Banner

Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1

7.0
Dennis Van Dessel - 18 november 2010




Je kunt heel wat leren over mensen hun karakter, door te kijken naar hun reactie op fenomenen als 'Harry Potter'. Je hebt de cynici die hun neus ophalen voor de hele serie en er een punt van maken om niét te gaan kijken. (Of nog beter: wél te gaan kijken en hem dan telkens opnieuw ostentatief slecht te vinden.) Je hebt de fans, uiteraard, die zich fanatiek vastklampen aan het escapisme van de films en (vooral) de boeken. Dan heb je de 'Lord of the Rings'-fans, die graag in het lang en het breed uitleggen waarom 'Harry Potter' gewoon de kinderachtige versie van hun favoriete fantasyreeks is. En ergens daar tussenin en tussendoor heb je dan een groep waartoe ik mezelf reken, en die er wel van kan genieten zo lang het duurt, maar er voor de rest nu ook niet van gaat wakker liggen. Al die groepen hebben tien jaar de tijd gekregen om zich vormen en duidelijk af te tekenen, en niemand gaat hen nog van gedachten doen veranderen. Het recenseren van een individuele 'Harry Potter'-film voelt dan ook aan als het bespreken van een enkele aflevering uit een serie. Je kunt discussiëren over de relatieve kwaliteit van elke episode - en misschien kun je daar zelfs nuttige dingen uit opsteken - maar basically ben je óf een fan van de reeks, of niet.

De duistere tijden die de personages al drie of vier films lang fluisterend voorspelden, zijn aangebroken: boze tovenaar Lord Voldemort (Ralph Fiennes zonder neus) heeft de macht over de magische wereld overgenomen en voert een waar schrikbewind. Harry, Ron en Hermione slaan op de vlucht, op zoek naar de Horcruxes: voorwerpen waarin Voldemort delen van zijn ziel heeft opgeslagen. Als ze alle Horcruxes kunnen vinden en vernietigen, maken ze Voldemort ook kwetsbaar. Terugkeren naar Hogwarts is geen optie, en dus trekken de drie vrienden er samen op uit om de toverwereld te redden.

In de regiestoel zit opnieuw David Yates, die tegen het einde van de reeks vier van de acht 'Harry Potter'-films gemaakt zal hebben. Met 'The Order of the Phoenix' (nog steeds het zwakste deel van de hele serie) maakte hij een weinig veelbelovend debuut, maar met 'The Half-Blood Prince' en nu opnieuw met 'The Deathly Hallows' toont hij aan dat hij wel degelijk begrijpt waar de 'Harry Potter'-films zich kunnen onderscheiden van andere fantasy-series. Achtervolgingen, mensen die rondvliegen op een bezemsteel, gebouwen die ontploffen en ga zo maar door - dat alles maakt deel uit van het standaardarsenaal van een film in dit genre. Maar Yates maakt er opnieuw een punt van om zich te concentreren op de kleine momenten tussen de personages. Het vergt lef om, in het midden van dit soort mega-blockbuster, plotseling gas terug te nemen om te tonen hoe Harry en Hermione, ondanks alle ellende die ze meemaken, heel even de tijd nemen om tiener te zijn en met elkaar te dansen op een liedje van Nick Cave. De nay-sayers die vonden dat de romantische perikelen uit 'The Half-Blood Prince' er te veel aan waren, zullen die scène allicht verachten, maar voor mij was het een heel menselijke toets - een scène waarin David Yates aantoont dat zijn film meer is dan alleen maar een showcase voor speciale effecten en actiesequensen. De vriendschap tussen Harry, Ron en Hermione is meer dan ooit voelbaar, en geeft een emotionele fond aan de hele film.

Vriendschap - en misschien wat meer. Waarmee we meteen aankomen bij de reden waarom 'Harry Potter' zich mijlenver verheft boven the heir apparent, 'Twilight'. Waar 'Twilight' een zedige parabel is voor Mormoonse seksuele repressie (onthouding tot aan het huwelijk, als het even kan, jongelui!), voel je in de relatie tussen Ron en Hermione wel degelijk een geloofwaardige seksuele spanning. In één van de beste scènes uit de film voert Voldemort voor Ron een waanbeeld op, waarin hij Harry en Hermione elkaar halfnaakt ziet omarmen en kussen - "waarom zou ze voor jou kiezen, als ze ook Harry Potter kan krijgen?," fluistert Voldemort hem in. Niet meteen de meest indringende of duizelingwekkend originele blik onder de hersenpan van een seksueel onzekere puber, maar het is in ieder geval een pak realistischer en dramatisch interessanter dan de emotioneel en mentaal (indien niet fysiek) gecastreerde jongelui uit 'Twilight', die enkel dienen om de oerconservatieve agenda van hun schrijfster te promoten.

Anyway, David Yates zorgt ervoor dat de hocus-pocus eigen aan de reeks altijd gekaderd blijft binnen overtuigende menselijke emoties, en dat is niet niks. In dat opzicht helpt het zelfs dat de film in twee delen werd gekapt. Oké, ik weet het wel, die beslissing werd eigenlijk gewoon genomen om u nog twee keer langs de kassa te laten passeren, maar dat neemt niet weg dat het ook wel zijn voordelen heeft voor de film zelf. Waar sommige vorige delen - vooral 'Order of the Phoenix'- zichzelf voorbij leken te galopperen om op 150 minuten tijd toch maar alles verteld te krijgen, kunnen de makers nu hun tijd nemen. Scènes ontwikkelen zich aan een meer natuurlijk tempo, dialogen krijgen de tijd om meer te doen dan alleen maar plotpunten duidelijk te maken en er komt ook gewoon tijd vrij voor meer kleine scènes, zoals die beruchte dansscène tussen Harry en Hermione. In navolging van het boek, is deze eerste helft van 'The Deathly Hallows' zelfs niet vrij van langdradigheden - het centraal trio blijft net iets te lang in de bossen rondwandelen - maar een sterke finale maakt dat meer dan goed.

De actiescènes zijn over het algemeen netjes in elkaar gestoken, zonder dat de chaos de overhand neemt. Alleen een achtervolging door het bos aan het einde van de film is net iets te shaky om helemaal te overtuigen. Uitschieter op visueel vlak is een prachtige animatiesequens, waarin de legende van de Deathly Hallows wordt uitgebeeld - misschien wel de beste scène van de hele serie tot nu toe. Ook hier blijft de menselijke toets van David Yates aanwezig - hij heeft er een handje van weg om middenin een actiescène plots een humoristische noot toe te voegen. Boe, zeggen de puristen, hoera zeg ik. Het zorgt er immers voor dat de film zichzelf nooit al te serieus gaat nemen - de pompeuze aard van de prent (die eigen is aan z'n status als finale in een fantasy-serie) krijgt een aardig tegengewicht met die humor. Het werkt.

Nee, uiteraard is dit niet opeens het één of ander cinematografisch meesterwerk. Er worden heel wat bekende acteurs weggestopt in niets betekenende bijrollen (Bill Nighy, Peter Mullan, John Hurt en nog een hele resem anderen duiken op in blink and you'll miss them-cameo's). En uiteraard moet je de deus ex machina's waar J.K. Rowling in grossierde maar voor lief nemen. Maar laat ik het zo zeggen: als de hele 'Harry Potter'-reeks een driesterrenserie is, dan is 'the Deathly Hallows' binnenin die driesterrenserie een viersterrenaflevering. Als u me nog kunt volgen.

NB: Oorspronkelijk was het de bedoeling om 'Harry Potter and the Deathly Hallows' in 3D uit te brengen, maar door tijdgebrek werd besloten om dat niet te doen. Is er iémand die dat jammer vindt? Iémand die vindt dat hij iets gemist heeft? Nee, dat dacht ik ook al.

E-mailadres Afdrukken
 
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1

Advertentie
Banner
Advertentie

TEST