Banner

Hall Pass

5.0
Jana Ostyn - 27 april 2011




Les extrêmes se touchent, zeggen de Fransozen en we kunnen hen geen ongelijk geven. Neem nu de late jaren dertig, vroege jaren veertig: terwijl der kleine Schnauzer op het politieke schouwtoneel onfrisse taferelen regisseerde, werd er in de theaters gelachen als nooit tevoren. Het waren de hoogdagen van de screwball comedy, kwieke komedies waarin mannen en vrouwen elkaar aan een erg hoog tempo verbaal te lijf gingen. De geschiedschrijving heeft Cary Grant gebombardeerd tot uithangbord van het genre, maar in werkelijkheid werden films als 'The Awful Truth', 'Bringing Up Baby' en 'His Gril Friday' gedragen door hun female leads Irine Dunne, Katherine Hepburn en Rosalind Russell. Zelf dwepen wij absolúút niet met Kristien Hemmerechts en haar feministische pamflet 'De Man, zijn Penis en het Mes', maar je kan er moeilijk omheen dat het tegenwoordig lang zoeken is naar komische vrouwenrollen met zoveel vlees. In 'Hall Pass' is dat niet anders: Jenna Fischer en Christina Applegate zijn er enkel om de personages van Owen Wilson en Jason Sudeikis uit te diepen, Nicky Whelan om haar tetten te tonen en Carly Craig om een muur vol te schijten. Jawel, om een muur vol te schijten.

In de jongste van de gebroeders Farrelly speelt Wilson de kleurloze Rick, een goeiige vader van twee. Al bij al vindt hij zijn leven wel ça va: met Maggie (Fischer) heeft hij een vrouw beet die eigenlijk way out of his league is, zijn gebroed stelt het prima en ook op professioneel vlak loopt alles naar wens. Alleen zijn seksleven zit wat in het slop en dat zorgt toch voor enige spanning, temeer omdat Ricks vriend Fred (Sudeikis) - op zijn beurt gehuwd met Grace (Applegate) - er van overtuigd is dat er nog altijd bossen pronte bloemetjes rondlopen die maar wat graag door hen geplukt willen worden. De buddies lullen dan ook een eind weg over hun fantasieën, plat gezwam dat hun echtgenotes na een tijdje de keel gaat uithangen. Zij geven hun venten daarom een hall pass, een vrijbrief die hun huwelijk een week opschort en hen toelaat hun natste dromen na te jagen zonder dat daar achteraf hommeles van komt. Maggie en Grace gaan ervan uit dat hun hubbies zo zullen inzien dat ze geen womanizers meer zijn, Rick en Fred van hun kant zijn vastbesloten de kelk tijdens die zeven dagen tot op de bodem te ledigen. Benieuwd wie na goed honderd minuten aan het langste eind zal trekken? Eén ding is zeker: het is níet Carly Craig.

In het universum van de Farrelly's zegt dat uiteraard niet zo veel, maar 'Hall Pass' is met voorsprong hun meest volwassen film. Misschien hadden Bobby en Peter door dat ze het succes van 'There's Something About Mary' toch niet meer zouden evenaren, of misschien waren ze gewoon toe aan een nieuwe uitdaging, maar vast staat dat ze hier voor de verandering niet al hun geld hebben ingezet op cheap laughs. Het scenario is van Pete Jones, die in 2002 de kans kreeg zijn debuutscript 'Stolen Summer' zelf te regisseren nadat hij 'Project Greenlight' had gewonnen, een door Matt Damon, Ben Affleck en HBO gefinancierde schrijfwedstrijd. Het resultaat was een niet helemaal geslaagd, ingetogen drama over de vriendschap tussen een katholiek jongetje en een terminaal zieke, joodse knul. Op zich heeft dat verhaal niets met 'Hall Pass' te maken, maar het geeft wel aan dat Jones' verhalen op echte emoties zijn geënt en dat de keuze voor zijn tekst zeker niet evident was voor de meesters van de gross-out comedy.

Het risico heeft geloond, want in tegenstelling tot scharminkels als 'Shallow Hal', 'Stuck on You' en 'The Heartbreak Kid' bevat 'Hall Pass' een handvol oprechte personages, een stuk of wat eerlijke emoties en zelfs een snuifje intelligente humor. Het relaas van de vierde dag van Ricks feestweek, bijvoorbeeld, is in al zijn eenvoud erg geestig. Het is dan ook zeer jammer dat de Farrelly's hun publiek na een tijdje serieus beginnen te onderschatten en denken dat de film nood heeft aan kak en pis om te blijven boeien. Door die goedkope ingrepen verliest 'Hall Pass' veel van zijn oorspronkelijke charme en verglijdt wat een erg fijne zedenkomedie had kunnen worden in een oerconservatief, moraliserend studioproduct. Zo bekeken is 'Hall Pass' eigenlijk een anti-'The Ten Commandments': waar Cecil B. DeMille zijn behoudsgezinde moraal in 1923 op een ironische manier inzette om de ethische regelneverij van de Hays Code te kakken te zetten, halen de Farrelly's met hun voorbijgestreefde boodschap over het huwelijk niet het establishment, maar wel hun eigen film onderuit.

Met een visuele stijl die op geen enkel moment de aandacht van de actie afleidt, blijft 'Hall Pass' ook op vormelijk vlak nogal braafjes. Het tempo ligt wel continu tamelijk hoog, wat er samen met een zeer genietbare soundtrack vol klassieke (The Beach Boys, Dusty Springfield) en recente (Empire of the Sun, Snow Patrol) popsongs voor zorgt dat de film nooit echt gaat vervelen. Owen Wilson is bovendien verassend likeable als de op zich weinig aantrekkelijke Rick en ook Jason Sudeikis weet zijn soms gevatte, maar meestal ordinaire lappen tekst met een zekere flair te brengen. Ster van de cast is evenwel de Brit Stephen Merchant (bij ons vooral bekend als The Oggmonster uit 'The Office' en Darren Lamb uit 'Extras'), die met een geinigheidje over Björk en een toegevoegde scène na de aftiteling - blijven kijken, dus - instaat voor twee van de leukste momenten van de hele film.

Is 'Hall Pass' een goede komedie? Niet echt: daarvoor is de regie van de Farrelly's niet origineel genoeg, blijft hun scatologische humor te vrijblijvend en hakt hun christelijke moraal te hard in op het algehele kijkplezier. Tussen al die lulkoek bevat de film echter ook subtiele grappen en authentieke gevoelens, zodat 'Hall Pass' je aandacht toch tot het eind weet vast te houden. En wie dat wil, kan onderweg zelfs enkele prima pick-up lines scoren. Want You must be from Ireland, 'cause when I look at you, my penis is Dublin, dat is iets waar ook wij dames enkel amen op kunnen zeggen.

E-mailadres Afdrukken
 
Hall Pass
USA / 2011
Regie: Bobby Farrelly; Peter Farrelly
Scenario: Bobby & Peter Farrelly; Pete Jones; Kevin Barnett
Met: Owen Wilson; Jason Sudeikis; Jenna Fischer; Christina Applegate; Richard Jenkins
Duur: 105 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST