Banner

High School Musical 3

Senior Year

4.0
Barbara Van Ransbeeck - 30 oktober 2008





Regie : Kenny Ortega
Scenario : Peter Barssocchini
Met : Zac Efron, Vanessa Hudgens, Ashley Tisdale, Lucas Grabeel, Corbine Bleu, e.a.
112 min. / USA /2008

Ding dong kassa! Walt Disney Pictures heeft duidelijk een gat in de markt aangeboord (dat in onze crisisportemonnee is er niets tegen) en het ziet ernaar uit dat het alleen maar reusachtiger zal worden. The Name of the Game? 'High School Musical (HSM) ofwel een bende bouncende tieneridolen die hun hartzeer en onvervulde verlangens op het podium uitzingen. De merchandising van de 'HSM'-films heeft al zoveel miljoenen dollars opgebracht, dat je je zou beginnen afvragen of er in die tienerkamers nog wel plaats is voor iets anders dan de deep blue eyes van nonchalante perfectie Zac Efron. Hoewel de opzet van de HSM-films an sich niet verrassend of vernieuwend is (een bende schoolkinderen maakt een musical, dat drie keer op repeat), zijn tieners gek van de dans- en zangfranchise en slaat het charisma van metroman Zac Efron (hij sport, zingt én danst!) in als een bom. Deze derde musical loopt netjes in de rij van de vorige twee tv-films, al zullen de verwachtingen bij het meisjes- en jongenspubliek misschien overstegen worden: 'HSM 3' is de eerste film die ook echt op het witte doek te zien is en dus mocht het grootser, spectaculairder en voor zover we in zo'n termen kunnen spreken, beter. 'HSM 3' bleek alleszins minder catastrofaal dan we verwacht hadden.

De titel zegt het zelf: de 'Wild Cats' uit deze 'High School Musical 3: Senior Year' zitten in het laatste jaar van de humaniora. Het einde van het schooljaar nadert en daarmee neemt ook de onzekerheid van de schoolgangers toe: zal de relatie van ieders lieveling Troy (Zac Efron) en sexy bolleboos Gabriella (Vanessa Hedgens) de overstap naar de universiteit wel overleven? Kiest Troy voor basketbal of waagt hij zijn kans in de musicalwereld? Zullen de vrienden en vriendinnen elkaar blijven zien? Geen betere manier om aan deze twijfels uiting te geven, dan met een lentemusical! Troy toont in eerste instantie weer weinig enthousiasme (uit schrik voor wat zijn vrienden zullen zeggen) en Legally Blonde Sharpy (Ashley Tisadale) probeert de boel weer te saboteren, maar uiteindelijk staat iedereen -vriend en vijand- weer mooi en vredig te swingen en te shaken op het podium voor wat het hoogtepunt uit hun schooljaar moet worden: de schoolmusical!

Ja, soms zouden we toch willen dat ons leven iets meer op een High School Musical leek: al die stralende gezichten, gelukkige, knappe kinderen die nog eens supergetalenteerd blijken ook! Alles is perfect in dit wereldje, van de stijlvolle hoge hakjes van Gabriella tot de geföhnde hair extensions van Sharpay. Geen enkel puistje popt op, basketbalzweet droogt op nog voor het bestaansrecht heeft en er wordt geen seks of drugs of zelfs maar een fuck you tussen de lockers verkocht. Zelfs Troy en Gabriella (ook in het echt een koppel) steken nooit eens een tong uit naar elkaar en lopen in hun relatie steeds op rozen en roze wolkjes te zweven. Buiten de jaloezie van Sharpay zijn er geen negatieve vibes of échte problemen te bespeuren in musicalland. Zelfs een regenbui kan de pret niet bederven, daar maken ze toch gewoon een romantisch dansen-met-open-mondmoment van?

Nee, inhoudelijk moet u uiteraard niets verwachten van dit lauwe aftreksel van een natte tienerdroom. De eenvoudige formule die wordt gehanteerd is al honderd keer eerder voorgekauwd en terug uitgespuwd. Naar enige diepgang gaat u best niet op queeste. De personages zijn zo ijl als de lucht in een luchtballon (wil iemand die Gabriella uit de lucht plukken en haar debiel schattige glimlach op off zetten a.u.b.?) en zo clichématig en oppervlakkig als maar kan (heeft iemand Chad de basketballer gezien zonder zijn basketbal?). De derde episode uit het 'HSM'-verhaal is gewoon wederom een flauw excuus om op tijd en stond in heftige zangstonden uit te barsten. Het enige verschil met de vorige films is misschien dat het scenario iets origineler uit de hoek komt dan de vorige: de werkelijkheid die de kinderen meemaken en het theaterstuk dat ze aan het voorbereiden zijn, worden door elkaar geweven, zodat de personages die op een set rondlopen tegelijk hun echte leven bezingen.

Wie maalt er om diepgang wanneer de oppervlaktelaag toch zo bekoorlijk mooi glittert en glamt? Disney heeft deze keer blijkbaar een nog groter budget vrijgemaakt voor de visuele inkleding van het spektakel: het ziet er alvast glamoureuzer en spectaculairder uit, met fantasiesequenties, felle kleurtjes en véél klerenwissels. Het valt op dat regisseur Kenny Ortega inspiratie heeft opgedaan tijdens een dvd-doorzakavondje met zowat alle musicalklassiekers: we ruiken een vleugje 'Hairspray', een scheutje good old days regenbooggloed van een 'Singing in the Rain', wat 'Grease'-bliksems en zelfs wat 'Chicago'-hup-met-de-beentjes zwierigheid. Leentjebuur is duidelijk een goede vriend geworden, want ook qua muziek en dansmoves pikt Ortega lustig in op wat momenteel hot is bij de teenagers: de jongens (en vooral Ryan dan) zijn zowaar mini-Justin Timberlakes, met aangepaste kledingstijl en vooral de juiste moves die natuurlijk oorspronkelijk uit Michael Jacksons benen kwamen flapperen. Bijster origineel zijn de danschoreografieën niet, maar goed getimed flitsen en flashen doen ze zeker. Verrassend genoeg ging ons been zelfs ongegeneerd meewippen bij de snoeproze toekomstdroom van de tweeling in 'I Want It All' (je komt bijna ogen te kort). In 'The Boys are Back', waarin Troy en zijn beste vriend Chad de deugniet uithangen in een wagenpark kwam er dan eindelijk de nodige humor ingeslopen die het allemaal wat knipoog-luchtiger wist te maken.

Waarom deze film dan toch net niet met de vijf sterren naar huis gaat? Aan liedjes en beatjes geen gebrek, maar geen enkele song neem je koesterend in je hart mee naar huis, geen enkele chorus blijft hangen in dat deuntjeshongerige kopje van ons. De liedjes zijn allemaal hersendood van de fabrieksband gerold en werden door ons geconsumeerd met een groot pak chips en that's it. Oppervlakkig, te gladgepolijst of te flauw, allemaal waar, maar laat goede songs nu net datgene zijn dat een musical maakt of in dit geval kraakt. Vooral wanneer Troy en Gabriella alleen in beeld komen, zocht de maag een onderduikadres om aan een zoveelste pletwals van een romantische song te proberen ontsnappen.

'HSM 3' is bandwerk, maar de mama's en papa's zullen er voor een keer geen kater aan overhouden, de film swingt en springt zodanig hyperkinetisch en vrolijk dat hij zo voorbij zonder dat je het weet. Disney heeft duidelijk een franchise buitgemaakt die lekker tot in het absurde uitgemolken kan worden. Wat nu de middelbare school er voor Troy en zijn vrienden opzit? Geen nood, er werd al aan een nageslacht gedacht. Weinig subtiel werden er in deze derde film al karakters geïntroduceerd die in een vierde het van Troy en consoorten zullen overnemen: niemand is uiteraard onvervangbaar in dit soort films. Wat ik er ook over schrijf, het zal voor tieners geen bal uitmaken: 'HSM 3' zal wellicht voor velen de beste film zijn die ze ooit gezien hebben. Geniet ervan, maar neem daarna toch maar eens snel een echte musical onder handen!

E-mailadres Afdrukken