoor absoluut nergens meer over. De makers van de serie hebben daarop beslist om het winnend gegeven van het eerste seizoen te recycleren. Niet meteen de meest creatieve oplossing, maar kom, het is beter dan je personages doelloos het hele continent te laten doorkruisen.

Het verhaal dan maar. De mannen van The Company (de mysterieuze bad guys) hebben plots ingezien dat ze Michael Scofield en zijn broer Lincoln wel eens zouden kunnen gebruiken. Een zekere Whistler zit namelijk in de nor in Panama, en ze zouden die kerel graag terug op vrije voeten hebben. Michael heeft wat ontsnappingen betreft een interessant CV, en daarom zetten ze een val op om hem achter dezelfde tralies te krijgen. Eenmaal binnen krijgt hij dan de opdracht die Whistler uit te breken. Tenslotte worden Michaels liefje en Lincolns zoontje nog maar eens ontvoerd om druk te kunnen zetten, en voila... We kunnen weer een seizoen lang kijken hoe de broertjes deze keer ontsnappen.

Dat is natuurlijk allemaal een beetje onwaarschijnlijk. The Company slaagde er gedurende de vorige 22 afleveringen niet in om de broers een kopje kleiner te maken, maar wanneer ze Michael met een ingewikkelde list in één specifieke gevangenis willen krijgen, lukt dat in een handomdraai. Oh en, toevàllig, vliegt de helft van de cast van de vorige seizoenen mee in den bak. Maar kom, al bij al slik je die set-up nog wel. Het probleem is dat de rest van het verhaal zo magertjes is.

Neem nu die 'Company'. Wie zijn ze, wat willen ze, waar gaan ze naartoe? Het is duidelijk dat de makers een mysterie rond hun bad guys willen oproepen, maar dat lukt niet echt. Je krijgt gewoon te weinig informatie. Nu is dat mysterie natuurlijk niet de focus van de reeks, maar het is wel de plot rond The Company die het hele verhaal gaande houdt, en die zou dan ook iets uitgewerkter mogen zijn. Dit is trouwens niet te vergelijken met de onbeantwoorde raadsels van 'Lost': daar krijg je constant antwoorden en knipogen die, toegegeven, nog ingewikkeldere nieuwe vragen oproepen, maar zo blijft het mysterie wel leven. Bij 'Prison Break' worden de onbeantwoorde vragen en geheimzinnige gebeurtenissen gewoon vergeten of genegeerd, wat van The Company geen mysterieuze organisatie maakt, maar een bordkartonnen plot-device.

De nepmoord uit seizoen 1, bijvoorbeeld. In het begin superbelangrijk voor het verhaal, maar nooit opgehelderd en ondertussen schijnbaar compleet vergeten. Dit seizoen krijg je weer zoiets. Iedereen jaagt op een ornithologisch boekje met wat geheimzinnige notities in. Alweer is dat de motor van het hele seizoen: The Company wil de informatie uit dat boekje, en de enige die die notities kan ontcijferen is de gevangengezette Whistler. Maar waar die informatie dan over gaat? De enige tip die je in de volle 13 afleveringen krijgt is "coordinates". Sorry, maar dat is te weinig om mijn nieuwsgierigheid te prikkelen. Het schreeuwt allemaal iets te duidelijk "de schrijvers weten het zelf nog niet, ze verzinnen later wel iets."

De personages maken ook niet zo veel goed. De nieuwelingen zijn stuk voor stuk zo simpel als ze groot zijn: de drugsbaron die in de gevangenis de plak zwaait, zijn handlanger, de tiener die door een misstap in de gevangenis terechtkwam, het vriendinnetje van Whistler - allemaal personages die niet dieper gaan dan hun omschrijving hier. Ze doen hun werk in het verhaal, zijn ook allemaal oké geacteerd, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

Ook de anciens zijn niet zo bijster interessant meer. Zo is Bellick nog steeds de zielepoot met een slecht karakter, die ieder seizoen een andere rol krijgt opdat hij toch nog in het verhaal zou passen (van cipier, over premiejager naar medegevangene). Lincoln is de loopjongen van zijn broer, en, euh, de papa van zijn zoon. Ex-politieman Mahone is... Ja, wat is Mahone eigenlijk? Soms is hij een half onschuldig slachtoffer van The Company, soms is hij door en door slecht, soms is hij onverslaanbaar en soms is hij ronduit zielig. T-Bag is de enige die altijd wel intrigerend zal blijven. Robert Knepper speelt de seriemoordende pedofiel met zoveel overtuiging en plezier, dat hij bijna op zijn eentje de serie van de vergetelheid redt. Maar zelfs hij loopt er dit jaar een beetje verloren bij. Hij wurmt zich zoals steeds overal tussen, maar daar zit hem net het probleem: je voelt aan dat hij door de schrijvers nog overal bij betrokken wordt omdat hij zo leuk is, terwijl hij eigenlijk geen bal meer met de plot te maken heeft.

En dan heb je nog Michael, het hoofdpersonage. Ook hij is de standaardvariant Goodie Twoshoes, met als enige kenmerkende eigenschap een serieus hoog IQ. In het hele seizoen kreeg Wentworth Miller één keer een scène met wat emotie in. En waarvoor dient die scène dan? Niet om even stil te staan bij wat Michael voelt, maar als cliffhanger... Zal Michael, nu hij alles verloren heeft, toch nog proberen te ontsnappen, of geeft hij het op? U ziet het volgende week...

En dan volgt nu de verrassende plotwending: ik blijf toch kijken. Inhoudelijk zit er misschien niet veel in de serie, maar het blijft wel een intrigerende puzzel. Sona, de gevangenis waar alles zich afspeelt, ziet eruit als een oud, massief fort. Het is omgeven door een brede, lege strook niemandsland, met daarrond een hek en torens met scherpschutters. Om het helemaal mooi te maken zijn de gevangenen er volledig heer en meester - na een gevangenenopstand hebben de cipiers er de brui aan gegeven en heeft alle personeel het gebouw verlaten. Binnen de vier muren van Sona bestaan dus geen wetten. Niet bepaald de plaats waar je makkelijk een ontsnappingsplan op poten kan zetten. Dat is dus de opdracht. En met dat in het achterhoofd van de kijker wordt elke elektriciteitsdraad, elke waterleiding, elke kop koffie, maar ook elke emotie en elke karaktertrek van elk personage een puzzelstuk. En Michael schuift al die stukjes ineen, tot ze de perfecte uitweg vormen. Het is, meer dan in het eerste seizoen, een systeempje geworden zonder enige vorm van diepgang of uitbouw van personages, maar het doet zijn werk wel. Je wilt het weten. En het verhaal bouwt op naar een ontknoping die twee razend spannende slotafleveringen oplevert. Het hele Zuid-Amerikaanse sfeertje, het unieke Sona èn het feit dat Michael deze keer geen vooropgesteld plan heeft, zorgen er ook voor dat het niet helemààl aanvoelt als een remake van het eerste seizoen.

Samengevat breekt dit derde seizoen weinig creatieve potten. Maar de spanning zit er nog in, en dus blijven de kijkers nog een jaartje hangen. En ik? Ik ga ook weer kijken. Om te zien welk puzzeltje ze ons volgend jaar weer gaan voorleggen. En veel meer dan dat ga ik er niet van verwachten.

E-mailadres Afdrukken
 
Prison Break
USA / 2004 - heden
Creators: Paul Scheuring
Met: Wentworth Miller; Dominic Purcell; Amuary Nolasco; Robert Knepper; Wade Williams; Jody Lyn O'Keefee.a.
Duur: 42 min. per afl.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST