Banner

The Hangover

6.0
Peter De Backer - 24 juni 2009




Al die ijverige (kuch) studenten die maar niet kunnen wachten om keihard scheef te gaan na de laatste examens kunnen misschien best eerst eens passeren bij 'The Hangover'. Met de nieuwe van Todd Phillips krijgen ze namelijk een roesverwekkend voorsmaakje van wat hen te wachten kan staan na een stevig uit de hand gelopen avondje pintjes hijsen, tequila shots binnenkappen en goedkope cocktails slurpen. En neen, die avondjes eindigen niet steevast in het binnendraaien van dat heet konijn waar je al een heel jaar mee hebt zitten flirten. Trust me. Ook niet onbelangrijk om weten is dat 'The Hangover' best wel eens de perfecte no-brainerkomedie van de zomer zou kunnen worden waar een iets meer dan licht beschonken toestand de fun alleen maar kan verhogen. Hoewel een roedel hete konijnen ook steeds welkom is natuurlijk.

Twee dagen voordat Doug (Justin Bartha) in het huwelijksbootje stapt, trekt hij samen met zijn beste vrienden Phil (Bradley Cooper) en Stu (Ed Helms) en toekomstige schoonbroer Alan (Zach Galifianakis) richting Las Vegas voor een bokkenfuif om nooit te vergeten. Enfin, tot ze de volgende dag ontwaken met een joekel van een kater, een gigantische black-out en een vernielde hotelkamer. In de badkamer gromt een tijger, in de kast zit een baby verstopt, tandarts Stu is zijn tand kwijt en bruidegom in spe Doug is nergens te bespeuren. Shiiit.

En zo zijn we vertrokken voor een dolle, behoorlijk geschifte rit door Las Vegas waarbij de drie helden (zeg maar sympathieke schlemielen) proberen te achterhalen what the fuck ze hebben uitgespookt tijdens die troebele nacht. Todd Phillips - de kerel van 'Old School' en 'Starsky and Hutch' - bevindt zich duidelijk op vertrouwd terrein en slaagt erin om uit de weinig originele formule (eigenlijk zitten we hier met een kruising tussen 'Very Bad Things' en 'Dude, Where's My Car?') toch een geestig 'komedietje voor de jongens' te wringen.

Om te beginnen maakt Phillips een paar clevere keuzes om zijn verwaarloosbare verhaaltje toch fris aan de man te brengen. De dronken nacht wordt volledig overgeslagen, een flashback-infuus verhoogt het mysterie van de verdwenen bruidegom en als kijker zit je met minstens even veel vragen als de drie verzopen restanten van de uit de hand gelopen vrijgezellenavond. Hoe is die tijger in de badkamer terechtgekomen? Van wie is de baby in de kast? Hoe is kneusje Stu er in godsnaam in geslaagd om zijn tand te verliezen? En waarom heb ik niet eerder gehoord van de geweldige Zach Galifianakis? Het eerste half uur van 'The Hangover' is dan ook veruit het beste. De broeierige Vegas-vibes spatten van het scherm, de acteurs doen enthousiast hun ding zonder te ergeren en de weinig plausibele, maar daarom niet minder komische situaties - aan elkaar geluld met geinige dialogen - volgen elkaar in sneltempo op.

Niet alles wat Philips tegen het scherm zwiert blijft hangen natuurlijk. Zo is het uitgebreide cameo-optreden van een affreus acterende Mike Tyson geforceerd en tempovertragend, terwijl ook Heather Graham (natuurgetrouw gecast als lief strippertje) verloren loopt tussen het mannengeweld. Na een uur begint de bromance trouwens langzaam maar zeker stoom en urgentie te verliezen. De humor neigt steeds meer naar voorspelbare sitcomeske misverstanden, de tweedimensionele personages zijn uitverteld en Philips heeft niet genoeg vondsten meer om zijn komedie te eren met een memorabele finale. Behalve dan de uitzinnige fotomontage van de bokkenfuif tijdens de aftiteling. Nice rebound.

Maar gelukkig is het energieke 'The Hangover' meer hit dan miss en houdt Phillips het tempo strak en de logge overgangsscènes tot een minimum (verrassend, ik heb geen enkel moraliserend levenslesje moeten leren). De grootste troef is dan ook dat wanneer 'The Hangover' grappig is, het ook écht hilarisch durft worden. De masturberende baby is nu al een klassiekertje, de 'Rain Man'-parodie is een gniffelaar en je kan natuurlijk weinig verkeerd doen met een verwijfde Aziatische gangster die pisnijdig en vooral poedelnaakt uit de koffer van een auto wipt. Het overstijgt zelden het niveau van een schuine mop, maar Phillips en compagnie vertellen het met zoveel enthousiasme en schwung dat het héél moeilijk wordt om niet toe te geven.

Ook de acteurs zitten juist. Geen Seth Rogens, geen Will Ferrells, maar een grotendeels onbekende cast die goed op elkaar is afgespeeld en voldoende sympathie kan losweken, ook al moeten ze het doen met weinig meer dan standaard typetjes. Bradley Cooper (binnenkort als Face in 'The A-Team'-film, zo blijkt) is een beetje een saaie straight man, maar zowel een nerdy Ed Helms (fans van de Amerikaanse 'The Office' herkennen hem misschien) als stand-upcomedian Zach Galifianakis (aka Fat Jesus) zijn op dreef. Vooral die laatste gaat met de beste slapstick en oneliners lopen als de ietwat creepy geek die een nieuwe betekenis geeft aan het typetje van sociaal onaangepaste weirdo.

'The Hangover' is een meevallertje dat even aangenaam voorbijtrekt als een ondeugend briesje dat gedag komt zeggen onder een zomerjurkje. Een scabreuze nonsenskomedie met genoeg geslaagde gags, aanstekelijke energie en coole personages om een avondje pintelieren mee te beginnen. Soms moet het gewoon niet meer zijn. Schol!

E-mailadres Afdrukken
 
The Hangover
VS / 2009
Regie: Todd Philips
Scenario: Jon Lucas; Scott Moore
Met: Bradley Cooper; Ed Helms; Zach Galifianakis; Justin Bartha
Duur: 100 min.



Advertentie
Banner
Advertentie

TEST