Banner

Happy Together

6.0
Dennis Van Dessel - 28 februari 2008




Wat zou ik graag een vlieg op de muur zijn geweest bij de BV-première van 'Happy Together', de nieuwe film van Geoffrey Enthoven. U weet wel wat dat is, een BV-première: een nieuwe Vlaamse film wordt dan vertoond voor een bende BV's die nooit in een bioscoop te zien zijn als ze niet gratis binnenmogen met een receptie achteraf, en in ruil voor de gastvrijheid en de champagne kwekken die BV's vervolgens tegen de camera's van de Rode Loper en voor het algemeen goed van de Story-lezende medemens hoe fantastisch ze het wel vonden. Meestal krijgen die mensen dan feel good cinema voorgeschoteld die makkelijk weggespoeld wordt met het eerste coupke - 'Firmin', 'Team Spirit', 'Buitenspel', noem maar op - maar wat als ze nu per ongeluk een film voor ogen krijgen die meedogenloos somber en diep deprimerend is, zoals 'Happy Together'? Ik was er niet bij (en gelukkig maar), maar ik zou in ieder geval veel geld betaald hebben om het gezicht van Jacky Lafon te zien toen na de inktzware slotscène de lichten in de zaal weer aangingen. Pet af voor Enthoven - je mag van zijn film vinden wat je wilt, maar iedereen die ervoor kan zorgen dat de canapés in de mond van de obligaat uitgenodigde Pfaff-met-dienst nét iets zuurder smaken, staat in mijn cool book.

Ben Van Ostade speelt Martin, de zoon van een bouwvakker die zich met veel moeite heeft kunnen opwerken tot kaderlid bij een groot farmaceutisch bedrijf. Hij, zijn vrouw Eline (Bien De Moor) en zijn kinderen Julie en Henri leven er goed van. Na een vakantie in Italië besluiten Martin en Eline zelfs om een huisje in Toscane te kopen - een berekend financieel risico, waarvan Martin in de eerste scènes van de film nét iets te vaak zegt dat er "niets kan mislopen". Dat gebeurt natuurlijk wel: Martins bankier gaat op de loop met het geld van zijn klanten en de droom van een buitenverblijf in Toscane dreigt aan diggelen te vallen. Die pech zet voor Martin een akelig overtuigende kettingreactie in gang. De tegenslagen blijven elkaar opvolgen, tot zijn hele leven uit elkaar dreigt te vallen.

'Happy Together' is een film uit de tweede faits divers-reeks, gesponsord door VTM - Geoffrey Enthoven maakte eerder ook al 'Vidange Perdue' als deel van die serie. Maar waar de meeste faits divers-films toch steeds hun achtergrond met zich meedragen als "tv-project dat eerst een kans krijgt in de cinema", merk je hier al gauw dat Enthoven zijn prent met een heel andere mentaliteit gedraaid heeft. Hij wilde cinema maken, zonder toegevingen voor de noden van het kleine scherm.

Dat merk je in eerste instantie al gewoon aan de manier waarop er gedraaid wordt. In plaats van een tv-vriendelijk 16:9 schermformaat te gebruiken, gaat Enthoven voor strakke breedbeeldcomposities. Zijn camera beweegt niet zo vaak, en wanneer dat dan toch gebeurt, is het doelbewust, berekend. De kleuren zijn koud en kil. En de regisseur doet ook zijn best om, overal waar dat maar enigszins kan, Martin op zo'n manier in beeld te brengen dat zijn bezittingen hem domineren. Heel wat scènes spelen zich af in zijn dure wagen. En bijna al de rest vindt plaats in zijn chique huis, met zijn kostbare meubelen, zijn nieuwe computer, z'n gigantische tv en ga zo maar door. Martin is een man die zichzelf is gaan inschatten aan de hand van zijn bezittingen, en Enthoven geeft ons dat visueel mee - we kunnen Martin letterlijk niet in beeld zien zonder dat zijn spulletjes mee het kader inkruipen. Ze zijn overal om hem heen, ze domineren zijn leven.

En in tweede instantie merk je ook gewoon door de ongegeneerd sombere inhoud dat Enthoven zich er geen lor van heeft aangetrokken wat het gemiddelde VTM-publiek wel van zijn film zou denken. Hij geeft ons geen betuttelende happy end en zelfs geen personages die we helemaal sympathiek kunnen vinden. 'Happy Together' kondigt (letterlijk) met z'n allereerste shot al aan waar het allemaal zal eindigen - wat we tijdens het daarop volgende anderhalf uur te zien krijgen, is enkel de vervulling daarvan. Dit is dan ook een tragedie in de ware zin van het woord - we wéten waar het zal eindigen, maar we kunnen er niets aan doen om het tegen te houden. Al dat we kunnen doen, is met groeiende ontzetting getuige zijn van de ondergang van die familie. Er is ballen voor nodig om in de soms opdringerige "laten we allemaal SAM zijn"-cultuur zo'n onverstoorbaar negatieve, deprimerende film te durven maken. Vooral ook omdat de ondergang van Martins gezin angstaanjagend geloofwaardig is - dit soort dingen gebeuren, de plot is regelrecht uit de krantenkoppen gepikt. We zien een gezin imploderen, en dat gebeurt niet met grootse gebaren, luide ruzies of slaande deuren, maar heel stilletjes, verborgen onder een glimlach: "alles komt goed".

'Happy Together' is zo'n film die sterker wordt naarmate hij voortgaat. Het is een gegeven dat gelukkige mensen veel moeilijker in beeld te brengen zijn dan ongelukkige, en de vroege "o-wat-hebben-wij-toch-een-geweldig-leven"-scènes lijken dan ook verdacht houterig en gekunsteld. Eens er stront aan de knikker komt, komt de prent echter tot leven. Ben Van Ostade is erg sterk als self-made man die te trots is om hulp te vragen wanneer hij die nodig heeft, en slaagt er in om ons zijn motivaties te doen begrijpen, ook al zitten we ondertussen te denken: "maar jij onnozelaar!". Bien De Moor levert mooi weerwerk als Eline, zijn vrouw. Hoe dieper ze in de shit raken, hoe sterker je de dynamiek binnen dat gezin voelt. Knap gedaan.

Zo lang Enthoven zich bezighoudt met het gezin zelf, zit alles dus wel snor met 'Happy Together'. Het is eens hij zich daarbuiten waagt, dat het scenario hem in de steek laat. Sandrine André heeft een bijrol als corporate slut die weinig ter zake doet en vooral erg clichématig is. En dan is er nog Eddy Verreycken als Peter, een oude vriend van Martin, die een overbodige nevenplot op gang trekt rond bedrijfsfraude. Viviane De Muynck heeft een bijrolletje als de moeder van Martin - haar functie in het verhaal is erg duidelijk en ook wel nuttig; ze toont aan dat Martin uit een gewoon arbeidersgezin komt, en op een feestje doet ze spontaan mee de afwas, omdat ze zich niet op haar gemak voelt bij de rijkere kringen waarin haar zoon zich nu beweegt. Maar in de praktijk krijgt ze maar weinig te doen. Ze duikt twee of drie keer eventjes op en verdwijnt vervolgens weer, eerder een symbolische aanwezigheid dan een volgroeid personage. Wat jammer is, want er zat heel wat interessant potentieel in.

Misschien had 'Happy Together' wel nog beter gemarcheerd als Enthoven volop voor een claustrofobische sfeer was gegaan, waarin je buiten het centrale gezin alleen maar de hoogstnodige personages had gezien. Uiteindelijk zijn dat de mensen om wie we geven, al de rest is weinig meer dan een afleiding. Ook een paar belegen pogingen tot ironie aan het begin van de film (Martin die in de wagen meezingt met Ann Christy's "Dat Heet Dan Gelukkig Zijn"), zijn des Guten zuviel (en u kunt niet geloven hoe lang ik heb moeten wachten om die uitdrukking eens te kunnen gebruiken).

Maar goed, de film is en blijft een interessante prent zoals hij is. Enthoven verdient enorm veel krediet voor het lef dat hij vertoont door zo'n downer van een film te maken - het einde is best confronterend, naar eender welke maatstaf - en het centrale drama rond een man die de controle over zijn eigen leven verliest, werkt echt. Perfect is het niet, het scenario hapert hier en daar, maar het is cinema die gezien mag worden.

E-mailadres Afdrukken
 
Happy Together
B / 2008
Regie: Geoffrey Enthoven
Scenario: Jacques Boon; Geoffrey Enthoven
Met: Ben Van Ostade; Bien De Moor; Clara Cleymans; Chris Lomme; François Beukelaers; Sandrine André; Kurt Rogiers
Duur: 95 min.


Advertentie
Banner
Advertentie

TEST