Banner

The Hangover Part II

2.0
Vincent Van Peer - 26 mei 2011




Dat sequels niet per definitie hoeven te sucken, is allang geweten. Dat ze dat meestal tóch doen, een ongeschreven wet. Da's helemaal het soort uitspraak waarmee een recensie als deze perfect kan aanvangen, maar kijk: wij doén dat niet graag. Op voorhand al zo cynisch als een gedesillusioneerde atheïst de zaal binnenstappen, gewoon omdat het een grote Hollywoodproductie betreft: neen, dank u. Met de meeste cheape actiefilms of clichématige tienerkomedies amuseren wij ons toch nog op zijn minst een klein beetje. En betrappen we onszelf alsnog ergens op een cynische uitspraak hier of daar, dan zien wij daar tegelijk steevast de humor van in. Om maar te zeggen: u moet van ons niet verwachten dat wij overdreven zure types zijn, die met een notitiepad in de aanslag wachten tot er weer eens iets uitkomt dat te commercieel is om goed te zijn. Maar 'The Hangover: Part II' heeft onze tolerantiedrempel verdomme hard op de proef gesteld.

Twee jaar geleden bracht de originele 'Hangover' zo potsierlijk veel geld in het laatje ($470.000.000, alstublieft) dat er wel een vervolg moést komen. En helemaal erg vonden wij dat niet: deel één is een party classic die ons steevast noopt tot het soort hinnikende stuiplach waar iets oudere, lichtbeschonken huisvrouwen een patent op lijken te hebben. (Sorry, maar dat mopje met de masturberende baby blijft onbedaarlijk geestig). Meer nog: 't is het soort party classic dat verrassend genietbaar blijft, ook al bekijk je 'm zonder halfverzopen lever. Niet dat wij daarom veel potentieel zagen in een sequel, maar kom, er worden wel irritanter franchises op poten gezet zonder dat wij daarom gevraagd hadden. (Fuck you, Fockers-films, fuck you.) Onze geest bleef dus open, ook al werd 'Due Date', Phillips' volgende, een productie met desastreuze gevolgen zowel voor mij persoonlijk als voor de mensheid in het algemeen. Zelfs dan bleven wij dapper positief.

Maar om to the point te komen: in 'The Hangover: Part II' belanden Phil (Bradley Cooper), Stu (Ed Helms) en Adam (Zach Galifianakis, die na deel één al zijn charme opgebruikt lijkt te hebben) in een groezelige hotelkamer in hartje Bangkok, waar ze de vermiste broer van Stu's verloofde Lauren (Jamie Chung) moeten opsporen na een wilde nacht waar ze zich welgeteld niks meer van herinneren. Krèk dezelfde elementen als in deel één dus: oké, dat duidt op luiheid van de makers. In plaats van een intelligente variatie op het gegeven te brengen (of, godbetert: iets nieuws), doen ze nog eens exact hetzelfde. Het skelet van het scenario was al helemaal klaar, het enige dat nog ingevuld moest worden, waren de specifieke situaties en enkele flarden dialoog. Wij zeiden het al: da's lui, maar dat kon, mits een grappige invulling van die situaties en dialogen, ook een grappig derivaat opleveren.

Spijtig genoeg is het grootste probleem van de film niet zozeer haar enorme recyclagegehalte, als wel haar belabberde gevoel voor humor. Wie 'Due Date' gezien heeft (die volledige drieënhalve man onder u) weet wat te verwachten: heel veel (al dan niet visuele) mopjes over piemels, nog meer oeverloos geleuter en een maximum aan onzinnig gepalaver. Een bloemlezing: de homoseksuele Aziaat Chow (Ken Jeong) is terug en blijkt een minuscuul klein pietje te hebben, er komt een fucking aap in voor die graag op zijn dooie gemak sigaretten opsteekt (antropomorfe beesten zijn nooit een goed idee, capiche?), en een hermafrodiete stripperhoer onthult vrolijk haar kwakje te hebben gedumpt in Stu's anus. (Nog zo iets: kunnen hermafrodieten ook klaarkomen, sperma incluis? Stof tot nadenken, jongens en meisjes.) Afijn, elke vorm van subtiliteit, nuance of zelfbeheersing werd voor de sequel helemaal overboord gesmeten ten voordele van drie dozijn wildly unfunny moppen die ofwel gaan over penissen, ofwel over helemaal niets.

De acteurs staan erbij en kijken ernaar. Ed Helms lijkt als enige door te hebben in een stuk crap beland te zijn en compenseert navenant door uitzinnig te beginnen overacten. Paul Giamatti zit dan weer enkel en alleen in de film, zo leiden wij af van zijn lichaamsbouw, om zijn enorme voedselrekening te betalen. Wat ook niet echt helpt. Het is alleszins tekenend voor een productie als deze dat wij ons nu, een kleine vier uur na afloop van de voorstelling, geen enkele goede grap voor de geest kunnen halen. Misschien is het dat wij naar aanloop van de examenperiode opeens enorm cynisch zijn geworden. Misschien. Anders is 'The Hangover: Part II' gewoon - om in de sfeer te blijven - een paalharde kutfilm.

E-mailadres Afdrukken
 
The Hangover Part II
VS / 2011
Regie: Todd Phillips
Scenario: Scott Armstrong; Craig Mazin; Todd Phillips
Met: Bradley Cooper; Ed Helms; Zach Galifianakis; Jamie Chung; Justin Bartha; Ken Jeong; Paul Giamatti
Duur: 102 min.


Recensies:
The Hangover

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST