Banner

Horrible Bosses

3.0
Ewoud Ceulemans - 31 augustus 2011

Al bij al is er niets mis met een goede, schaamteloze komedie op zijn tijd. Het hoeven immers niet altijd loodzware drama's als 'Schindler's List' of 'Taxi Driver' te zijn. Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de François De Keersmaecker in ons de laatste vijftien jaar niet al te vaak is mogen buitenkomen. Met momenten leek het wel alsof de Coens er op hun eentje voor moesten zorgen dat er nog eens een welgemeende lach op ons gezicht kwam, en dat enkel films als 'The Big Lebowski' en 'Burn After Reading' ons even konden doen vergeten dat 'grappig' een term was die met een onterecht gemak werd geassocieerd bij alle Scary Movies, Big Momma's Houses en Adam Sandler-vehikels (op 'Punch-Drunk Love' na) die elkaar met een ongeziene en vooral onverantwoorde snelheid in de bioscoop opvolgden. Tot daar 'The Hangover' was: een film met een concept waarin evenveel eenvoud als humor schuilt, en die misschien niet meteen tot hoogstaande cinema gerekend mag worden, maar daarom nog niet minder komisch was.

En we waren (voor één keer) duidelijk niet de enigen die dat vonden: de film over een uit de hand gelopen vrijgezellenfeestje bracht zomaar even 470 miljoen dollar in het laatje, wat in Hollywood vaak zoveel betekent als een signaal om de uitmelking van het bromanceconcept te beginnen. Nadat eerder dit jaar 'The Hangover Part II' en 'Bridesmaids' (de vrouwelijke variant) echter op kritisch gebied tegen de lamp liepen, is er nu 'Horrible Bosses'. Deze in de VS wederom ongelooflijk populaire prent gaat over Nick (Jason Bateman), Kurt (Jason Sudeikis) en Dale (Charlie Day), drie boezemvrienden die geteisterd worden door hun vreselijke bazen, respectievelijk een Slave Driving Psycho (Kevin Spacey), een Dipshit Cokehead (Colin Farrell) en een Sex Crazed Maneater (Jennifer Aniston). Aangezien het in het Amerika van tegenwoordig niet echt fijn vertoeven is op de arbeidsmarkt, besluiten ze na een avond op café om hun bazen maar meteen een kopje kleiner te maken, al dan niet met de hulp van 'Motherfucker' Jones (Jamie Foxx). En dat leidt natuurlijk tot zogenaamd 'grappige' situaties.

Toegegeven, het zou wat kort door de bocht en wel ongelooflijk cynisch zijn mochten we beweren dat we nooit hebben moeten lachen met 'Horrible Bosses'. Vooral Jason Bateman, die als meest serieuze van de drie bros zijn rol als Michael Bluth uit 'Arrested Development' (hilarische serie - vind de dvd, en rap een beetje!) nog eens dunnetjes mag overdoen, kan wel bekoren - geweldig is de scène waarin hij zich moet verantwoorden voor een snelheidsovertreding. De komische timing die Bateman echter heeft opgebouwd in 'Arrested Development', is ver te zoeken bij de andere twee hoofdrolspelers: vooral Day, met een stevige neiging tot overacting en een constant roepende stem waarvan het gewoon vermoeiend is om ze te beluisteren (Annemie Struyf blijft hem op dat gebied maar net de baas) stoort mateloos. En van Jason Sudeikis ('Hall Pass') is het gewoon moeilijk te geloven dat hij de ene na de andere blondine in zijn bed praat.

Het is op zich al moeilijk om een goede film te maken als tweederde van je hoofdcast de kijker vooral op de zenuwen werkt, maar als ook je sidekicks stuk voor stuk tegensteken, wordt het simpelweg een mission: impossible. Het is vooral jammer dat de gruwelijk bazen meteen een hokje gestoken worden, zo gauw ze voor de eerste keer in beeld komen (als 'slave driving psycho' enz...) en dat hen nooit de kans wordt gegeven om daaruit te komen, wat elk van hun acties ongelooflijk voorspelbaar maakt. Er is niets grappigs of leuks aan als la Aniston Sudeikis vogelt - we hebben haar vanaf minuut 1 immers leren kennen als een 'sex crazed maneater.' En personages die aan zo'n letterlijke karakterisering vastgebonden hangen, daar kan een acteur ook niets mee aanvangen: Jennifer Aniston loopt dan ook vooral vrouwelijk, halfnaakt en bijzonder cliché te wezen, Kevin Spacey zet een saaie, routineuze eikel neer, en in de vijf minuten schermtijd die Colin Farrell krijgt, heeft hij amper tijd om een dipshit cokehead te tonen.

Tot overmaat van ramp rammelt het scenario van 'Horrible Bosses' aan alle kanten. Er zijn een hoop scènes die niets aan het scenario toevoegen - wat niet eens dramatisch zou zijn, als ze nog enigszins grappig waren. Als onze drie compadres denken een huurmoordenaar te hebben gevonden en het blijkt om een 'wet worker' te gaan - een man die op andere mannen pist voor geld - is het verhaal geen meter vooruit gegaan, en ben je net getuige geweest van een portie humor die zo plat is dat je ze kan faxen. Op het einde voelen regisseur Seth Gordon en zijn scenaristen alsnog de drang om de spanning op te drijven door een cliffhanger te gebruiken, die er eigenlijk helemaal geen is, omdat hij één minuut later wordt ontkracht door een wel erg bij de haren gesleurde verhaaltechnische ingreep. En om het allemaal nog wat erger te maken, wordt het happy end - waar we op zich niets op tegen hebben, het blijft een komedie - hier wel erg geforceerd.

Zo nu en dan verschijnt er wel een guilty pleasure-lachje op je gezicht, maar die zijn veel te zeldzaam om van een geslaagde komedie te kunnen spreken. Het gros van alle moppen is immers te plat en heeft een te hoog been there, done that-gehalte om je enigszins te kunnen verrassen of überhaupt grappig te zijn. Behind the scenes-beelden die over de eindaftiteling wordt gemonteerd, leveren nog de leukste momenten. Bateman die bijvoorbeeld opmerkt dat de quote 'I like to bend her over a barrel and show her the fifty states' niet uit een film komt, waarop Sudeikis in de camera opmerkt dat dat nu wel het geval is (de quote komt voor in de film) wist bij ons een laatste lachje wist af te dwingen. Maar dat zegt meer over het niveau van de film dan over dat van de mop.

E-mailadres Afdrukken
 
Horrible Bosses
Regie: Seth Gordon
Scenario: Michael Markowitz; John Francis Daley en Jonathan Goldstein
Met: Jason Bateman; Charlie Day; Jason Sudeikis; Kevin Spacey; Jennifer Aniston; Colin Farrell; Jamie Foxx

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST