Banner

How Do You Know

2.0
Dennis Van Dessel - 09 maart 2011




Er bestaan heel wat onverklaarbare culturele verschillen tussen Europa en de VS - hun angstaanjagende patriottisme, hun voorliefde voor baseball (even saai als voetbal, maar dan met matchen die vier à vijf uur duren) en de populariteit van regisseur James L. Brooks. Oké, de man stond dan wel mee aan de wieg van 'The Simpsons' (hoewel Matt Groening daar nog net iets meer mee te maken had), maar als filmmaker was hij telkens opnieuw verantwoordelijk voor kleverige feel good dramadies, waar emotionele loutering steeds maar één huilerige monoloog verderop lag. Op zijn beste momenten werd hij met die films zelfs genomineerd voor Oscars - 'Broadcast News', 'Terms of Endearment' en 'As Good as it Gets' waren allemaal prijsbeesten en, wat belangrijker is, stukjes ongegeneerd Americana die hem de officieuze titel van groot Amerikaans regisseur opleverden. Maar goed, tijden veranderen. Zijn vorige, 'Spanglish', was een flop, en ook deze 'How Do You Know' wist critici noch publiek te overtuigen. Terecht, overigens: Brooks heeft alweer een lauwe tragikomedie afgeleverd, die twee fletse uren lang ter plaatse blijft trappelen. Ik vermoed dat ik in die laatste zin een paar beeldspraken nogal slordig door elkaar heb gesmeten, maar u snapt het wel.

Reese Witherspoon speelt Lisa, een professionele honkbalster die door haar coach aan de kant wordt geschoven, enkel en alleen omdat ze net 31 is geworden. Ze smijt zich in een dom avontuur met Matty (Owen Wilson), een narcistische baseballer voor wie het leven één feest is ter ere van hemzelf. Rond die tijd ontmoet Lisa echter ook George (Paul Rudd), die werkt als manager in het bedrijf van zijn vader (Jack Nicholson), en nu beschuldigd wordt van een fraude waar hij niets van afwist. Terwijl er hem een FBI-onderzoek boven het hoofd hangt, wordt ook hij verliefd op Lisa.

Die premisse blinkt in eerste instantie al niet bepaald uit door originaliteit, maar soit, een goede regisseur had er nog wel een frisse draai aan kunnen geven. Marc Webb had in principe nóg minder om mee te werken toen hij '500 Days of Summer' maakte, en kijk eens hoe mooi de resultaten daar waren. Het probleem is eerder dat Brooks er niet in slaagt om de motivaties van de personages, of zelfs maar de details van de plot, echt duidelijk te maken voor het publiek. Een voorbeeld: vlak nadat Lisa haar relatie met Matty begint, wordt ze opgebeld door George om een blind date te regelen. Er is geen enkele reden waarom ze daar ja op zegt, behalve dan dat de plot dat van haar vereist. Lisa's ontslag uit het baseballteam wordt zodanig summier afgehandeld, dat het net zo goed uit het scenario verwijderd had kunnen worden. We zien één scène waarin ze afscheid neemt van haar teamgenoten, waarna ze naar een afspraakje gaat met één van haar twee amants. Achteraf horen we haar tussen de bedrijven door snel iets zeggen over "ik zal wel gaan coachen of zo", maar meer aandacht wordt daar verder niet aan besteed. Een carrière waar je vanaf je kindertijd aan hebt zitten werken en die je in een oogwenk plotseling wordt afgepakt: in deze film is dat nu ook weer niets om overmatig van wakker te liggen. De fraude waar George van wordt verdacht, blijft al helemaal ergens in het ijle hangen. De details ervan komen we nooit te weten en George komt zelfs tijdens de hele film nooit in contact met iemand van het gerecht. Blijkbaar vond Brooks het wel heel belangrijk om crisissen te verzinnen voor zijn personages, maar net iets minder belangrijk om met die crisissen iets aan te vangen.

Zoals het is, wordt 'How Do You Know' het verhaal van een voorspelbare driehoeksverhouding, die helemaal geen driehoeksverhouding zou zijn als de personages de vrijheid hadden om zich te gedragen als normale volwassen mensen, in plaats van geforceerde romcom-creaturen. Lisa, Matty en George praten en praten en praten (dit is één van de meest babbelzieke films in jaren), maar komen twee uur lang tot geen enkele conclusie, omdat de film anders gedaan zou zijn. Echt geestige momenten zijn zeldzaam, maar wanneer ze er dan toch doorkomen, zijn ze meestal afkomstig van Owen Wilson, voornamelijk omdat zijn personage het enige is dat niet continu zichzelf loopt te beklagen of analyseren. Wilson heeft een sterke komische timing en past ook perfect in zijn rol van onnozelaar die niet de bedoeling heeft om mensen te kwetsen, maar gewoon niet beter weet. Reese Witherspoon is schattig in de hoofdrol, en wordt te allen tijde zo aantrekkelijk mogelijk belicht door Steven Spielbergs vaste cameraman Janusz Kaminski (warme kleuren en een elegante cameravoering zorgen er sowieso voor dat 'How Do You Know', ondanks al zijn gebreken, letterlijk aangenaam is om naar te kijken). Gelukkig maar, want veel meer dan mooi glimlachen naar de camera krijgt ze niet te doen. Paul Rudd kàn grappig zijn, maar zit hier vast in het keurslijf van de saaie, maar stabiele love interest - min of meer de rol van Colin Firth in 'Bridget Jones' Diary': de weinig opwindende, maar betrouwbare man voor wie onze heldin, nadat ze tot inzicht in gekomen, eigenlijk hoort te kiezen. Hij vult de rol keurig in, maar uiteindelijk kan hij er maar weinig mee aanvangen. Jack Nicholson is Jack Nicholson als de gluiperige vader van George - Brooks regisseerde Nicholson al in twee Oscarwinnende rollen. Laat ons gewoon zeggen dat het niet bepaald verrassend was dat er ditmaal geen derde gescoord werd.

Het ergste aan 'How Do You Know' is simpelweg dat je er geen passie, geen goesting achter voelt. Het is een schijnbaar onverschillig in elkaar geflanst product - kijk gewoon al eens naar die generische titel. 'How Do You Know' wàt, precies? Vage personages en verwaarloosde verhaallijnen, flauwe komische situaties en sentimentele levenslesjes worden op een hoop gegooid in de illusie dat er een levensvatbare film uit zal ontstaan. Jammer, maar helaas.

E-mailadres Afdrukken
 
How Do You Know
USA / 2010
Regie: James L. Brooks
Scenario: James L. Brooks
Met: Reese Witherspoon; Paul Rudd; Owen Wilson; Jack Nicholson
Duur: 120 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST