Banner

Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2

7.0
Dennis Van Dessel - 14 juli 2011




Eind goed, al goed. Eén van de langst lopende (tien jaar tussen het eerste en het laatste deel) en meest lucratieve filmreeksen aller tijden (een slordige 6,3 miljard dollar, plus het ongetwijfeld respectabele bedrag dat deze laatste aflevering daar aan zal toevoegen) komt ten einde. Eén fan noemde het op deze zelfde fijne website "het einde van mijn jeugd", een uitspraak die misschien ietwat melodramatisch klinkt, maar niet zo ver bezijden de waarheid is - kinderen die nog op de lagere school zaten toen ze het eerste deel zagen, zijn nu op de leeftijd om naar een universiteit te gaan. Onderschat nooit wat zo'n lang lopende serie kan gaan betekenen voor mensen. Normaal gezien sta ik weigerachtig tegenover dat soort bedenkingen - het is een film, get over it - maar neem het me niet kwalijk als ik voor de Harry Pottersaga net iets toegeeflijker ben. Met al hun ups en downs er bij - en die waren er met hopen - bleef zelfs de slechtste Harry Potter nog torenhoog uitsteken boven alle 'Transformers', 'Twilights' en 'Pirates of the Caribbeans' tezamen. Goed nieuws: deze allerlaatste aflevering is absoluut een up.

Harry, Ron en Hermione zijn nog steeds op zoek naar de laatste Horcruxen, magische voorwerpen waarin de boze Lord Voldemort delen van zijn ziel heeft verstopt. Eens al die voorwerpen vernietigd zijn, zal Voldemort opnieuw sterfelijk worden. De drie helden ontdekken dat de laatste Horcrux zich ergens in Hogwarts bevindt, waardoor ze terug moeten gaan naar hun oude school, die nu onder het bewind is gekomen van professor Snape. Eens ze daar zijn, barst de strijd om Hogwarts in zijn volle furie los.

Veel nieuwe plotelementen zijn er in deze tweede helft van het zevende deel dus niet meer te melden. De makers veronderstellen dat je de vorige films vers in het geheugen hebt zitten, en duiken vanaf het eerste moment, en zonder al te veel informatie te herhalen, in de actie. Het is niet onredelijk om te verwachten dat kijkers van dit laatste hoofdstuk mee zijn met het verhaal, maar 'The Deathly Hallows, Part 1' op voorhand nog eens herbekijken lijkt me geen overbodige luxe. Vooral niet omdat de twee delen elkaar wel degelijk mooi aanvullen. Wie 'Part 2' volledig afzonderlijk bekijkt, ziet een film die één en al pay off is, één en al actie, zonder degelijke set-up - en dat klopt ook, maar we hebben verleden jaar zo'n twee en een half uur lang set-up gekregen in 'Part 1'. Waar het tempo van het vorige deel relatief langzaam was, is deze finale een ademloze race naar de finish. Waar de actie verleden jaar spaarzaam gerantsoeneerd werd, krijgen we ditmaal een aaneenschakeling van duels, explosies en grootse confrontaties. Dit is de big bang waarmee het hele verhaal eindigt, en we zullen het geweten hebben.

Dat 'Deathly Hallows, Part 2' toch niét wegzinkt in een moeras aan Michael Bay-waardige overkill, is te danken aan enerzijds een evenwichtig scenario van Steve Kloves (die alle films heeft geschreven, met uitzondering van 'Order of the Phoenix') en anderzijds een smaakvolle regie van David Yates (die al sinds diezelfde 'Order of the Phoenix' in de regiestoel zit en dus vier van de acht films op zijn naam heeft staan). Op het niveau van het scenario maakt Kloves een goede zet door halverwege de strijd om Hogwarts een relatief lange pauze in te lassen voor een flashback, die de achtergrond van professor Snape uit de doeken doet. Snape's back story wordt op een krachtige manier verteld en geeft, in het midden van de actie, plots een onverwachte emotionele dimensie aan het verhaal. (Het is ook niet slecht dat Alan Rickman eens een andere noot te spelen krijgt dan de eeuwige dreiging die hij moet uitstralen door zeer... langzaam... te spreken.)

Bovendien breken Kloves en Yates regelmatig het bombast van hun film, met goed getimede komische momenten. Maggie Smith (die we echt wel misten in de vorige twee films) maakt een triomfantelijke terugkeer als de flegmatische professor McGonagall, en heeft de beste one liners, die helpen om af en toe een zeer welkom gaatje te prikken in de nogal opgeblazen epiek van het geheel. Alleen een monoloog van Neville Longbottom aan het einde van de prent is er onmiskenbaar een eind over, maar goed.

Yates houdt ons ook visueel mooi georiënteerd in de actie - de hoogdagen van de shaky cam zijn voorbij, en de regisseur kiest voor een relatief klassieke beeldvoering, die nergens de individualiteit van een Alfonso Cuaron uitstraalt, maar wel een aardig evenwicht weet te bewaren tussen de noodzaak van een hoog tempo en duidelijkheid. ("Complete the journey in 3D", nodigen sommige posters van de film ons uit. Nee, dank u. Ik heb deze reis afgemaakt in correct belicht, overzichtelijk 2D dat me geen hoofdpijn bezorgde, en kan me geen enkele reden inbeelden waarom iemand meer geld zou betalen voor een overbodige gimmick.)

Waar de makers wel af en toe een steekje laten vallen, is in de manier waarop personages komen en gaan. Er speelt zoveel volk mee in de serie dat het quasi onmogelijk is om ze allemaal gelijktijdig in het oog te houden. Sommige figuren hebben strikt genomen niet veel te zoeken op Hogwarts (waarom zijn de ouders van Ron daar eigenlijk?), anderen gaan enigszins verloren in het gedrang (Jim Broadbent en Emma Thompson duiken voor een nanoseconde op, en Robbie Coltrane's Hagrid blijkt plots gevangen genomen te zijn door de bende van Voldemort, maar I'll be damned als ik dat heb zien gebeuren). Tja. Dat soort gebreken zullen wel eigen zijn aan het type verhaal dat hier verteld wordt - echt storen doet het niet.

Opvallend is ook dat Daniel Radcliffe, de soms fel bekritiseerde Harry Potter zelve, sterk uit de hoek komt in dit laatste deel. Zijn rol heeft meer gravitas dan ooit te voren, maar hij draagt de prent zonder ooit door de mand te vallen (wat in de vorige delen wel eens anders durfde zijn). Oh ja, en Ron en Hermione vliegen elkaar ten lange leste dan toch in de armen, een scène die letterlijk hoorbare kreetjes van genoegen uitlokte in het publiek tijden de voorstelling die ik bijwoonde. Yup, het is een crowdpleaser, deze laatste 'Potter'.

Hoe zullen mensen er op terugkijken, in de jaren en zelfs decennia die volgen? Voor de generatie van de jaren negentig zal 'Harry Potter' nu tot de collectieve nostalgie gaan behoren, maar wat zal de reactie zijn van de volgende garde? De kinderen die nu een jaar of zes, zeven zijn en binnenkort oud genoeg zullen worden om aan de reeks te beginnen, zowel in boek- als filmvorm? 't Zal interessant zijn om dat na te gaan. In ieder geval, ik ben niet ontevreden dat ik alvast deze specifieke hype vanop de eerste rij heb gevolgd. 't Is mooi geweest, meneer Potter.

E-mailadres Afdrukken
 
Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST