Banner

Hanna

5.0
Dennis Van Dessel - 15 juli 2011




Sinds zijn doorbraak in 2005 met de geslaagde Jane Austen-verfilming 'Pride and Prejudice', heeft regisseur Joe Wright zich geprofileerd als een oertraditionele, maar ook oerdegelijke filmmaker. Een classicus, die zich in 2007 op de recentere literatuur stortte met (het eerlijk gezegd ietwat overschatte) 'Atonement' en daarna, in 2009, zowaar de inspirerende biopic-toer opging met 'The Soloist' - meteen zijn eerste flop, die bij ons zelfs nooit in de zalen kwam. Geen opwindende regisseur, dat moest je toegeven, maar wel een betrouwbare. Geen vernieuwende, maar één die op een comfortabele, zelfs enigszins geruststellende manier voor de klassieke aanpak koos.

Dat was toen, dit is nu. Wright vond de tijd blijkbaar rijp om zichzelf heruit te vinden en komt op de proppen met 'Hanna', een bizarre, fascinerende achtervolgingsthriller, die simpelweg te veel vreemde ideeën aan elkaar wil rijgen om helemaal bevredigend te zijn, maar die wel sowieso een interessante nieuwe richting aanduidt voor de filmmaker. Met actiescènes die - al dan niet bewust - de 'Bourne'-films kanaliseren, een montagestijl die soms naar de videoclip-esthetiek neigt en muziek van The Chemical Brothers, neemt Wright hier doelbewust afscheid van zijn ietwat stoffige imago. Het resultaat staat er nog niet helemaal, maar de prent laat zich absoluut opmerken.

Saoirse Ronan (die door Wright zelf werd ontdekt in 'Atonement' en die er helemaal niets aan kon doen dat 'The Lovely Bones' zo'n irritante sof was) speelt Hanna, een meisje van om en bij de 15 jaar, die door haar vader Erik (Eric Bana) werd opgeleid tot minderjarige moordmachine. In een grot ergens in de Finse bossen leerde ze omgaan met wapens en haar blote handen, en werd ze onderwezen in zowat alle talen ter wereld. Erik is een ex-agent voor een schaduwachtige geheime dienst, die nog een eitje te pellen heeft met Marissa (Cate Blanchett), de vrouw die ooit zijn handler was en letterlijk over lijken gaat. Wanneer de tijd rijp is, trekken Erik en Hanna er afzonderlijk op uit om de confrontatie met Marissa aan te gaan.

Echt uit het leven gegrepen kan je dat scenario niet bepaald noemen. 'Hanna' is bij uitstek een film van sterke afzonderlijke scènes, die uiteindelijk niet kunnen verhullen dat ze ten dienste staan van een volstrekt ridicuul verhaal. En dat prikt best wel een beetje - Hanna schakelt naadloos over van Engels naar Arabisch (hoewel ze ook een aardig mondje Duits, Italiaans en Spaans spreekt); we krijgen een subplot over DNA-manipulatie, en wanneer het meisje zich vastklampt aan een Brits gezin, is dat natuurlijk een stel neo-hippies aan wie ze perfect kan wijsmaken dat ze op haar prepuberale leeftijd alleen door Europa reist: "Jouw ouders gunnen je vrijheid. Dat is fantastisch!" Scenaristen Seth Lochhead en David Farr hebben een intrigerend hoofdpersonage te pakken, maar ze verlangen van hun publiek zoveel suspension of disbelief dat het na een tijdje onhoudbaar wordt. Ook de manier waarop ze hun verhaal toch maar met man en macht een sprookjesstructuur willen geven, komt nogal geforceerd over (die finale!). Ja, ik weet het wel, actiefilms zijn zelden echt geloofwaardig, en de grens van wat je kan aanvaarden ligt voor iedereen ergens anders. Maar 'Hanna' dwaalde voor mijn part net iets te vaak af naar het terrein van het absurde.

Hoe dan ook, eerlijk is eerlijk: hoe mallotig het hele concept nuchter bekeken ook is, er zitten een aantal fantastische momenten tussen. En dan hebben we het niet zozeer over de actiescènes, die weliswaar capabel in beeld worden gebracht - een ontsnapping van Hanna uit een ondergrondse gevangenis aan het begin van de film is wat al te zelfbewust hip verkapt tijdens de montage, maar voor het overige hebben we echt niet te klagen. De choreografie van die scènes is altijd duidelijk, en een gevecht dat zich afspeelt tussen vrachtcontainers is zelfs écht suspensevol. Maar daar gaat het niet eens over. Nee, de beste momenten zijn de rustige scènes tussen de actiesequensen in. Hanna die in paniek schiet omdat ze in een kamer vol elektrische toestellen terechtkomt - het desoriënterende effect van een tv, een borrelende waterkoker en een rinkelende telefoon op een meisje dat al die dingen nog nooit van dichtbij heeft gezien. Haar haast ontroerende vriendschap met de dochter van de neo-hippies. En nog het mooist van allemaal: een enkel, eenvoudig shot van Hanna die met haar hoofd achterover geworpen geniet van de zon. Op die momenten is het scenario volledig trouw aan het personage, zonder het verhaal in nog gekkere bochten te wringen. Er schuilt in die kleine scènes zelfs een zekere (pas op, ik ga het woord gebruiken) poëzie. Het is dan ook eens zo jammer dat de filmmakers die toon niet de hele tijd kunnen vasthouden.

Saoirse Ronan (en die voornaam spreek je blijkbaar min of meer uit als "Sur-shuh"), presenteert zichzelf steeds meer als één van de jonge actrices om in de gaten te houden. Ze toonde al een sterke beheersing van haar personage in 'Atonement' en in 'The Lovely Bones' was ze de enige reden om toch te gaan kijken. Hier moet ze de hele film dragen, en ze doet dat met een autoriteit die haar jonge leeftijd ver overstijgt. De enige vergelijking die je eventueel kan maken, is die met Hailee Steinfeld uit 'True Grit' - ook een piepjonge actrice die mentaal "ouder" moest spelen dan ze was. Maar waar Steinfeld het met dialogen deed, krijgt Ronan hier een voornamelijk fysieke rol te spelen; 't is niet dat ze nooit iets zegt, maar de manier waarop ze zowel de kwetsbaarheid van een kind, als de meedogenloosheid van een getrainde moordenaar moet combineren, zit vooral in haar lichaamstaal en in haar houding tijdens de actiescènes. Ze is perfect geloofwaardig. Eric Bana krijgt minder te doen, maar heeft er een handje van weg om, gewoon door zijn présence, toch een sterke indruk te maken. Ik kan alvast niet wachten tot hij nog eens een sterke hoofdrol à la 'Munich' te pakken heeft. Cate Blanchett is een uitstekende actrice, maar hier lijkt ze miscast als ijskoude CIA-agente. Blanchett straalt, in elke rol die ze speelt, zowel intelligentie als een fundamenteel fatsoen uit. Hier gedraagt ze zich zo bitchy als ze maar kan, maar het lijkt niet echt bij haar te passen. Op de één of andere manier zat ik me constant af te vragen wat een Tilda Swinton met deze rol zou hebben aangevangen.

'Hanna' is goed gemaakt, maar het geheel is in dit geval minder dan de som van de onderdelen. Al die knappe scènes, die fenomenale hoofdrol, die strakke regie, hadden beter ten dienste kunnen staan van een scenario met meer zin voor realiteit. De film is een curiosum, dat lijdt geen twijfel, en je moet hem punten geven omdat het een actiefilm is die probeert om te breken met de vertrouwde Hollywoodritmes en -stijlen die dat genre domineren - maar als het er op aankomt laat hij je toch achter met een ietwat leeg gevoel. Een gevoel van "hier had meer ingezeten".

E-mailadres Afdrukken
 
Hanna
USA-UK / 2011
Regie: Joe Wright
Scenario: Seth Lochhead; David Farr
Met: Saoirse Ronan; Cate Blanchett; Eric Bana; Tom Hollander; Olivia Williams
Duur: 111 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST