Banner

Happy Feet 2

1.0
Raf Njotea - 09 december 2011

Een film over een kolonie pratende, zingende en tapdansende keizerspinguïns op Antarctica. Vrienden van George Miller moeten nogal gelachen hebben toen die rond de millenniumwisseling voor het eerst met het idee kwam aandraven. Maar kijk eens: we zijn een tiental jaar verder, 'Happy Feet' was overal een gigantisch succes en Miller achtte de wereld klaar voor een opvolger. Alleen spijtig dat die opvolger niet klaar bleek voor de wereld.

alt

Een rechtlijnige samenvatting geven van 'Happy Feet Two' is haast onbegonnen werk. In de eerste veertig minuten raast het verhaal als een bezetene alle kanten uit, alsof de makers absoluut geen idee hadden waar ze naartoe wilden en daarom maar besloten haastig alle mogelijke insteken aaneen te rijgen tot een veertig minuten durende mash-up van losse flodders. Mumble (Elijah Wood) en Gloria (P!nk - Brittany Murphy werd om voor de hand liggende redenen niet opgeroepen) hebben ondertussen een zoontje, genaamd Erik (Ava Acres). Aanvankelijk lijkt de film te gaan over de complexen die Erik heeft met betrekking tot zijn ondermaats danstalent. Ramón (Robin Williams) overtuigt hem en zijn vriendjes, Atticus en Boadicia, dat er in Emperor-land geen plaats is voor buitenbeentjes zoals zij en neemt hen mee naar Adélie-land. Nadat het viertal daar is aangekomen, verschuift de focus helemaal.

Adélie-land wordt zowat overheerst door de irritante papegaaiduiker Sven (Hank Azaria) omdat de kolonie denkt dat hij een vliegende pinguïn is. Het verhaal lijkt dan die richting uit te gaan; de oplichter moet ontmaskerd worden. Na een bevreemdende preek van Sven over SvenTHINK, zijn revolutionaire manier van denken, wordt echter ook dat spoor verlaten. Mumble neemt de kleintjes terug mee naar huis maar stoot onderweg op een schier onverzettelijke zeeolifant. Om het geheel nog onoverzichtelijker te maken (volgt u nog?), worden er lustig een paar extra verhaallijnen gelanceerd. De enige daarvan die min of meer deftig is uitgevoerd, betreft twee exemplaren Krill, Will (Brad Pitt) en Bill (Matt Damon), die hun zwerm verlaten om de wijde wereld te verkennen en op te klimmen in de voedselketen. Daarnaast is er een even irreëel als irrelevant intermezzo over hoe Sven samen met Lovelace (Robin Williams bis) in Adélie-land terechtkwam en de onmogelijke liefde tussen Ramón en Carmen (Sofia Vergara).

alt

Na veertig minuten kletst dan opeens een knoert van een ijskap snoeihard tegen de rand van Emperor-land aan, waardoor alle keizerspinguïns behalve Mumble en de drie kleintjes gevangen zitten. Dat is waar het verhaal uiteindelijk over blijkt te gaan. Je zou denken dat de film zich op dat moment herpakt. Neen. Eerst komen de Adéliepinguïns te hulp, maar die kuisen hun schup af wanneer een troep Russen komt aanzetten die Lovelace, dansend van op een ijskap, om hulp had gesmeekt (de schippers waren overigens zo vriendelijk om zijn danspasjes kortstondig te begeleiden met hun elektrische gitaar). Dan steekt er echter een sneeuwstorm op en de Russen zijn even snel weer weg als ze gekomen waren. Tussendoor zijn we er de verveelde getuigen van hoe SvenTHINK nog enkele malen bij de haren wordt gesleurd zonder invloed te hebben op het verhaal en leren we uiteraard hoe het afloopt met Ramón en Carmen en Will en Bill. En de redding? Die komt uiteindelijk uit nog een andere, hatelijk voorspelbare hoek.

Zo, dat is 'Happy Feet Two' in een notendop. Op de graphics valt weinig aan te merken. Zeker de scènes waarin de mensen aan bod komen, zijn visueel verbluffend - hoe weinig ze inhoudelijk ook mogen bijdragen. Daar kan je als volwassen toeschouwer enkel van genieten, ook al kan het voor kinderen wel érg schrikwekkend zijn. Die mooie plaatjes zagen we echter in de eerste 'Happy Feet' ook al en kunnen jammer genoeg bezwaarlijk een echte verrassing genoemd worden.

alt

Voor de rest haalt de film nergens het niveau van zijn voorganger. Het stemmenwerk kan er nog grotendeels mee door. Elijah Wood zet opnieuw een geloofwaardige Mumble neer en ook Brad Pitt en uiteraard Robin Williams blinken uit. Maar daar staan dan weer slappe prestaties tegenover van P!nk, Sofia Vergara en veel van de kleinere rolletjes (Mrs. Viola, de mama van Boadicia, wat was daarmee aan de hand?!). De ontwikkeling van het verhaal wordt, zoals reeds uitvoerig besproken, nodeloos uitgesteld door het hysterisch opzetten van banale zijsporen. Ook op muzikaal vlak stelt de film teleur. De musicalstukjes mogen dan oké zijn (vooral P!nk maakt hier iets goed), dat er over vrijwel elke scène een overdreven heroïsche dan wel dramatisch melancholische soundtrack werd gesmeerd, doet dat grotendeels teniet. De tenenkrullende goedkope humor maakt ook al niet veel goed. Will en Bill the Krill slagen er soms in te bekoren, maar worden vooral in het begin zo ongenuanceerd tussen de rest van het verhaal geschoven dat het moeilijk wordt om niet aan Scrat van 'Ice Age' te denken.

Al bij al een gemiste kans dus. De golf van enthousiasme was er. De fanbase ook. Maar andermaal werd het een sequel die te veel uit financiële en te weinig uit narratologische overwegingen tot stand kwam. Waarom blijven die ook alweer volk trekken?

E-mailadres Afdrukken
 
Happy Feet 2
AUS-VS / 2011
Regie: George Miller
Scenario: George Miller; Gary Eck; Warren Coleman en Paul Livingston
Duur: 99 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST