Banner

The Help

4.0
Dennis Van Dessel - 19 oktober 2011
alt

Zo gauw de zomer voorbij is, wordt bij zowat elke dramatische film die er in Hollywood gemaakt wordt, stilletjes gespeculeerd over zijn Oscarkansen. Dit is de tijd van het jaar dat alle films die zichzelf profileren als Serieus of Relevant (hoofdletters absoluut noodzakelijk) potentiële prijsbeesten zijn. 'The Help' is dat allebei en nog meer dan dat: hij is ook Inspirerend, Feel Good en Historisch Verantwoord, wat de awards buzz alleen maar sterker maakt. De film wordt zelfs bestempeld als "'Forrest Gump' voor vrouwen" (vreemd, ik dacht dat 'Forrest Gump' al 'Forrest Gump' voor vrouwen was), en er zijn ook wel realistische vergelijkingen te maken. Opnieuw gaat het over een blik op de recente Amerikaanse geschiedenis, bekeken door een lichtroze bril. En opnieuw is het een verhaal dat geworteld is in de mentaliteit van de Deep South, waarin zelfs het racisme van die tijd voorzien wordt van een klatergouden nostalgische glans. Want hey, dat racisme was misschien niet om te lachen, maar we moeten ons toch ook niet depressief laten maken, zeker?

Emma Stone speelt Skeeter Phelan, een Southern belle uit Jackson, Mississippi (u bekend omdat het hotter than a pepper sprout is), die na haar studies in het noorden terug naar huis keert. Daar wordt ze ogenblikkelijk weer in het keurslijf van het zuiden anno 1963 gedwongen: de universiteit was allemaal goed en wel, maar nu verwachten haar vriendinnen en haar moeder dat ze zo snel mogelijk een man strikt en kindjes begint te produceren. Skeeter heeft echter andere plannen. Ze begint te werken voor de plaatselijke krant en besluit een boek te schrijven over de zwarte huishoudsters die het sociale leven in Jackson ondersteunen. Daarvoor interviewt ze onder andere Aibileen (Viola Davis) en Minny (Octavia Spencer), de meiden van haar jeugdvriendinnen. De verhalen die ze te horen krijgt, zijn choquerend: verhalen van ver doorgedreven racisme en constante vernederingen.

Skeeter is behoorlijk van haar melk van wat de zwarte huishoudsters moeten doorstaan, en de makers van de film zijn dat duidelijk ook. Om zijn - toegegeven, ietwat laattijdige - verontwaardiging te laten blijken, voert regisseur Tate Taylor tijdens het eerste half uur een ware parade op van vooroordelen en weinig subtiele hate crimes: Bryce Dallas Howard wordt opgevoerd als queen bitch die haar meid zelfs tijdens een orkaan buiten stuurt omdat ze de wc binnen niet mag gebruiken; tijdens een diner wordt Skeeter expliciet aangeraden om zo snel mogelijk te stoppen met werken en een man te vinden, en omdat ze daar niet veel zin in blijkt te hebben, vraagt haar eigen moeder haar angstig of ze misschien geen "tegennatuurlijke neigingen" heeft (want daar bestaan naar 't schijnt behandelingen voor). En hop, zo hebben we binnen de dertig minuten racisme, seksisme én homofobie afgevinkt. Erg subtiel is dat niet, maar het minste dat je kan zeggen is dat de boodschap duidelijk is.

alt

Daarna, eens de huishoudsters hun verhalen beginnen te vertellen, vindt de film zijn ritme. Het tempo zit er beter in en we krijgen zelfs een paar scènes die écht werken. Vooral de verhaallijn tussen Minny en Celia, een verschoppelinge uit de blanke social circle, heeft iets ontwapenends. Het helpt daarbij ook dat er uitstekend geacteerd wordt. Viola Davis is één van de beste actrices waar u nog nooit van hebt gehoord (check vooral haar prestatie in 'Doubt', waarin ze met een enkele scène Meryl Streep volledig van het scherm speelde). Ook hier brengt ze een ontzagwekkende autoriteit naar de rol van Aibileen, en - nog belangrijker - ook veel eenvoud. De meeste acteurs horen action op een set, en denken dat dit betekent dat ze vooral vanalles moeten beginnen doén. Davis, daarentegen, weet dat subtiele toetsen en ingetogenheid vaak veel meer resultaat behalen. Haar werk is telkens opnieuw een toonbeeld van "minimalisme-waar-mogelijk en openlijke-emoties-waar-het-echt-moet". Emma Stone, op haar beurt, heeft zich de laatste twee jaar een begenadigd comédienne getoond, die hier zonder al te veel problemen haar mannetje staat in haar eerste grote dramatische rol. Bryce Dallas Howard voert een karikaturaal nummertje op als haast psychopatische bitch, maar dat het een karikatuur is, kan je haar moeilijk verwijten. Dat is eerder de schuld van de filmmakers. Jessica Chastain is de laatste tijd vrijwel alomtegenwoordig ('The Tree of Life', 'The Debt') en laat zich hier, als Celia, opnieuw van een andere, meer tragikomische kant zien, die zeker interessant is.

Aan de acteerprestaties zal het dus niet gelegen hebben, en af en toe heeft Taylor ook een zeer sterk momentje te pakken. Het probleem is alleen dat het allemaal erg (no pun intended) zwart-wit blijft. Er is echt niemand die zich ooit dreigt te vergissen tussen wie de goede en de slechte personages zijn - zou het echt zoveel moeite zijn geweest om Howards personage toch een beetje menselijkheid mee te geven? Of op zijn minst een schim van een motivatie voor wat ze doet? 'The Help' reduceert een enorm complexe tijd in de Amerikaanse geschiedenis - en de mensen die er, al dan niet bewust, deel van uitmaakten - tot de simpelste morele tegenstellingen. Racisten zijn blijkbaar gewoon racisten omdat ze slechte mensen zijn, punt. Maar aan het einde van die gedachte hadden de makers echt geen punt mogen zetten.

alt

En dan is er nog het 'Driving Miss Daisy'-syndroom van de film; een soort goed bedoeld paternalisme waardoor het verhaal van een minderheidsgroep toch altijd weer binnen het perspectief van een blanke wordt getrokken. 'Driving Miss Daisy' ging uiteindelijk over hoe een zwarte chauffeur leert lezen dankzij een blank oud vrouwtje. Hoera voor dat oud vrouwtje. En ook wel een beetje voor die zwarte chauffeur. En net zo gaat 'The Help' over een blank juffertje dat Jackson desegregeert. Hoera voor haar. Dat tegelijkertijd zwarten overal in Amerika op straat kwamen en in hun eigen naam spraken, wordt nauwelijks vermeld, behalve in vluchtige nieuwsberichten. Het is een soort van damned if you don't, and damned if you do-scenario, een onbewuste neerbuigendheid waar elke "blanke" film over... nuja, over "niet-blanke" onderwerpen last van heeft. Misschien dat de film authentieker was geweest als hij gewoon effectief het verhaal van de blanke racisten had verteld; hoe het status quo waarmee ze al jaren leefden stilaan bedreigd werd. Dat is in essentie het verhaal dat de tv-reeks 'Mad Men' vertelt, zij het in een andere context, en daar werkt het wél, omdat de makers weten waar ze het over hebben.

'The Help' is niet slecht gemaakt en ja, de film laat zich best bekijken. Maar hij ambieert wel wat meer dan alleen maar dat. Een gemiste kans, maar nogmaals: Viola Davis, onthoud die naam.

E-mailadres Afdrukken
 
The Help
USA / 2011
Regie: Tate Taylor
Scenario: Tate Taylor
Met: Viola Davis; Emma Stone; Bryce Dallas Howard; Octavia Spencer; Jessica Chastain; Sissy Spacek
Duur: 146 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST